• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Κοντσαλόφσκη, Runaway train, 1985
Η γέφυρα που λείπει
Πάνος Θεοδωρίδης | 14.03.2015 | 08:05
Είναι αλήθεια πως το έχουμε αυτό το κουσούρι: με το παραμικρό να διογκώνεται η αποτελεσματικότητα μιας χειρονομίας ή τακτικής και να ενσωματώνεται, με την πρώτη ατυχία, στο νεοελληνικό τουρλουμπούκι αυτομάτως.
 
Ήτοι, από έναν προσωρινό θρόνο, στην σκουπιδοσακούλα.
 
Μόνο που σπανίως ο φταίχτης είναι ένας, ή ακόμη ,σπανίως ο φταίχτης βρίσκεται στον χώρο που τον ψάχνουμε.
 
Θέλετε να συνοψίσουμε τις κοινές εμπειρίες που ξεχάστηκαν ήδη και στις οποίες θα επιστρέψουμε, απ΄ό,τι βλέπω, ολοταχώς;
 
Πούθε βγαίνει το συμπέρασμα πως έχουμε πληθώρα αριστεράς στην χώρα;
 
Καταλαβαίνουμε πως ένα 40% των ψηφοφόρων του Ιανουαρίου, αυτοπροσδιορίστηκε απλώς ως «τάση να υποστηρίξουμε αριστερά κόμματα», χωρίς πουθενά στην ούγια του ψηφοδελτίου να αναγράφεται «εγγύηση αιώνιας υποστήριξης στην ταξική αντίληψη της Ιστορίας».
 
Κάθε φωνή που διαφέρει αισθητά, ως τρόπος εκφοράς μιας ιδέας, ή ως ποιότητα απόψεων, από τις ισχύουσες έως το τέλος του 2014, περνάει από ένα σκάνερ όπου ανιχνεύεται βιασύνη, προχειρότητα ,ανακρίβειες, κολπάκια και ενάσκηση προσωπικής πολιτικής.
 
Δείτε τι συμβαίνει με τον Βαρουφάκη. Ελάχιστοι δεν τον έχουν ακυρώσει και δεν τον έχουν εκθρονίσει από το Σύνθρονο των Σωτήρων.
 
Η πρώτη ένδειξη πως πρόκειται για υποψήφιο θύμα καταρράκωσης, ήταν τότε που τον είδαμε στα πρόθυρα του Βρεταννού πρωθυπουργού, όταν τον παρακολουθήσαμε, κατεχόμενον από ένα προφανές αραλίκι, να έρχεται χαλαρός για μιά χειραψία και ο άλλος να τον περνάει ένα κεφάλι.
 
Ο κοντός Βαρουφάκης, με μη πολιτικές σκέψεις, καθώς ξεκίνησε τον δημόσιο βίο του ως πρότυπο γοητείας, μετέπεσε, χωρίς να ανοίξει το στόμα του, στην κατηγορία των μετρίου αναστήματος επιθετικών ποδοσφαιριστών, οι οποίοι, ομολογουμένως ,περιέχουν ικανή τεστοστερόνη για να καταφέρνουν να παίξουν τη μπαλίτσα που περιμένουμε.
 
Λίγο ήθελε να τον θεωρήσουμε μισή μερίδα.
 
Ακολούθησε ένας μήνας έντονου τακτικισμού, και δεν υπήρξε κοντοπίθαρος πολιτικός να μη τον υποτιμήσει, να μη διαφωνήσει, να ξεψαχνίσει αρχαία ρητά του, να μη βρει κενά και αντιφάσεις.
 
Οι γελοιογράφοι πρώτοι πρόσεξαν το πρόσωπό του όπου κυριαρχούσαν έντονες φωτοσκιάσεις ενός οστεώδους φαινοτύπου.
 
Για να πω την αμαρτία μου, μετά την οικογενειακή παρουσίαση σε ένα διεθνές περιοδικό lifestyle,θεώρησα πως έβλεπα ,χωρίς ίχνος γκλαμουριάς, έναν Σέλντον, τον ψηλέκα (και στριμμένον ) ήρωα της σειράς Big bang Theory.
 
