• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
john Copley (1778) Brook Watson and the Shark.
Έφτασε η ώρα της Αφήγησης
Πάνος Θεοδωρίδης | 31.08.2015 | 02:02
Την Αφήγηση την γνώρισα στις αρχές του αιώνα. Στο επάγγελμα του κειμενογράφου Φακέλων, που τότε με κρατούσε στη ζωή. Μια μελέτη, μια πρόταση, μια υποψηφιότητα, ήθελαν Φάκελο. Κι αυτός ήθελε ενιαίο ύφος κειμένου. Ώσπου η ομάδα να πάρει τη δουλειά, ήμουν ο μόνος που δούλευε. Επειδή έπρεπε να πείσω τα αφεντικά με λεξεις, με περίγραμμα ή περίληψη, που έμοιαζε με οπισθόφυλλο βιβλίου. Έτσι και πείθεις τον πελάτη να διαβάσει οπισθόφυλλο και να του αρέσει, έκλεινε η δουλειά. Μετά δούλευαν όλοι.
 
Η Αφήγηση έγινε απαραίτητη όταν ξεκίνησε η μόδα των οδοιπορικών, των ιτινεραίρ. Στον τουρισμό, αλλά και στην προβολή τόπων. Το χτίσιμο μιάς πεποίθησης βάσει γοητευτικών στερεοτύπων, ήταν από χρόνια η βάση του τουρισμού. Η Νεα Υόρκη ως Μεγάλο Μήλο ,ενώ άλλες μη συσταζούμενες ,όπως η Σαλονίκη, περιορίζονταν στην δήλωση πως «μοιάζει με πεταλούδα» ή «μοναχά της πρέπει το καράβι».
 
Αλλά ο Ρωμαίος με την Ιουλιέτα είχαν σε ιταλική πόλη το μπαλκόνι τους, κι ας μη το έζησαν ποτέ. Και τα πλήθη δάκρυζαν χαζεύοντας τον τόπο της ιστορικής εκείνης σκαλωμαρίας.
 
Το φαινόμενο ήταν συγκροτημένο παλαιότερα στα «βήματα του αποστόλου Παύλου» και σε πολλά κτίσματα της οθωμανικής περιόδου που τα έλεγαν «κρυφά σχολειά». Αλλά με το διαδίκτυο, οι οργανωμένες βόλτες στην πόλη, απαιτούσαν υποδείξεις τι να φάτε, που να φάτε, πόσο εκστάτικ είναι αυτή η «κρυφή γωνιά», ανακαλύψτε το άγνωστο Γραδεμπόρι και τέτοια.
 
Οι επαγγελματίες των οπισθοφύλλων και οι  κειμενογράφοι των διαφημίσεων, δεν ήταν ευτυχώς αρκετοί και περισευε δουλειά για ματαιωμένους λογοτέχνες. Στην αρχή μας ήθελαν για το legacy, κρατώντας το motto και το logo για την καλοπληρωμένη πάρτη τους.
 
Σε εκείνη τη φάση, η μητέρα Πολιτική άφησε τα πρόδηλα σενάρια και την ανάλυση δεδομένων και άρχισε τις καλοκαμωμένες θεωρίες. Η πρώτη θεωρία που χρειάστηκε σύνταξη και γραμματική , άρα πειθώ για ολίγους και πολλούς, ήταν η θεωρία του «γαλάζιου διαλείμματος» που καλλιεργήθηκε από πασοκανθρώπους περι το 2002.
 
Μετά την μερική επιτυχία της πρώτης φάσης του διαλείμματος, όλοι άρχισαν να ζητούν την Αφήγηση, να πλάθουν Αφηγήσεις να ρωτάνε «ποια είναι η Αφήγηση».
 
Στην δεκαετία που διατρέχουμε, ξεκίνησαν τα συνώνυμα. Η Αφήγηση δεν ήταν αρκετή, η τους φαινόταν εξεζητημένη, επειδή αγνοούσαν το Τριφυές και Τροϊκανό και Τρισυπόστατό της: όντως δύσκολα η Αφήγηση στέκει από μόνη της, εάν δεν εξηγείται πειστικά η ύπαρξη ενός Κανόνα και η ακολουθία μιας σειράς Εφαρμογών.
 
Αν δεν κατέεις την τριπλέτα, εύκολα μιλάς για Αφήγημα, για διήγηση, για διήγημα, δηλαδή για είδη λόγου χωρίς παραπομπές. Και η Αφήγηση είναι σαν τον Αυτοσχεδιασμό: απαιτεί σχολαστική προετοιμασία και άσκηση. Απαιτεί πρόβες, διορθώσεις ασκήσεις και κυρίως έναν αναλυτικό Φάκελο Τεκμηρίωσης.
 
