• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Οι χάρτες δεν δαγκώνουν! διδάσκουν.
Πάνος Θεοδωρίδης | 08.08.2015 | 02:39
Δεν είναι η πρώτη φορά που εφαρμόζεται κάτι ωσάν ανάμνηση του «καπελώματος» ή μια μορφή δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στην σημερινή κυβέρνηση. Άλλοτε για να βρεθεί η κινούσα χειρ στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, άλλοτε για να σταματήσει η πολυλογία των «αρμοδίων», ένα άτομο από μια ιερή πεντάδα μπαίνει επικεφαλής του συντονισμού ενός προβλήματος. Άλλοτε αφανώς, άλλοτε εμφανώς. Φέρει την τιάρα του εμπείρου μετριοπαθούς ή την φήμη του ποντίφηκος.
 
Πρόσφατα, στο μεταναστευτικό, στρατολογήθηκε ο Φλαμπουριάρης.
 
Κανένα υφυπουργικό άτομο δε λέει να ξεκουνηθεί, κανένα πολύτιμο στέλεχος δεν ξεμπροστιάζεται, ακόμη κι αν η ακινησία , η ανεπάρκεια ή η αφέλειά του, σπάζει κόκκαλα.
 
Θεώρησα άδικο για μια νέα κυβέρνηση να επινοήσω ανθρώπινες συμπάθειες, αίσθηση φιλαλληλίας προς παλαιό συναγωνιστή ή απλώς προστασία ενός πρωθυπουργού που δυσκολεύεται να αποφασίσει. Ούτως ή άλλως, η υψηλή ακρομέγαλη Ιστορία με το θεόπικρο, δηκτικό φτερό της, θα σκρατσάρει στην περγαμηνή της τα μύρια όσα αρνητικά, για την συμπεριφορά πολλών στρατηγών του παρόντος με εκπαίδευση, αντοχές και κατάρτιση δεκανέα.
 
Ας μείνουμε στο προσωρινό συμπέρασμα ότι το παρεάκι που μας κυβερνά, δεν χαλάει υπέρ του Μολώχ της αναβάσταγης κοινής γνώμης κανέναν συμπότη, συνάδελφο ή τιμημένο στέλεχος που ελευκάνθη στο ιδιότυπο χαρακίρι του «αγώνα».
 
Ο φράχτης στον Έβρο, έκοψε πολλές εισόδους στα χερσαία σύνορα και μάλλον έκοψε πολλές δουλειές με φούντες μεταξύ των «επιόρκων» ή των αβλεπί εμπλεκομένων στην επιχείρηση «αφού γλύτωσαν από τις νάρκες, ας τους ψειρίσουμε στο δρόμο για την Αθήνα». Αλλά τα ξύλινα τείχη δούλεψαν επί Θεμιστοκλή. Από τη Λέσβο έως τη Ρόδο, δέκα νησιά, μπορεί και περισσότερα, δέχονται αθρόες εισόδους προσφύγων, φυγάδων και μεταναστών από τις ακτές της Τουρκίας.
 
Ο πόλεμος ,είναι ένας λόγος. Τον έζησαν οι Κύπριοι μετά τους πολέμους  του Λιβάνου, τον ζει η Ευρώπη από την διαταραγμένη Βόρεια Αφρική και την Εγγύς Ανατολή, όπως και από πιο μακρινές χώρες που υποφέρουν από εμφυλίους και κακοδιοίκηση, ή από επικράτηση και εύνοια εκδικητικών προς συμπατριώτες δυνάμεων. Έτσι ,υπάρχουν διωγμένοι σε ένα τεράστιο τόξο, από την υποσαχάρια Αφρική έως το κέρας της, και από το Αφγανιστάν έως το Ιράκ.
Απλοϊκά κοιτώντας χάρτες και διαγράμματα, καταλαβαίνει ατεχνώς ότι η έντονη αποσταθεροποίηση πολλών χωρών, χρωστάει πολλά σε διεθνείς ανταγωνισμούς με υπερατλαντική επίνοια, χωρίς να μειώνουμε η να παραβλέπουμε την σερπετώδη και αγωνιώδη προσπάθεια άλλων δυνάμεων, ασιατικών ή ευρωπαϊκών, να υποστηρίζουν τους πελάτες τους, που οπλίζονται για να φαγωθούν μεταξύ τους.
 
Η σκληρότητα των εκτελέσεων αντιπάλων και το φύτεμα της τηλεοπτικής βίας που μεταφράζεται σε εκατομμύρια παγωμένες από τρόμο καρδιές, έως το λιντσάρισμα ενός πρεσβευτή από το παμπάλαιο όπλο του «όχλου» είναι αρκετή αιτιολογία για τους φυγάδες.
 
