• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Με τον Καμμένο στο τιμόνι, ποια γιαγιά και ποιος κυνηγός...
Little red riding hood
Πάνος Θεοδωρίδης | 13.03.2015 | 04:25
Πολλά πράγματα με παραξενεύουν, αλλά δεν είμαι το κατάλληλο όν να τα ερμηνεύσω. Απλώς τα περιγράφω. Ωστόσο η κυκλοφορία της Κοκκινοσκουφίτσας στο δάσος με τον Λύκο, με εμπνέει προς μια άλλην εκδοχή.
 
Νομίζω πως η συσσώρευση επιθετικού πολιτικού κεφαλαίου εναντίον της Γερμανίας, χωρίζοντάς την από την άλλη Ευρώπη και ο υπερτονισμός μιας εχθρικής ατμόσφαιρας που ξεκινά από τον Σόιμπλε και  τρέφεται από τον κίτρινο γερμανικό τύπο, προετοιμάζει τον ελληνικό εκλογικό σώμα για πρόωρη προσφυγή σε κάλπες ή διλήμματα. Παραβλέπω τα μεταφραστικά λάθη.
 
Πάντως υποψιάζομαι πως εάν την ώρα που έπρεπε, παίρναμε μέτρα εναντίον των δοσιλόγων μας, σήμερα θα ζούσαμε σε μιά καλύτερη εσωτερική Δημοκρατία.
 
Το κίνητρο μπορεί να περιέχει μιας μορφής καταπιεσμένα συναισθήματα διαχρονικής αδικίας, που γνώρισε στο παρελθόν ο υπερατλαντικός παράγοντας, αφού έγειρε την πλάστιγγα στην τελευταία φάση του ελληνικού εμφυλίου, αλλά η αντιπάθεια προς το γερμανικό οικονομικό θαύμα, πρέπει πλέον να τεκμηριωθεί στην παραγωγή αρνητισμού που προκλήθηκε από την γερμανική επίθεση και κατοχή της χώρας από το 1941 ως το 1944.
 
Δεν είναι πρώτη φορά. Από την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, έως το 1974, η Ελλάδα δεν είχε μεγαλύτερον εχθρό από την Βουλγαρία. Είναι μια έχθρα που ξεχάστηκε, εδώ και 41 χρόνια.
 
 Δεν είμαστε τόσο ξεχασιάρηδες, όσο ευέξαπτοι.
 
Ο λόγος που εχθρευόμαστε την Γερμανία δεν είναι ιδεολογικός, αλλά οικονομικός. Εμφανίζονται να βρίσκονται πίσω από την Ευρωπαική απροθυμία όχι μόνον να συνεχίσουν να μας δανείζουν, αλλά και από την άρνησή τους να μας δώσουν αυτό που θέλουμε: μιας μορφής σεισάχθεια, για να τακτοποιήσουμε καταπώς θέλουμε τα οικονομικά μας στο άμεσο και απώτατο μέλλον.
 
Καλά και άγια όλα αυτά, ωστόσο πρέπει να  σημειώσω πως οι κυβερνητικές προτεραιότητες δεν είναι αδιαφανείς και σκοτεινές. Πρόκειται μάλλον για μια σύνθετη τακτική, που έχει αρχή, μέση και τέλος.
 
Πάνω απ΄όλα, η σε βαθμό εμμονικό προσπάθεια να εμπεδώσουμε πως το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» είναι η ανώτατη μορφή πολιτικής πλατφόρμας που πρέπει να υλοποιήσουμε.
 
Αν αυτό καταστεί αδύνατο, να αποδειχτεί πως πιεζόμαστε να μη το υλοποιήσουμε. Ποιος ενοχοποιείται γι΄αυτό; Ο Σόιμπλε και οι μοιραίοι και άβουλοι σύμμαχοί του. Μέσα και έξω από τη χώρα.
 
Ωστόσο, ο Σύριζα συγκυβερνά με τους Ανέλους. Και ο  Καμμένος σηκώνει παντιέρες με την Τουρκία και ο ημιαυτόνομος τρόπος της συμπεριφοράς του, λειτουργεί ως άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Η εξωτερική πολιτική του Σύριζα, όπως αποτυπώνεται στο πρόγραμμά του, δεν περιλαμβάνει βαρείς εξοπλισμούς, είναι συμβιβαστική ως προς το όνομα της Μακεδονίας- με δυο λόγια, προϋποθέτει μια τεχνική μείωσης των τόνων και τον ελάχιστο δυνατό εθνικισμό.
 
Με μια διαφορά: δεν υπάρχει εξωτερική πολιτική στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.
 
Ίσως να πρέπει να διερευνήσουμε την κατάσταση ,στηριγμένοι σε πιο άμεσα, σε πιό ταπεινά κριτήρια.
 
Ο Ανδρέας υποσχέθηκε το 1985, καλύτερες μέρες που δεν ήρθαν ποτέ και οδήγησαν σε κρίση το 1989.
 