Αλλιώς, καταντάει στα χείλη του Μεϊμαράκη ως «αφήγημα», εννοώντας ένα σενάριο ή μια παπαγαλία εν τηλεοπτικώ κενώ στα επιχειρήματα ενός βουλευτή του Σύριζα.
 
Χώρια που αφθονούν οι επαγγελματίες που αισθάνονται πως η Αφήγηση είναι πασέ και ήρθε η ώρα ενός άλλου όρου, όπως κάηκαν παλαιότερα ο Φουκουγιάμα και ο Μπρωντέλ. Το να επιχειρηματολογείς επί τίτλων θεωριών και επί οπισθοφύλλων βιβλίων είναι ίδιον διανοητικού εντόμου.
 
Αφήγηση είναι λοιπόν μιας μορφής κορυφή ενός παγόβουνου.Το ζουμί και η ουσία μεταφέρονται υποβρυχίως.
 
Έχω διηγηθεί αλλαχού την Αφήγηση του Πόρφυρα.
 
Στην παλιά πόλη της Κέρκυρας μερικά καντούνια αφήνουν οπτικές φυγές προς τη θάλασσα, ιδίως προς το Μανδράκι. Εκεί ,ο Διονύσιος Σολομός έγραψε τον Πόρφυρα εξηγώντας τον θάνατο ενός άγγλου στρατιώτη που τον κατασπάραξε ένα σκυλόψαρο ενώ κολυμπούσε.
 
Καταγράφοντας την ματαιοπονία που λέγεται «πολιτιστικές διαδρομές» στάθηκα με έναν φίλο στο έβγα από ένα καντούνι που έβλεπε στον κόλπο και με ζωηρές χειρονομίες, δήθεν του περιέγραφα κάτι δραματικό.
 
Μαζεύτηκε κόσμος, κυρίως περαστικοί κρουαζιέριοι τουρίστες, οπότε, δείχνοντας και μορφάζοντας τους διηγήθηκα σε φτενά εγγλέζικα πως άστραψε φως και γνώρισεν ο νιός του εαυτό του. Και να ο σκυλόψαρος αρφ και γκρούγκλ και να η παραπομπή στο κήτος της Πόλης τουπίκλην Πορφυρίας που έτρωγε κόσμο και έσπαζε πλεούμενα στον Βόσπορο, ώσπου απόθανε η Θεοδώρα του Ιουστινιανού από καρκίνο και η Πορφυρία εχάθη.
 
Σύντομα βρέθηκε στα πρόσγεια της Κρεμαστής ένας καφενές και ήπιαμε το καφεδάκι μας.
 
Μία ξενάγησις, εγεννήθη.
 
Δέκα πολύτιμα λεπτά ενός τουρίστα, απέκτησαν ουσία.
 
Δεν θα το πιστέψετε, αλλά πέρασαν λίγες ημέρες και από το ίδιο στενάκι υπήρχε κρουαζιερόκοσμος και χάζευε τον Πόρφυρα και τον στρατιώτη, δείχνοντας συγκεκριμένα σημεία και κύματα στη θάλασσα.
 
Εγώ απλώς συνέδεσα με ανύπαρκτο καλώδιο δυο λέξεις από «Πορφ» και τα υπόλοιπα τα ανέλαβε η διαχείριση της πλήξης μερικών ταξιδιωτών.
 
Εξετάζοντας τις νέες Αφηγήσεις του πολιτικού μας κόσμου, έτσι καθημερινά που συναλλάζονται, χωρίς να παραπέμπουν πουθενά, βιαστικά ντανιασμένα δέματα σανού που δεν πρόκειται να μασήσει κανένας, μπορώ να υποθέσω ότι θα λησμονηθούν σύντομα, πρίν λήξει η προεκλογική περίοδος. Φόβος κι έχτρα ζευγαρώναν/ και γέμιζαν τη χώρα φόβο κι έχτρα.
 
Καμωνόμαστε πως μας γουστάρει που ζούμε στη χώρα του «απόψε αυτοσχεδιάζουμε» αρνούμενοι να αντιμετωπίσουμε το Σώμα και την Ηδονή, που παραμένουν ξακουστές Ονομασίες Προέλευσης.
 
Είναι παράλογο που ομνύομε στην Αποκέντρωση, όταν και η παραμικρή πολιτική συσσωμάτωση διασπάται ώσπου να πεις κύμινο.
 
Ο άλλος πάει να φτιάξει νέο κόμμα με τα λόγια και ανέχεται 53 φωνές που επιτιμούν, θέτουν όρια, διορθώνουν και θα του μπαστακωθούν με τα «όχι» τους πάνω στις δυσκολίες του πρώτου εξαμήνου.
 
Ενώ η λύση σε αυτά, είναι η υπαγωγή σε μιά Αφήγηση,είναι η διανομή ρόλων.Πως να βγει η παράσταση του «Οθέλλου» όταν η σκηνή γέμισε Ιάγους!