Ωστόσο, υπάρχει και κάτι άλλο, που φαίνεται ασήμαντο μπροστά στην έξεργη, απροσχημάτιστη βία: ακόμη κι αν γίνεις ένα με το τοπίο και με μαγικό τρόπο θεωρηθείς ακίνδυνος ή αδιάφορος για τα τοπικά εργαστήρια βίας, δεν υπάρχει εύκολα τρόπος να επιβιώσεις:
Αν ρίξεις μια ματιά στο διαδίκτυο, αναζητώντας το λήμμα cost of living σε κάθε μια από τις ευπαθείς αυτές χώρες, θα ανακαλύψεις ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να ζήσεις μια οικογένεια εκεί, με απλούς και  μπακάλικους λογαριασμούς. Θα ανακαλύψεις πως με μηνιάτικο εκατό και διακόσια δολάρια για τους τυχερούς που έχουν δουλειά, είναι πανάκριβα τα βασικά τρόφιμα, και δεν αναφέρομαι σε κατοικία, καύσιμα και τσιγάρα. Κι αν η ζωή δεν είναι εύκολη μήτε για τους βασανιστές των κοινωνιών αυτών, σκεφτείτε τι τραβάνε οι ενάντιοι.
 
H Eλλάδα, έχει παράδοση απορρόφησης πιστώσεων επί ματαίω.Και μια τελείως παράξενη συνύπαρξη εκμετάλλευσης ευπαθών ομάδων από τοπικές και υπερτοπικές στρούγκες με τις ομάδες πολιτών που διασώζουν τα προσχήματα αναλώνοντας τον εθελοντισμό τους υπέρ των μειονεκτούντων, υπό την μόνιμη κατηγορία πως είναι φάρες πολιτικάντηδων ή αναρχοτρελιάρηδων. Δεν χρειάζεται καν να αναφερθώ στις ΜΚΟ, τουλάχιστον ώσπου να βγει κανένα πόρισμα, τι απόγινε με τα ποσά που συγκεντρώθηκαν υπέρ της καμμένης Πελοποννήσου ή της συμφοράς των παραδείσων της Άπω Ανατολής.
 
Και αν «ευπαθείς ομάδες» μπορούν να θεωρηθούν τα φοιτητάκια-όμηροι επαρχιακών πόλεων που γεμίζουν τις γκαρσονιέρες και τα στέκια των εντοπίων, με πρόσχημα την εξασφαλισμένη μετά πτυχίου ανεργία τους στο μέλλον, δεν θέλω να ξέρω το μίγμα εκμετάλλευσης και στραγγίσματος της τσέπης των μεταναστών και των προσφύγων, της μαύρης εργασίας και των αφανών εργοδοτών που εφοδιάζουν με εμπόρευμα τα πεζοδρόμια και ελέγχουν με τσαούσηδες τον δημόσιο χώρο. Εργοδότες, συνήθως Ελληναράδες, εννοείται.
 
Ο πρωθυπουργός κατάφερε να ψελλίσει τη λέξη «Τουρκία» και «συνεννόηση». Αλλά χωρις καμία αιδώ, οι μηχανισμοί εξώθησης των προσφύγων μέσα από τις βαλκανικές χώρες, ακολουθώντας τις σιδηροδρομικές γραμμές, λειτουργούν σε αγαστή σύμπνοια μεταξύ τοπικών χαρτζιλικωμένων και δημοσίων λειτουργών με κλειστά βλέφαρα.Ένας ντουνιάς ολόκληρος θησαυρίζει από τους δυστυχείς. Και από την σύσκεψη που έγινε προχτές, θα μπορούσε να λείπει το  προσωπείο της χαμογελαστής κυρα Τασίας και να είναι παρών ο οραματικός κύριος Κοτζιάς, αλλά δε βαρυέσαι.
 
Λαμπρή ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με πρώτη ενέργεια ένα μορατόριο αποφυγής κάθε πρόκλησης στο Αιγαίο και στα ποτάμια των Βαλκανίων, προκειμένου οι οχλούσες χώρες να κερδίσουνε κανα δημόσιο φράγκο, δημιουργώντας εμπορικούς δρόμους και σχέσεις, κι όχι αρπαχτές εν μέσω δημοσίων απειλών.
 
Ξέρετε, πριν ορμήσουμε να αδράξουμε με σιχασιά και υποκρισία τον τίτλο «τα γκαρσόνια των ξένων» μπορούμε να γίνουμε οι τροφοδότες τους και οι χρήσιμοι προμηθευτές των αγορών τους, όπως κανει κάποια σκανδιναβική ένωση επό δεκαετίες.
 
Και με τους Τούρκους να αγοράσουμε με ευρωπαϊκά λεφτά την ζώνη επιρροής που θέλουμε. Έχουν εξάλλου μπροστά τους μπόλικα Καρδουχικά και Παρθικά προβλήματα, ώστε οι μεταξύ μας παλληκαρισμοί να περισσεύουν.