• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Οδικός χάρτης ή χάρτινος δρόμος
Πάνος Θεοδωρίδης | 07.03.2015 | 04:35
Είμαι πεπεισμένος εδώ και πολλά χρόνια πως η χώρα μας, όταν βαδίζει προς μια ορθή κατεύθυνση, το πράττει μέσα από παρακάμψεις. Όπου «ορθή κατεύθυνση» εννοώ βηματισμό προς την ισονομία και την ισότητα, τις ίσες ευκαιρίες και την κατάργηση κάθε παρέμβασης στο Σώμα του Άλλου.Επομένως, πολύ λίγες φορές μπορώ να πω ότι βρίσκω την δημοκρατία μας επαρκή.
 
Η βιωματική μου εμπειρία στα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια από την αντιμετώπιση του Ξένου, με οδήγησε σε μερικές σκέψεις που μπορεί να φανούν χρήσιμες σε όποιον ασχολείται με αυτά τα ζητήματα.
 
Είναι γεγονός πως κάποτε σκάρωσα ένα τάχα γνωμικό για να συνοψίσω την άποψή μου: θα ηρεμήσω όταν δω γύφτο περιφερειάρχη και στρατηγό αλλόθρησκο ή  εκ μειονοτήτων.
 
Η τουλάχιστον, να υπάρξω, ως ζωντανός, σε μία κοινωνία λιγότερο στραμμένη στην ανάπτυξη πλαστικών, ψεύτικων όρων λεκτικής ομοιογένειας που ξορκίζει τα προβλήματα και δεν λύνει κανένα.
 
Δυστυχώς, η μόνη πεποίθηση που δεν βλέπω να έχω χάσει ,είναι η άκρατη επιθυμία μου πεθαίνοντας να χαρίσω το σαρκίο μου στην Επιστήμη, για να αποφύγω να με θάψουν άνθρωποι που δεν επιθυμώ να το πράξουν.
 
Ο Ξένος τελευταία εμφανίζεται ως ένα είδος ημιθανούς Σάρκας. Σε ένα αισθητικό περιβάλλον όπου υπάρχει ακόμη η έκφραση «σαν ζωγραφιά» και «θεά», οι φωτογράφοι κυνηγούν την Απόγνωση και το Δάκρυ ως διαβατήρια οίκτου και «κάτι να κάνουμε» με την Σάρκα που παρουσιάζεται ξαρμυρισμένη από το θαλάσσιο κύμα που την έφερε στην χώρα ή μετά βίας ζωντανή καθώς περνάει από ναρκοπέδια και κατσάβραχα στα συνοριακά βουνά.
 
Όταν υπήρχαν χρήματα στη χώρα, τους είχαμε χρησιμοποιήσει με πάθος, αγνοώντας επίσης με πάθος τις αναμνήσεις από τις ομογενειακές μας προσφυγιές.
 
Αργότερα ,δεν υπήρξε κενό και μαύρη τρύπα στη Νύχτα, στην Παρανομία, στην Μαύρη Εργασία, στην Ζωή της Φυλακής, και στην Ηδονή μαζί με την Βία, που να μη μας βασάνισε ή να μη τη βασανίσαμε.
 
Σκόπευα να καταθέσω μια πρόταση. Ένα είδος οδικού χάρτη.Και να προτείνω ,εθελοντικά, να εξαντλήσουμε όλα τα δείγματα φίλτρων εισόδου και εξόδου του Ξένου, από τα αμερικάνικα μοντέλα έως το Σουηδικό, και απότα Ευρωπαϊκά μοντέλα, φοβικά η φιλελεύθερα, που φορτώνουν τον Νότο(αλλ΄όχι μόνο) με μια Ανθρωπολογική Ευθύνη που είναι έρμαιο της Άκρας Δεξιάς.
 