Κι όλα αυτά, χωρίς να μπω στο περιεχόμενο των δηλώσεων και των μηνυμάτων του.
 
Με τον ίδιο τρόπο, ομαδικώς, έχουμε παράξενα συγκλίνουσες θέσεις, ένα σωρό άνθρωποι, για τον Τζήμερο, τον Άδωνι, τον Νίκο Δήμου, τον Ζουράρι, τον Καμμένο, τις θρυλικές εκπροσώπους Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, τις μεσήλικες αγωνίστριες Υπουργούς του Σύριζα, μαζί με ένα πλήθος βουλευτών ή δημοσίων προσώπων που είπαν ή έγραψαν κάτι μη αρεστό στους σκληρούς πυρήνες των κομμάτων που υποτίθεται τους εκπροσωπούν.
 
Κάτι σαν ταξίδι σε παμπάλαιο ινδικό τρένο, όπου οι επιβάτες ενίοτε ξεχειλίζουν από τα παράθυρα και τις ταράτσες των βαγονιών και καμιά φορά σε έντονες στροφές με ταχύτητα, πέφτουν από τον συρμό.
 
Η σαν εκείνο το αποτρόπαιο ρατσιστικό καλαμπούρι, όπου σε ένα ντάτσουν με την καρότσα φίσκα με τα παιδιά της οικογένειας, η γύφτισσα λέει στον οδηγό άντρα της έπεσε ένα παιδί, σταμάτα, κι εκείνος απαντά άσε, θα κάνουμε άλλο.
 
Μέσα σε λιγότερο από δυο μηνάκια, έχετε λογαριάσει πόσοι έπεσαν από την καρότσα;
 
Δεν μου αρέσουν οι ανόσιες συγκρίσεις, μήτε εμβαθύνω αν αυτά έχουν κάποια βάση ή δεν έχουν.
 
Από τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης πάντως, οι Γάλλοι προχωρούσαν ή καθυστερούσαν, έκοβαν κεφάλια ή λάτρευαν την ελευθερία τους ,με μια κοινή γνώμη που πίστευε όποια προπαγάνδα, μπροσούρα ή σκίτσο έβγαζαν στην δημοσιότητα οι Άγγλοι αντίπαλοι του συστήματος. 
 
Τα ίδια έπαθαν οι Γερμανοί, ως Ούννοι βιαστές καλογραιών στον Μεγάλο Πόλεμο και ένα σωρό ατυχείς άλλοι λαοί και κυβερνήσεις που αγνοούσαν την τέχνη της προπαγάνδας.
 
Βέβαια, εδώ υπάρχουν δυό αγκαθάκια.
 
Πρώτο και οξύτερο, η βλακώδης αντίληψη πως οι ενάντιοι, οι όποιοι ενάντιοι στην κυβέρνηση, θα πάνε με τα νερά της. Ειδικά με δήθεν ενθαρρυντικές ειδήσεις του τύπου: αλλάζει το κλίμα, οι Γερμανοί αριστεροί, οι Ποδέμος και ο Σύριζα διαδηλώνουν υπέρ των ελληνικών δικαίων.
 
Σιγά μην αλλάζει.
 
Το δεύτερο αγκαθάκι, αλλά να μη σας τρομάζω: φαίνεται πως ο συρμός μας, απ΄όπου πέφτουν οι ατυχείς με τις ατυχείς δηλώσεις, τρέχει σε ράγες μιας γραμμής, απ΄όπου μια τουλάχιστον γέφυρα λείπει.
 
Δεν ξέρω αν είναι του Γοργοπόταμου ή του ποταμού Κβάι.
 
Έχουμε πάντως καιρό να αλλάξουμε σενάριο και αντί να φαντασιωνόμαστε μιά ανατιναγμένη γέφυρα και ένα τρένο που την προσεγγίζει, να φανταστούμε πόλεις και χωριά όπου οι οικογένειες και τα συμπράγκαλά τους, συνασπισμένες γύρω από το χαζοκούτι,δέχονται μια φοβερή ομοβροντία από αντικρουόμενες και αλληλογρονθοκοπούμενες πληροφορίες, τις οποίες απλώς δεν μπορούν να επεξεργαστούν.
 
Χαρήκατε τώρα;