• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αλληγορία με τον Prince : πορτοκαλί κοστούμι και δύο γυναίκες
Η ΔΕΞΙΑ ΕΡΩΜΕΝΗ 28
Πάνος Θεοδωρίδης | 28.03.2014 | 09:00
Το πορτοκαλί κοστούμι
 
Δεν λέω και δεν γράφω που πήγα και πως  πέρασα  τις επόμενες ώρες και μέρες.
 
Δεν θέλω.
 
Κάποια μέρα  πήρα μια προκαταβολή από έναν εργολάβο και αγόρασα ένα πορτοκαλί κοστούμι. Ακόμη και για τα  δικά μου μέτρα ήταν πολύ στενό.
 
Πήγα να φάω στους γονείς μου και με βρήκε αλλόφρων  ο Γούφας. Τον είχαν  τρελάνει στα τηλέφωνα η Μαριάνθη και η Δυναμό.Επικοινώνησα μαζί τους.
 
Η Μαριάνθη ήθελε να με δεί και κλείσαμε συνάντηση σε παραλιακό ζαχαροπλαστείο την άλλη μέρα στις δέκα.
 
Στην Δυναμό απλώς ρώτησα με ζήτησες; και μου απάντησε ότι δεν  είχα δώσει σημεία ζωής, δεν κοιμήθηκα στον Γκατς, οπότε την διέκοψα και της έκλεισα ραντεβού στο ίδιο ζαχαροπλαστείο την άλλη μέρα στις έντεκα.
 
Η Μαριάνθη μου ζήτησε να γυρίσω στο σπίτι. Έβγαλε ενώπιον μου μερικές τούφες από τα μαλλιά της, μου έδειξε τα ούλα της που κατέβηκαν, τα δόντια της που κουνιούνταν, τις ρυτίδες και την ταλαιπώρια της. Μου είπε ότι δεν είναι τίμιο να  κυκλοφορώ ελεύθερος κι ωραίος ενώ αυτή έχει πάθει τοσαύτη ορμονική διαταραχή. Μου ζήτησε να μείνω μαζί της  ένα εξάμηνο ,να συνέρθει, να ανθρωπέψει και μετά να κάνω ό,τι με φωτίσει ο Θεός. Εξακολουθεί να με αγαπάει αλλά πρέπει να χωρίσω την άλλη, να της είμαι πιστός για ένα εξάμηνο. Για αυτά που τραβήξαμε μαζί, δεν ήταν μεγάλο το κόστος.
 
Τελειώσαμε από δυό καφέδες και μετά της είπα ότι σε πέντε λεπτά έρχεται η  Δυναμό. Ταράχτηκε και μου ζήτησε να την ξαναδώ την ίδια μέρα. Της έκλεισα ραντεβού στο ίδιο μέρος στις δώδεκα.
 
Το γκαρσόνι απόρησε που έμεινα μόνος και μόλις ήρθε η Δυναμό ,παραγγείλαμε από άλλους δυό καφέδες. Ήταν  χλομή, κουρασμένη, πανέμορφη και σιωπηλή. Της μίλησα ακατάσχετα επί τρία τέταρτα. Χωρίς να της προσάψω επιθυμία, παλιμπαιδισμό και σκοτεινές προθέσεις της εξήγησα ότι  δεν μπορώ να ζήσω άλλο έτσι, ότι θα γυρνούσα στη γυναίκα μου, ότι την είχα βάλει ο  ίδιος στον πειρασμό και μπορεί να είχε πολλά ελαφρυντικά που έφαγε το μήλο, αλλά  εγώ ήμουν πλέον ένας σακάτης. Άρχισε να κλαίει βουβά,με κλειστά τα ματάκια της και τα δάκρυα ελεύθερα επί των παρειών της.
 
Δεν ξέρω πώς άντεξα και δεν την πήρα να φύγουμε στην Παταγονία.
 
Μπαίνοντας μου είπε πόσο μου πάει το κοστούμι και αφού τελείωσα μου είπε  καταλαβαίνω τι λές και γιατί το λές , εγώ πάντως σ΄αγαπώ και μετά άρχισε τα δάκρυα.
 
Της εξήγησα ότι σε πέντε λεπτά έρχεται πάλι η Μαριάνθη και σηκώθηκε ταραγμένη και αμήχανη να φύγει.
 
Εγκαταλείποντας το κάθισμα, θρόϊσε  στο μάγουλό μου  ένα  μέρος από  το γυμνό της χέρι και το ρούχο της,κι έτσι έχασα την αγάπη μου την Δυναμό, την ζωή  μου και την παρηγοριά μου, την μήρινθο που με έδενε με τον κόσμο.
 
Το γκαρσόνι φλιπάρησε όταν σε πέντε λεπτά ήρθε πάλι η Μαριάνθη και παραγγείλαμε κι άλλους καφέδες. Της είπα ότι χώρισα, ότι θα γυρίσω στο σπίτι και δεν θα μιλήσουμε πάλι γι΄αυτό. Δάκρυα  για  άλλη μια φορά, αυτή τη φορά ανακούφισης τον κράτησα τον άντρα μου  και μετά έφυγε να  ετοιμάσει κανένα φαγάκι, να ενημερώσει τους οικείους, να επιστρεψουμε στον ανασχεδιασμό της  νέας Ελλάδας.
 
Την άλλη μέρα εξάλλου  θα ερχόταν στο σπιτικό μας ο Πάμπλο που τότε μάζευε τρότσκες και κινέζους για να τους βάλει στο κόμμα που ετοίμαζε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Κατάλαβα ότι και το κάστρο της Δυναμό θα άδειαζε από  τους επαναστάτες. Οι λιχανές ομάδες μας αντιμετώπιζαν πρώτη φορά το ενδεχόμενο να εισαχθούν σε κόμμα εξουσίας, να εισοδιστούν κανονικά και να  αλλάξουνε την κοινωνία με τις τρέχουσες μεθόδους.
 
Πήρα το ποδήλατο και με  εξήντα την ώρα στην άσφαλτο πήγα σε μια παραλία και χάζευα. Βοήθησαν και οι καφέδες της τριπλής παρηγοριάς. Εκεί μου ήρθε  ένας τίτλος για μυθιστόρημα, το ξένο σώμα, αλλά με τα χρόνια που το έπλαθα και το χαλούσα, βγήκε  στο μεταξύ ομότιτλο μυθιστόρημα μιάς καλής και καλογράφου συναδέλφου.
 
Τότε δεν το ήξερα, και έπλαθα το ξένο σώμα. Θα ήταν το σώμα της Δυναμό, το μπαγιάτικο ψάρι, το μεταλλείο, το ασανσέρ, η βραδυνή φωτιά, η μέθη, ο Γούφας, ο Ζάππας, το μπλουτζίν.  Τα είχα σκεφτεί όλα, αλλά πέρασαν εικοσιπέντε χρόνια για να αποφασίσω την λέξη τέλος  στην ιστορία της μεγάλης μου αγάπης.
 
Να πώ μόνον, πρίν επιστρέψω στη ζωή που δεν έζησα ότι είδα πάλι τη Δυναμό μετά από μια εβδομάδα, στον σύλλογο αρχιτεκτόνων,όπου αποχουντοποιούσαμε με μένος μερικούς συναδέλφους, τρομάρα μας.
 
Ήρθε κοντά και με ρώτησε  που να μου επιστρέψει μερικά βιβλία που ξέμειναν στο κάστρο. Της είπα να τα κρατήσει και έφυγα από το κτίριο.
 
Έκτοτε δεν την είδα.
 
Δεν έτυχε.