Ο Σαμαράς ,άλλα έλεγε κι άλλα έπραξε το 2012, δυο φορές.
 
Γιατί ο Σύριζα να έχει τέτοια επιμονή να αποδείξει πως το πρόγραμμά του θα υλοποιηθεί;
 
Μήπως άλλαξαν τα σχέδιά του μεσοδρομής;
 
Μήπως έπαθε ένα σχετικό κοκομπλόκο με την ισχύ της Αριστερής Πλατφόρμας;
 
Μήπως η ολοκληρωτική έκλειψη της Πλατφόρμας από τις τάξεις του είναι το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει;
 
Δείτε το ψύχραιμα. Στα αριστερά του, έχει το ΚΚΕ και τον Ανταρσύα. Τα επιχειρήματά τους δεν έχουν ανταπόκριση σε δεξιότερους χώρους, αλλά επηρεάζουν την Αριστερή Πλατφόρμα.
 
Δεξιότερα του, έχει το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ και τα λείψανα μιας αποσυρμένης κεντροαριστεράς που επιθυμεί διακαώς να αναμετρηθεί μαζί τους, και γρήγορα, αφού προβλέπει και σωστά, πως το ΠΑΣΟΚ θα πιεστεί κι άλλο, ενώ δεν πρόκειται να χάσει ψήφους από το Ποτάμι, αλλά αυτό το τελευταίο ίσως δεχτεί ψήφους (και στελέχη) από το ακατανόητα επίμονο Σαμαρά.
 
Εκτιμώ πως ο Σαμαράς δεν θα αντέξει την εσωτερική γκρίνια, παραπάνω από μερικούς μήνες. Είτε θα δώσει άλλον τόνο στη Νέα Δημοκρατία, είτε θα αλλάξει η ηγεσία της. Αλλά και τότε, θα αργήσει να επιστρέψει σε τροχιά νίκης.
 
Αν ο Σύριζα απαλλαγεί από την Αριστερή Πλατφόρμα, από που θα καλύψει το κενό που θα υπάρξει;
 
Από ένα ευρύ μέτωπο που δεν θα περιλαμβάνει μήτε γραμμάριο Κέντρου;
 
Από μιά δαγκάνα, μπααθικού τύπου, που θα διατηρήσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, πυκνώνοντας τις τάξεις του με τέως οπαδούς της Χρυσής Αυγής;
 
Στην πρώτη περίπτωση, αν πάει σε εκλογές, με την Αριστερή Πλατφόρμα, μπορεί και να πετύχει μεγάλο ποσοστό, αλλά ανάλογη αύξηση θα παρουσιάσει και η Αριστερή Πλατφόρμα.
 
Στην δεύτερη περίπτωση, είναι υποχρεωμένος να βρει τρόπο να αυτονομήσει την Αριστερή Πλατφόρμα,επιλέγοντας να στήσει κάλπες σε περιβάλλον μιας κοινωνίας ζαρωμένης από την αφραγκία και την ανέχεια, πεπεισμένη ότι φταίνε οι άλλοι για τα προβλήματά της.Και σε ατμόσφαιρα πολεμικής αναμέτρησης με λύσεις εκτός Ευρώπης (ώσπου τουλάχιστον να υπάρξουν πεντέξι αντιγερμανικές χώρες ή έστω μια υπερβαίνουσα την Ελλάδα οικονομική κρίση). Αν έρθουν τα πράγματα σε αυτό το σημείο, η πατριωτική δεξιά, με τα φοβικά της σύνδρομα και η γεννημένη υπό τις θεωρίες του ψυχρού πολέμου, θα συμμαχήσει με πάθος υπέρ του Σύριζα. Από την άλλη, με την Αριστερή Πλατφόρμα εκτός του Σύριζα, είναι δύσκολο να επαναληφθούν τα τριαντάρια και τα σαραντάρια των εσωτερικών ψηφοφοριών.
 
Μόνον αν έχουν ήδη υιοθετήσει την δεύτερη εκδοχή, μπορεί να ερμηνευτεί η στάση του Καμμένου. Θα λειτουργήσει ως στρατολόγος. Στους Γιουροφοβικούς, θα προστεθούν οι Τουρκοφάγοι και οι επιστροφικοί στα Κριμαϊκά. Όσο για την εκτός Σύριζα Αριστερά, θα  χρεωθεί την πεποίθηση πως οι Αριστεροί γενικώς είναι αμήχανοι και ανακατωσούρηδες, άρα ακατάλληλοι για κυβέρνηση. Ενώ ο Σύριζα θα είναι το κάτι άλλο: Συνενώνει υπό την σημαία του πατριωτισμού και της αυτοδιάθεσης όλους τους προθύμους.
 
Σύμφωνα με αυτά, το οικονομικό ζόρι που τραβάμε και θα τραβάμε, όσο ο Σύριζα νομίζει ότι το αποδίδουμε στον κακό Σόιμπλε, είναι η βασική τακτική της κυβέρνησης,επειδή δεν θα συσπειρώσει κανέναν μνημονιακό.