• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Επιστροφή στην Ομογένεια
Πάνος Θεοδωρίδης | 27.06.2015 | 04:24
Ποτέ μου δε γούσταρα τους Ευρωπαϊκούς μηχανισμούς και το θεωρώ γελοίο να παραπέμψω στη σχετική εργογραφία. Αλλά πάνω απ΄όλα, διαφωνούσα με τον τρόπο που κυβέρνησαν οι διάφοροι, όλο και πιο έντονα, όσο πλησιάζαμε προς το παρόν της χώρας.
 
Το διάγγελμα του Τσίπρα μας βάζει στον πιο αποτρόπαιο διχασμό. Τζάμπα κι άδικα.
 
Η κίνηση του δημοψηφίσματος θα είχε ένα νόημα αν η ίδια η κυβέρνηση, μετά τις πρώτες αψιμαχίες με το Eurogroup, και πριν εκείνος ο απερίγραπτος Βαρουφάκης υπόγραψε ό,τι υπόγραψε τον Φεβρουάριο, έπαιρνε μέτρα θωράκισης της οικονομίας από μόνη της και έθετε στον λαό το ερώτημα να αλλάξει ρότα προς ό,τι έκρινε πως θα γλύτωνε τη χώρα από τα βάρη της.
 
Αξιοπρέπεια, δημοκρατία, υπερηφάνεια. Αυτά άκουσα από τον πρωθυπουργό.Μαζί με ένα σόφισμα περί Ελλάδας ως αναπόσπαστου τμήματος της Ευρώπης και τούμπαλιν, θαρρείς και η χώρα χωρίστηκε με σεισμικό ρήγμα στα σύνορά της και πλέχει να ανταμώσει την Αιολική γη ή τον Νείλο. Δηλαδή, παχυλά, αμετροεπή και φουμαρώδη λογάκια.
 
Αλλά το πιο φρικιαστικό δίλημμα είναι να βρεθώ ατεχνώς και άθελα σύμμαχος με το τσίρκουλο των "σωφρόνων" που μας κυβέρνησαν από τα χρόνια του αρχαίου δικομματισμού.
 
Δηλαδή ,το ότι διανοήθηκαν πως θα ψήφιζα «ναι» ,τασσόμενος δίπλα σε αυτούς που μας έλουσαν με τόνους και βυτία παλαιοκομματισμού.
 
Τους τα έχω φυλαγμένα.
 
Και τον Ανδριανόπουλο που ανέβαζε την τιμή της μπετζίνας και έπειτα υπέβαλε παραίτηση, και τα χρωματιστά ψηφοδέλτια και την εκφορά της κάλπης, και τον αυριανισμό τους και τον κενταυρισμό τους, και το ασύστολο παιχνίδι με τα συνταγματικά τόξα και τα αντιφασιστικά τους σύνδρομα. Να ταχθώ δηλαδή με τον Άδωνι και τον Μπογδάνο και τους παπαγαλάκηδες, όπου γης. Για την περίοδο από το 2007 και εφεξής, αρκετά έγραψα και αρκετά είπα.Σιγά που κατάφερα κάτι.
 
Το «όχι» που μου ζητάνε οι τηνέιτζερς της πολιτικής, το θεωρώ δική τους υπόθεση και ζήτημα τσίπας και πολιτικής ευθύνης.
 
Κυβερνούν. Οφείλουν να το ξεστομίσουν οι ίδιοι. Δεν με νοιάζει τι έταξαν. Κι άλλοι το έπραξαν.
 
Κυβερνούν όπως τους γουστάρει, προβάλοντας το γελοίο επιχείρημα maspolemane.
 
Κυβερνούν συναισθηματικά, τάλε κουάλε όπως ο άλλος ο φοβικός χρησιμοποιεί την λέξη «πατρίδα». Δικαίωμά τους.
 
Αλλά το «όχι στον εκβιασμό» πρώτα πρέπει να το πουν οι ίδιοι και να το επιβάλουν στη χώρα που εκβιάζεται,και μαζί να εξασφαλίσουν ότι η χώρα θα έχει μέλλον, με δραχμή ή μπικόιν ή οβελούς.
 
Δεν απαντώ σε μαλακισμένα ερωτήματα.
 
Θέλω, απαιτώ και παλεύω να ακυρωθεί πάραυτα η λαμπρή αυτή πομφόλυγα του δημοψηφίσματος.
 
Σιχαίνομαι που τρέχουν στα ΑΤΜ και στα βενζινάδικα και μοστράρουν το όχι τους σε αυτοσχέδιες αφίσες ,μπερδεύοντας την πούτσα με την βούρτσα.
 
Είμαι μάλλον ήρεμος άνθρωπος, και τα πιστεύω μου δεν αλλάζουν.
 
Είμαι υπέρ της απόλυτης ισονομίας, εναντίον των κοινωνικών διακρίσεων, υπέρ του χωρισμού εκκλησίας και κράτους, οπαδός μιας άλλης εκπαιδευτικής διαδικασίας, υπέρ των μειονοτήτων και των προσφύγων και των αδικημένων και εχθρός της αλληλοσφαγής, γι αυτό και πείθομαι από τον φεντεραλισμό.
 
Ώσπου να έρθει ο ανθρωπισμός να μας κατακτήσει, δεν βλάπτει, πιστεύω, να πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από πολιτικάντικα ευφυολογήματα.
 
Ας πάρουμε μόνοι μας τα μέτρα που θα μας ξεσκατώσουν, αν τολμάμε και άν έχουμε τη δύναμη να υπομένουμε.
 
Θα κάτσω και θα βράσω στο δωμάτιό μου, και ζητώ να ακυρωθεί αυτή η φρενοβλαβής ψευδαίσθηση πως με την επικράτηση του «ναι» θα ζβήσει ο δήθεν τσοτσιαλισμός της κυρίας Ζωής και του κυρΑλέκου, ενώ με το «όχι» ο Πάπας θα κοιτάξει εμβρόντητος το υπογάστριό του και θα διαγνώσει πως του λείπουν ζωτικά όργανα.
 
Δεν είναι «τρίτος δρόμος», δεν είναι επιλογή ουδετερότητας ή του μηδετέρου φρονήματος.
 
Τα δάνεια και οι φόροι ,ροκανίζουν όλο μου το εισόδημα. Δεν έχω καταθέσεις ή ιδιοκτησία, πάρεξ το 37,5% του γονικού μου διαμερίσματος.
 
Έτσι και πάθω εγκεφαλικό ή παραλύσει το χέρι μου, πάπαλα εισοδήματα. Διατηρώ την φευγάτη και ανέφικτη παραίσθησή μου για την κεντριστική αριστερά και εκτιμώ απεριόριστα όποιον έχει καλές ιδέες και υψηλό φρόνημα, αρκεί να πιστεύει σε ό,τι ομνύει, ενώ εκτιμώ την συνείδησή και την ευθύτητα των φίλων μου, είτε κολυμπούν στο τάλιρο, είτε στερούνται ένα πιάτο τραχανά.
 
Θα κρατήσω υγρόν και ερωτευμένον τον εγκέφαλο που μου απόμεινε και επιθυμώ να επιστρέψω στο μόνον ακμαίο αγαθό που κληρονόμησα από τους γονιούς μου:
 
να ξαναγίνω ομογενής.
 
Να μεταναστεύσω.
 
Το σόι μου άντεξε την πατρίδα έναν αιώνα. Ήρθε ο καιρός η φρεναπάτη αυτή να λάβει τέλος.
 
Να πάρω τα ελληνικά που έμαθα και να πάω να ψοφήσω αλλού.