• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Παροράματα
Πάνος Θεοδωρίδης | 17.08.2015 | 06:33
1
To ζήτημα δεν ήταν ποτέ οι ομπρέλες στις παραλίες, αλλά αυτοί που κάθονται από κάτω τους. Αυτοί που δεν ξέρουν την διαδικασία. Την εκχώρηση δικαιώματος από τον Δήμο, την αναμενόμενη υπέρβαση του δικαιώματος, την τιμολόγηση βάσει των υποχρεώσεων του αναδόχου, την αφανή προμήθεια και την  τελική μούγκα, αφού πρόκειται για μιασυμπληρωματική «επένδυση» στον διεθνή τουρισμό.
 
Είναι εδώ και δεκαετίες, μια εικόνα που έγινε αυτονόητη. Στα βαθιά χρόνια, όταν κατέρρεε το σύστημα των Δύο Κόσμων, επέστρεφα αεροπορικώς από την Κύπρο και ως βοσκός του χάρτη, έριξα μια ματιά σπό το παράθυρο, εκεί όπου φανταζόμουνα ότι το αεροσκάφος άφηνε την Πάφο.
 
Είδα μια τεράστια παραλία,  γκρίζα στο πρωινό φως και πολλές, αραιές και σε ευθεία τοποθετημένες, ομπρέλες , στην αχλύ του μεσογειακού τοπίου. «Ανάπτυξη βλέπω στην Πάφο» λέω στον φίλο με τον οποίο συνταξιδεύαμε.
 
Έρριξε μια ματιά, αφήνοντας την εφημερίδα και παρατήρησε, επιστρέφοντας σε δευτερόλεπτα στην ανάγνωση:
 
«Είσαι τεραστίων διαστάσεων μαλάκας. Βλέπεις το φτερό του αεροπλάνου και τα περτσίνια του και τα εξέλαβες ως παραλία»
 
2
Χρόνια αργότερα, τηλεφώνημα από φίλο. Κερκυραίε, ήρθα στο νησί σου. Με την ομάδα- χώρεσα στο αεροπλάνο της αποστολής. Έλα στο ξενοδοχείο να πιούμε έναν καφέ.
 
Πήγα, τα είπαμε, βυθισμένοι στις πολυθρόνες του λόμπι.Ντερέκια σκανδιναυοί τουρίστες και μπόλικες οικογένειες με αχυρένια μαλλιά, μας τριγύριζαν στον δρόμο τους από και προς την ρεσεψιόν. Σε μια στιγμή, μου λέει «α, ήρθε η ομάδα».
 
Σήκωσα το κεφάλι μηχανικά και είδα κάδρα και εκείνα τα μπατάλικα σινιέ φωτιστικά των πεντάστερων χώρων μιας ξενοδοχειακής ακεφιάς. Πουθενά οι παιχτούρες.Ο φίλος γέλασε και μου έδειξε που να κοιτάξω.
 
Ηταν η παρτίδα των μεσοεπιθετικών και όλοι τους ήταν κοντούληδες. Οι περισσότεροι φλέρταραν με το 1,60 και όπως κουβάλαγαν τις αποσκευές τους, έμοιαζαν με χόμπιτ υπό κλίμακα.
 
Στεγνοί, ασκητικοί, χωρις δράμι έξτρα λίπους, ασελγέστατοι και με οξύ βλέμμα, δεν ήξεραν που να παραχώσουν την αδρεναλίνη που χυνόταν από τα μάτια τους. Στην φαντασία μου, επειδή περίμενα παίχτες του Θρύλου, τους είχα μεταποιήσει σε γίγαντες, αποτέλεσμα της κίνησης της τηλεοπτικής κάμερας όταν κεντράριζε με αμερικάνικα πλάνα στο ριπλέι, μετά τα γκολ και τις αντιδράσεις τους.
 
3
Το κακό τρίτωσε φέτος, όταν κατάλαβα πως ένα πλήθος από τους πολιτευόμενους στο όνομα της Αριστεράς, ήταν αδύνατο να το συνδυάσω με την ανθρώπινη κλίμακα.
 
Είχαν στοιχειώσει το θυμικό μου ως αφίσες, πορτραίτα στα πάνελ, καθώς φαίνεται πως τους συμπαθούσα υπογείως, καθώς πολλούς έτυχε να τους γνωρίσω από τα φοιτητικά και παραθεριστικά χρόνια, κι όποτε τους αντάμωνα έκτοτε, κατόχους μιάς πολιτικής καταληψίας, απέκλεια στο βαθος πως μπορούσαν να κυβερνήσουν, έτσι που θυμόμουνα τις κοινές μακαρονάδες και τον τρόπο που κυνηγούσαν μια κέντα, όταν τους κοίταζα από την σιγουριά του φουλ.
 
Η μόνη διαφορά: δεν είχα δίπλα μου ένα προσγειωμένο άτομο που γνώριζε πόσο εύκολα χτίζω παραισθήσεις με ανώγια και κατώγια, ώστε να με σκουντήσει δείχνοντάς μου τα πραγματικά μεγέθη της ηδυσμένης εικόνας.
 
Δεν βίωνα παραισθήσεις, δεν έγινε παρεξήγηση, δεν πλανεύτηκα από οράματα. Απλώς, είμαι ανοιχτός σε παροράματα.