Να μελετήσουμε τον τρόπο που η γνώση της Γλώσσας που Κυριαρχεί γίνεται διαβατήριο στη Σουηδία. Να κοιτάξουμε, απαλλαγμένοι από την Δουλικότητα, το πονηρό πείραμα Samasource που ανακουφίζει, έστω ελάχιστα την Απελπισία στην Κένυα και σε άλλα μέρη που δεν πάει ο νους μας. Να αντιμετωπίσουμε τον Ξένο από την Πλευρά της Επιθυμίας του: να μπορέσει να γίνει Ομογενής υπέρ της χώρας του.
 
Δεν λύνουμε την προσφυγιά και το μεταναστευτικό, επειδή δεν λύνουμε την διαχείριση των αποβλήτων. Στο σκατομυαλό μας, περιέχονται στην ίδια περιοχή του εγκεφάλου.
 
Ένα στούκκο από Απελπισμένους, από Φοβισμένους, από Εγκλωβισμένους, από Φαιά Φέροντες, βαμμένο με τα χρώματα της Ζητείας, της Οργάνωσης μέσα σε Μαφφίες, από καιρό συνωστίζεται σε επιλεγμένα σημεία στον Χάρτη της Χώρας, οδηγημένο στο Κέντρο της Πρωτεύουσας και σε εξειδικευμένες φαβέλες Υπαίθρου.
 
Ο νέος υπουργός Εξωτερικών, αλλά και ο δημοκρατικών φρονημάτων επί της προστασίας του Πολίτη υπουργός, ποτέ δεν θα διστάσουν να σκεφτούν ανοιχτά σύνορα και πλημμύρισμα της Ευρώπης με Τζιχαντιστές, διότι η μακροχρόνια παραμονή σε περιβάλλον Νεοελληνικής Επιφυλλίδας και Προφορικώς Ανέμελης Ρητορείας μετατρέπει την Σκέψη σε Εργαλείο Ταχυδακτυλουργίας.
 
Χαιρετίσματα πως κλείνει τουλάχιστον Είκοσι χρόνια  που έχει πήξει το μπετόν αυτής της Ματαιοπονίας.
 
Δεν έχω καμία διάθεση να καταγγείλω.
 
Θέτω μερικά tags που όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να εγκύψει.
 
Ταυτότητες αποθαμένων που πετιούνται σε χαρτόκουτο σε ληξιαρχεία Δήμων, ζυγίζονται σε χρυσάφι.
 
Τα προξενεία της Χώρας συχνά Στήνονται ως Επιχείρηση μάστευσης τοπικού συναλλάγματος.
 
Από τα Σύνορα έως το Κέντρο της Αθήνας, μεταφορείς, ανθρωποφύλακες, ενώσεις προσώπων που εξυπηρετούν την διακίνηση ανθρώπων, πάντα με το αζημίωτο, συνδέονται με τις μεταφορές παφούκας, ενώ υπενοικιάσεις Σάρκας έχουν αποκτήσει από καιρό Τιμολόγηση, κοστολόγηση και Κάλυψη, σε μία Ποικιλία Ζήτησης, που αναζητά κυρίως μωρά για υιοθεσία έως Ομορφιές διαφόρων «Ποιοτήτων».
 
Η Χώρα, κοντολογής, είναι γεμάτη ακμάζοντα Δίκτυα Παραγωγής ,Μεταποίησης και Διακίνησης του Ξένου Σώματος.
 
Κάθε Καμμένος που βολτάρει με ελικόπτερα στο Αιγαίο ,ανέπαφος από κάθε Αλήθεια, καλύπτει με Εθνικιστικό Βόμβο την τραγική πραγματικότητα.
 
Η Αφρική και η Ασία ,αμη και η Ευρώπη, παρέχει την Σάρκα. Από την αποδεκτή γραμμή Όντερ Νάισσε, έως τις ακτές της Μεσογείου,έχει φτιαχτεί ένα Δίχτυ που χωράει κάθε Ξένο ο οποίος υπόσχεται ένα ποσό σε Ευρώ, που μπορεί να μη το διαθέτει, αλλά θα το δίνει στους νονούς αξιοκρατικά για αρκετά χρόνια.
 
