• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Pillow talk
Πάνος Θεοδωρίδης | 07.07.2015 | 03:46
Ένα ένστικτο αυτοσυντήρησης κυριάρχησε στην πολιτική ηγεσία της χώρας για λίγες ώρες. Μετά την σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, βγήκαν μια φωτογραφία παρέα πριν την εξάωρη διαβούλευσή τους και μετά ,ένας ένας, δήλωσαν κάτι συμβολικό και επέστρεψαν στην ομίχλη.
 
Προσπάθησα να εξηγήσω πως ο δαίμων της λεκτικής πορνείας δεν κρύβεται στα ελληνικά που χρησιμοποίησαν. Και οι έπαινοι προς τον λαό που τους επέβαλε συγκεκριμένη συμπεριφορά για τους μήνες που επέρχονται, ήταν περισσότερο ξόρκια μη γίνει καμιά στραβή και πέσουνε σε τίποτε εκλογές και εξαερωθούν.
 
Το «ναι» που δεν «εγκρίθηκε» είχε τον δαίμονα αυτόν στην ψύχα του: ήταν ένας κατάλογος από μέτρα. Ένας κατάλογος από μέτρα είναι και μία ιατρική συνταγή βαρέος περιστατικού. Σπανίως την ακολουθείς, την παραβιάζεις μόλις συνέρθεις κάπως, και ποτέ δεν λείπει από το μέλλον σου η έκφραση «τον κιαρατά τον γιατρό, κόντεψε να με ξεκάνει, ευτυχώς που με γλύτωσε το πικροράδικο»
 
Ενώ το «όχι», ανοιχτό σε κάθε άνεμο, μπορούσε να ερμηνευτεί ως ταξικό, ως αποτέλεσμα σκανιάσματος και ως αντίδραση στην πιο βρωμερή εκστρατεία υπέρ του «ναι» που φάνηκε στη χώρα, τουλάχιστον από τα χρόνια της «βίας και νοθείας».
 
Και οι κλειστές τράπεζες, λειτούργησαν αντίστροφα και υπέρ ενός αναπτερωμένου ηθικού. Και να γιατί: τα πενήντα/εξήντα ευρώ, χωρίς ΔΕΗ, ΟΤΕ, λογαριασμούς κινητής, δόσεις ρύθμισης στην εφορεία και στα ταμεία,εξοφλήσεις καρτών και δανείων, έδωσαν μια τσέπη σχετικά γεμάτη, έστω με κέρματα!
 
Πρέπει να νοιαστείς να έχουν φαγητό οι άνθρωποί σου κι εσύ, να στοκάρεις χαρτιά, ζάχαρες και καμιά κονσέρβα.
 
Μπορεί να ακούγεται τρελό και να ξενίζει, αλλά καμιά πρώτη εβδομάδα του μηνός δεν πέρασε με τόσα κέρματα στην τσέπη. Η έλλειψη προοπτικής, η απειλή ελλείψεων σε καύσιμα και η ανατροπή κάθε σχεδίου ιδιωτικής επένδυσης σε διακοπές, ταβέρνες ή καφεδούγκες με κρουασάν, έφερε εύθραυστες σερμαγιές, οπότε μπορούσες να στοκάρεις και κανένα υπερτασικό χάπι ή την δέουσα παρακεταμόλη.
 
Βέβαια, η πενηνταρέα/εξηνταρέα, ακόμη και αν τραβήξει άλλες δυο εβδομάδες ο ρόγχος των τραπεζών, δεν σημαίνει πως είναι για χόρταση. Η χρεωστική κάρτα εκπνέει και αλλοί στους έχοντες ενοίκιο μπροστά τους. Πάντως, το δημοψήφισμα ήρθε και πέρασε με πλήρη αγνωμοσύνη προς το μέλλον. «Αν με το ναι θα μου τα φάνε που θα μου τα φάνε σήμερα, ας βαρέσω ένα όχι να μοιάζω και με ανεξάρτητο, πολιτικώς σκεπτόμενο άτομο.».
 
Βλέπετε πόσο φιλοσοφημένος και οραματικός έχει γίνει ο επιδραστικός μου λόγος. Από τον Χέγκελ πιάνεται, στον ‘Ενγκελς κατεβαίνει κι από τον Νίτσε στον Ψελλό ριζώνει και δεν βγαίνει.
 
Τι κι αν η Ανταρσύα και οι σπαρτακιστές παίζουν το κύμα στον βράχο του Δημήτρη «Βαλαωρίτη» Κουτσούμπα;
 
Τι κι αν  του Μεϊμαράκη κρέμασαν κι άλλο τα μάγουλα, ώσπου να παραδώσει καμαρούλα μιά σταλιά σε τύπους σαν τον Τατούλη και την Κεφαλογιάννη; Το θράσος πολλών που υποδύονται τους υποψηφίους, σημαίνει πως το τσαρδί μικραίνει.
 
Τι κι αν η Φώφη κορδώνεται και παλεύει να υπάρξει; Οι περισσότεροι θαυμαστές του πατέρα της, από καιρό έκλεισαν λήζινγκ στο Alexis Haus.
 
Ενώ όλο και περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν πως άνθρωποι ξύπνιοι σαν τον Μπόμπολα, αν αληθεύει πως επινόησε το Ποτάμι, εμπιστεύτηκαν την επένδυση στον κύριο Σταύρο.
 
Μας μένει κανας άλλος; Μήπως ο Κουβέλης; Η ΔΗΜΑΡ; ο Λεβέντης; ο Αλέκος Παπαδόπουλος; το κόμμα του Γιωργάκη;
 
Έτσι και οι Ευρωπαίοι τσινίσουν και αποδειχτούν τραλαλί τραλαλό οι ελπίδες πως θα σεβαστούν την θέληση του μαζικού μας «όχι», και ο Τσίπρας καταφύγει σε εκλογές, κατά τη διάρκεια του ψόφιου καλοκαιριού που επέρχεται, θα λάβει ένα γαμάτο εξήντα τοις εκατό, απαλλαγμένο από δουλείες αναγκαστικής διέλευσης από τις Ευρώπες, δισταγμού προσχώρησης στις απόψεις Λαπαβίτσα και λοιπά.
 
Άν του δώσουν ένα χαρτί με τους γνωστούς όρους να υπογράψει, και το υπογράψει, πάλι με δημοψήφισμα σε επτά ημέρες, θα ζητήσει και θα πάρει «το μεγάλο ναι». Κι όλοι θα χειροκροτήσουν, αρκεί να μη τους δείξει κάλπη εκλογών. Μήγαρις εμείς, οι ακατάδεχτες καρδιές , δεν ψηφίσαμε υπέρ του βασιλιά το καλοκαίρι του 1973, ως αντιχουντικοί, και τονε μαυρίσαμε το χειμώνα του 1974, ως λάτρεις της δημοκρατίας;
 
Ούτως ή άλλως, ό,τι και να υπογράψουμε, στο κατενάτσιο θα χαραμιστεί. Δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα απολυθούν, οι μεγάλες και πολλές συντάξεις δεν θα μειωθούν, οι ΜΚΟ θα παίρνουν ό,τι περισσέψει. Ακόμη κι ένα καρπούζι να μείνει απο τον εθνικό μας πλούτο, ξέρουμε ποιος θα φάει την καρδιά, ποιος θα καταπίνει τα κουκούτσια, ποιος θα χαίρεται την λευκή άγλυκη ζώνη και ποιος θα μασάει τις φλούδες.
 
Έτζι είναι.Όποιος δεν τα πάει καλά με τη γλώσσα, δεν θα διστάσει να φάει την κλώσσα.