• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Προδημοσίευση
Πάνος Θεοδωρίδης | 09.08.2015 | 05:42
Ένας χάρτης σε εξέλιξη. Ο Λίβανος υποδέχεται πρόσφυγες από την Συρία.
 
Από τα πενήντα εκατομμύρια προσφύγων που βρέθηκαν κάποια στιγμή σε φάση καταγραφής, μόνον τα δύο βρίσκονται στους πενήντα μεγαλύτερους καταυλισμούς παγκοσμίως.
 
Κανένας δεν είναι στην Ευρώπη.
 
Αυτά τα στρατόπεδα, από την φάση της τέντας, τώρα στην φάση του κοντέινερ, διαμορφώνονται και εξελίσσονται συνεχώς. Οι νομαδικές κατασκευές έχουν οδηγήσει σε χάραξη δρόμων, με ζώνη καταστημάτων, ενίοτε και εκπαίδευσης, ενώ η «παραβατικότητα» μοιάζει με τα μοντέλα μιας ακυβέρνητης πόλης.
 
Βρίσκομαι στη μέση μιας διαδικτυακής έρευνας, προσπαθώντας να ξεχωρίσω την προπαγάνδα από την υποκρισία, την αντοχή των τολμηρών, την αφοσίωση των εθελοντών, την απατεωνία των γνωστών- αγνώστων.
 
Τα τοπογραφικά αυτής της νέας χωροταξίας, μοιάζουν με προϊστορικούς εποικισμούς, όπου η ζωντανή σάρκα, ανεξαρτήτως χρωμάτων, λειτουργεί ως πρώτη ύλη, ως δομικό υλικό. Στην ουσία, ξαναδιαβάζω τα «τριζόνια» του Σεφέρη.
Δεν είναι «το δράμα των προσφύγων». Δεν είναι «τα δεινά του πολέμου». Είναι μια επαναχάραξη των συνόρων της Αφρικής και της Πρόσω Ασίας, από γραμμές Άλλενμπι σε έναν αδιάφορο χάρτη, σε μια ζωντανή μάζα ανθρώπινης σάρκας, όπου το τελευταίο που χρειάζεται, είναι ο εγκέφαλος.
 
Είμαστε στα πρόθυρα μιας τεράστιας μετανάστευσης, με θεματικά, οργανικά και συστημικά χαρακτηριστικά.
 
Η αμερικανική ήπειρος προσώρας προσφέρει δολάρια και υποδέχεται μερικές δεκάδες «τυχερών».
 
Η Ευρώπη αρέσκεται να φρενάρει και να λειτουργεί ως τροχονόμος πιθανού αφομοιώσιμου εργατικού δυναμικού.Ιδίως η Σουηδία και η Γερμανία.
 
Η Ευρώπη μεταφέρει τον «έλεγχο» σε τρεις περιοχές των ακτών της Αφρικής και το Αιγαίο δεν συμπράττει.
 
Σε αυτήν την κόλαση αστάθειας ,εκνευρισμού και επιπολαιότητας, τα κράτη που δοκιμάζονται μοιάζουν με πλανήτες που ανατινάζονται και στέλνουν την ύλη τους, με την μορφή βροχής μετεωριτών στα γειτονικά τους κράτη.
 
Κι εμείς, η τελευταία τρύπα του ζουρνά, ασκημένοι να θεωρούμε βαρβαρικό ο,τι ξεπέρασε τα εδαφικά όρια του 1830, καμωνόμαστε πως έχουμε συγκρότηση, κυβέρνηση, δικαιοσύνη, αθλητισμό με τρεχάλες μέσα στις αποκαμωμένες μας πόλεις, μνημόνια ή δραχμικές τους μεταφράσεις, πολυλογάδες, ημερόβιοι με νυκτόβιες ηδονές, άχ θαλασσίτσα και άχ η παιδεία και αχ η υγεία, πως να πάρετε σύνταξη τώρα, τοξικοί φορείς της κινητής μας τηλεφωνίας, σβήνει ο πολιτισμός ( κι είχα μιά σκασίλα!) παρακολουθώντας τους νησιώτες να παλεύουν με την Φάουσα και τους Αθηναίοι να παλεύουν για τη γειτονιά τους, προσδοκώντας στο ΕΣΠΑ και άλλους χρηματικούς παραδείσους, για να ακτινοβολήσει η Παναγία Σουμελά, τα Ηραία και τα Πυθαγόρεια, τα Φεστιβάλ και η ενδυματολογική λιβιδώ του Βαρουφάκη.
 
Η εικονογράφηση από την εξέλιξη του στρατοπέδου Al Zaatari.