Ο μίτος για να βγούμε από την εθελουσία συμμετοχή στην Δαίδαλο Αυλά, κάθε φορά που βρίσκεται κουβάρι να ξετυλίξεις, σκοντάφτει στους χειριστές ψαλιδιών που τον κόβουν αμέσως.
 
Άλλοι κλωσσάνε τα λεφτά που δίνει η Ευρώπη για να ξενοιάζει και τα μοιράζουν ,ενώ κάθε Κονδύλιο, γεννά παραεταιρείες και παρασυνάξεις, με Κρατική Έμπνευση και Επίνευση, που τα μασάνε, ευφυώς και νομικώς άψογοι.
 
Αυτό με τους τζιχαντιστές με τους οποίους απειλούμε τους δανειστές μας είναι γελοίο. Οι Τζιχαντιστές έχουν χρήματα, διαμορφώνονται στις πόλεις του Δυτικού Κόσμου, ανατρέφονται και σπουδάζουν και μεταστρέφονται επιτόπου και δεν περιμένουν διαφωτιστές που προσποιούνται τους οικονομικούς πρόσφυγες. Και η κίνησή τους είναι Εναέρια και όχι μέσα σε σκυλοπνίχτες. Τους εντοπίζουν και οι κάμερες με άνεση.
 
Η λύση μπορεί να αναζητηθεί σε δεκαετή μορατόρια μεταξύ Βαλκανίων και Ανατολίας, όπου η μπαρούτη σκεπάζει με τη μπόχα της την απλυσιά του Πρόσφυγα και την Λατρεία του Λαθρεμπορίου, είτε «παρανόμων», είτε των Τουριστών με τα βραχιολάκια.
 
Τα βουνά της Αιολίδος, της Ιωνίας και του αρχαίου Γενοβέζικου τόξου είναι γεμάτα πρόσφυγες που κάποτε θα περάσουν δυτικά, όπως η Λιβύη και το Μαρόκο ,λιγότερο το Τούνεζι και το Μισίρι, δέχονται κύματα από τα απάνθρωπα Στρατόπεδα στην Μέση Αφρική.
 
Παλιά, το όραμα μιάς Ένωσης χωρών που είχε ανάγκη Έργου και Χεριών, επικρατούσε. Τώρα, τα Πλήθη μετατρέπονται σε Σμήνη που καθοδηγεί ο  Πόλεμος. Ένας πόλεμος που έχει ξανανοίξει παλιές πληγές και ακμάζει επειδή μερικοί πανύβλακες τον θεωρούν πόλεμο της ελευθεροκοινωνίας και του Τουίτερ.
 
Γι΄αυτούς και πολλούς ακόμη λόγους, δεν θα γράψω λέξη γιά ανοιχτές δομές που παρέχουν έργασία και εκπαίδευση στον Ξένο, αλλά εξειδικευμένη. Άλλη εκπαίδευση για αυτόν που ονειρεύεται να ζήσει στη δύση, άλλη εκπαίδευση γι αυτόν που σκοπεύει να γυρίσει στην πατρίδα του όπως οι δικοί μας «Γερμανοί» και «μπρούκληδες». Η Ελεύθερη διακίνηση προαπαιτεί ελεύθερες χώρες.
 
Κι αν θα καταθέσω πρόταση, την προτιμώ κοστολογημένη. Θα περιέχει τις Προϋποθέσεις, την Άυλη κληρονομιά και Άλλους ορισμούς γιά τον Ξένο.
 
Μόνο που δεν θα περιέχει υποσχέσεις. Γι αυτό και θα βιαστούν να την αποθηκεύσουν κάτω από το σφουγγάρι. Δεν κατοικούμε χώρα, αλλά του Λινάρδου τη Ταβέρνα.