• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
All that jazz, λέμε.
Πάνος Θεοδωρίδης | 20.08.2015 | 04:54
Μια ασφαλής ένδειξη πως η καλλιτεχνική φιλοδοξία φλερτάρει με την παράνοια ενός δημιουργού, είναι πως χαρακτηρίζει μια πρεμιέρα του «παγκόσμια πρώτη».
 
Στην περίπτωση των εκλογών που μαγειρεύονται, έχουμε επίσης μια παγκόσμια πρώτη.
 
Άνοιξαν οι πύλες της επίγειας κόλασης, έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και έρχονται τα πρώτα νέα δανεικά. Μη σας πιάνει αγωνία: σε πρώτη φάση θα καλύψουν μέρος των παλιών δανεικών.
 
Και τον Οκτώβριο, θα ξεκινήσει η διαμόρφωση μιας απόφασης, ευρωπαϊκής κι αμερικάνικης, πόσο σκόντο πρέπει να μας κάνουν ώστε η χώρα να καταστεί αξιόχρεη.
 
 Φυσικά, εμείς θα μάθουμε πως αρχίζει ένας νέος κύκλος διαπραγμάτευσης, πολλών άυπνων ωρών, στον οποίον η νέα κυβέρνηση θα ελιχθεί, θα επιμείνει και στο τέλος θα νικήσει και πάλι τους ξένους. Όπως τους νίκησε κατά κράτος από τα τέλη Ιουνίου.
 
Καραφλιάζοντάς τους.
 
Έως τώρα, όποιος παίνευε η ανέχονταν μνημόνιο, τον έτρωγε στην ψύχρα, ο Έλλην ψηφοφόρος.
 
Όμως τώρα, στεριώνει μια αναπόδεικτη φήμη, ότι ο Τσίπρας θα γίνει ο παγκοσμίως πρώτος πρωθυπουργός που θα υπερψηφιστεί, άνκαι υπέγραψε το τρίτο και φαρμακερό χαρτί.
 
Όταν ξεκίνησαν όλα αυτά, αρχές του 2010, ο πρώτος πρωθυπουργός εξαερώθηκε,μέσα σε έναν χρόνο, ενώ ο δεύτερος χρειάστηκε να υποσχεθεί ορατό τέρμα της λιτότητας για να αντέξει από τον Ιούνιο του 2012 ,έως τον Ιανουάριο του 2015.
 
Στο εξάμηνο που ακολούθησε, αλλά και κατά το κρίσιμο καλοκαίρι του δημοψηφίσματος και των ψηφοφοριών στη Βουλή, η κυβέρνηση Τσίπρα πέρασε πρόεδρο Βουλής και κρίσιμα νομοσχέδια με πρωτοφανή πλειοψηφία.
 
Αρκετά με τη γνωσιοθεραπεία.
 
Στην ουσία δεν έχουμε πάρει χαμπάρι για αυτές τις μεθοδεύσεις. Πέρα από την ιδεολογική μελίγκρα που εμφανώς ταλαιπωρεί την ελληνίδα τριανταφυλλιά, εν οχληρώ έλληνι λόγω, η πανελλήνια απέχθεια προς τα μνημόνια που εξάτμιζε τους υπερασπιστές, έχει μετατραπεί σε πέντε χρόνια σε άκρα ανεκτικότητα προς αυτά: ΚΚΕ, Ανταρσύα και Λαφαζανί είναι οι μόνοι εχθροί των δανειστών.
 
Φυσικά και η Χρυσή Αυγή.
 
Βαριά βαριά ,το ένα πέμπτο των αντιπροσώπων της χώρας. Άντε το ένα πέμπτο, με νέες εκλογές, να γίνει ένα τέταρτο.
 
Άντε να προστεθούν σε αυτούς οι οπαδοί ενός κόμματος του «όχι»,  στο στυλ Βαρουφάκη, Λαπαβίτσα και μερικών τύπου Μητρόπουλου, που ονειρεύονται «κριτικη υποστήριξη και εξισορρόπηση των ακροτήτων».
 
Οι πενήντα χαρισμένες έδρες στο πρώτο κόμμα, είναι το τυράκι στην φάκα. Αυτές στοιχειώνουν τον ύπνο του Μεϊμαράκη και του Τσίπρα.
 
Το κεντρικό σύνθημα για τα κακώς λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» είναι κοινό: εάν επιθυμείς, ω ψηφοφόρε, να βρούμε εναλλακτικές λύσεις, ώστε να μη σε τρώνε οι φόροι και οι ψύλλοι, ψήφισέ μας για να βρούμε υποκατάστατα, placebos, αντίμετρα και ισοδύναμα. Διότι μπορούμε επειδή σε πονάμε.
 
Αχαρωσύνες, δηλαδή.
 
Σε νέες εκλογές, το έντρομο πλήθος θα σκεφτεί πως γλυτώνει ενός μηνός πιέσεις και ελπίζει να τον περάσει χωρίς να τον ψειρίσουν.
 
Κούνια που το κούναγε!
 
Η αστιγματική ,αμβλύωψ, μύωψ, πρεσβύωψ έως και θεότυφλη τριμερής «αστική» αντιπολίτευση, δεν αυτοδιαλύθηκε, δεν ενώθηκε υπό τελείως νέα ηγεσία, δεν ξενύχτησε συντάσσοντας ένα πειστικό πρόγραμμα ισοδυνάμων, με βάση τις μεταρρυθμίσεις.
 
Σπατάλησε δυό μήνες και επί πλέον διαγνώστηκε με γλαύκωμα.
 
Ποιός μένει για να καλύψει τον φόβο και τον τρόμο του πολιτικού κενού;
 
Ο Τσίπρας!
 
‘Αν όντως πάει για εκλογές, η αναστολή του έργου στις Σκουριές, ακόμη και η επανεξέταση των αεροδρομίων (με επισπεύδοντα τον μουστερή!) και το παπόρι που ψάχνει λιμάνια στο Αιγαίο και καταλήγει στον Περαία «για φωτογράφιση και δακτυλικά αποτυπώματα των επιβατών»και η εντατική διασπορά «φημών περι του πρακτέου» δείχνει το είδος του μασάζ που θα υποστούμε.
 
Οπότε, δεν έχουμε «παγκόσμια πρώτη», αλλά «τελευταία παράσταση υπέρ προσωπικού».