• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
US 893385 A
Πάνος Θεοδωρίδης | 30.01.2015 | 18:01
 
31 Οκτωβρίου 1905, η ευρεσιτεχνία US 803385 A αφορούσε το επιδιασκόπιο.
 
Μια προχωρημένη μορφή λαντέρνας . Προβολή εικόνων σε μεγέθυνση.Εξελίχτηκε και ξεπεράστηκε ,όπως τόσα και τόσα ευρήματα αυτού του πλανήτη.
 
Ευτυχώς, άχρι καιρού, δεν θεωρήθηκε σατανικό εξάρτημα ενός υλιστικού πολιτισμού. Βοήθησε το γενικό κοινό να προσέχει στις διαλέξεις που παρακολουθούσε, χωρίς να κρατάει στο χέρι ένα αντίγραφο μιας εικόνας.
 
Απλό στη χρήση, δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε κάτι άλλο, εξόν κανας ατακτούλης φοιτητής που ενδεχομένως να κάθονταν με τον κώλο στην κατάλληλη υποδοχή, ώστε να γελάσουν οι σύντροφοί του στα όργια, όπως λεγόταν μεταπολεμικώς οι ακαδημαϊκές αταξίες.
 
Τελευταία φορά είδα επιδιασκόπιο εν ενεργεία στο York, ενώ καταμεσής της ογδοντίλας τόλμησα να πω «α, να είχαμε ένα επιδιασκόπιο» και με κοίταξαν οι πιτσιρικάδες, σήμερα πενηντάρηδες, περιφρονητικά, αραδιάζοντάς μου ένα κάρο νέες συσκευές προβολών.
 
Ωστόσο ,ο νέος υπουργός Παιδείας, εξακόντισε το εξής: Προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν τείνοντας τελικά να την καταργήσουν.
 
Το άρθρο του στην «Αυγή» είχε εμβρίθεια, συγκίνηση, σωματικό άλγος, ίχνη της τόσο ποθητής μου ηδονής.
 
Μόνον που ήταν ένα από τα καλύτερα κείμενα του υπαρξισμού,βγαίνοντας από μια μυσταγωγία με την Ζουλιέτ Γκρεκό.
 
Η Πραγματεία του επί του Σώματος της Παιδείας, είναι από καιρό μια ανθοδέσμη επί του Πτώματος της Παιδείας.
 
O πατέρας μου ήταν δάσκαλος και πρωτοστάτησε στο χτίσιμο του «νέου» τρίτου δημοτικού σχολείου Γιαννιτσών, συνδυάζοντας το Αγαθοβούλειο κληροδότημα με μια μικρή κρατικη συνδρομή και πηγαίνοντας στην ΧΑΝΘ Θεσσαλονίκης, περί το 1953, για να συναντήσει τον νεότατο τότε Μάνο Ιατρίδη, των Y-men, που τον βοήθησε και βρήκαν ενίσχυση από την Unesco, τις «Θυγατέρες της Πηνελόπης» και μια σύνδεση με σχολεία της Δανίας, που πολλοί μαθητές της συνέδραμαν σε έναν συγκινητικό έρανο.Προσωπική εργασία γονιών και μαθητών,λαχειοφόρες αγορές και πίεση στους εμπόρους οικοδομικών υλικών γιά γενναίες εκπτώσεις, έφεραν το θαύμα των εγκαινίων του, την 6η Μαρτίου 1955.
 
Στην τάξη της πρώτης δημοτικού υπήρχαν τραπεζάκια και καρεκλάκια δρύινα. Τα τετράγωνα τραπεζάκια από φορμάικα είχαν παραστάσεις από ήρωες του Ντίσνεϊ.
 
Στο γραφείο του διευθυντή, το δικό του, η σχολική βιβλιοθήκη με την Εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού, την Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, μια Παγκόσμιο Ιστορία και μια Παγκόσμιο Γεωγραφία, δανειστικό ράφι με την σειρά του Αστέρα ,την κόκκινη, με τα έργα του Βερν,έναν Άτλαντα και ένα ιδιόχειρο βιβλίο με τις καλύτερες εκθέσεις των μαθητών των τελευταίων τάξεων, όπου ο κάθε μαθητής έγραφε την επιλεγμένη δική του.
 
Στο επάνω ράφι, που άφηνε δέκα πόντους διάχωρο ανάμεσα στο τζάμι και στα βιβλία, υπήρχαν μινιατούρες ζώων από όλον τον κόσμο,ιδίως εξωτικών. Και στο βάθος του ορόφου, η αίθουσα φυσικής πειραματικής.
 
Εκεί ήταν αποθηκευμένα πολλά παράξενα και εξαίσια.
 
Ένα ομοίωμα ανθρώπινου κορμού, με τα όργανα να βγαίνουν και να τα περιεργάζεσαι. Ένα κεφάλι,με ανάλογες ευκολίες.
 
Μια κινηματογραφική μηχανή προβολής, και λίγες ταινίες δεκάλεπτες.Μαθαίναμε να βάζουμε το φιλμ, ελίσσοντάς το κατάλληλα.
 
Ένα επιδιασκόπιο, χρήσιμο για το μάθημα της Γεωγραφίας.
 
Μια ατμομηχανή, πλήρως λειτουργική, που την βάζαμε μπρος μια, δυο φορές το χρόνο.
 
Χάρτες για τα πάντα.Ηλεκτρογεννήτριες και του κόσμου τα –μετρα; Βολτόμετρα, πιεσόμετρα, αμπερόμετρα.
 
Ο πατέρας μου ήτο του σχολείου εργασίας, τελευταία λέξη του 1928.Οι σκράπες μαθητές την περνούσαν στον σχολικό κήπο, δουλεύοντας.
 
Σε μια τάξη των σαράντα, τα δεκάρια ήταν δεκαπέντε.
 
Στο μάθημα της Γεωγραφίας, κανόνιζε τους δύο, πάντα διαφορετικούς,  που θα παρουσίαζαν το επόμενο μάθημα.
 
Από την βιβλιοθήκη διαβάζαμε τα λήμματα.
 
Μετά, το επιδιασκόπιο έπαιρνε τη θέση του. Παρουσιάζαμε από κοινού την Κίνα ή το Νεπάλ.
 
Ο πατέρας μου κρατούσε ένα πεντάλεπτο με τα ανέκδοτα για τη χώρα, για τα παράδοξα.
 
Και το απόγευμα, είχε ενίοτε χαμάμι γιά τους μαθητές που δεν είχαν ζεστό νερό στο σπίτι τους, και σε ένα δωμάτιο, η ενάσκηση της πηλοπλαστικής και άλλων εργοχείρων. Με φιγουρίνια τα ζωάκια μινιατούρες της βιβλιοθήκης. Κι όταν ο πηλός ξεραίνονταν, βάφαμε το έργο με λαδομπογιά. Τίγρη με θήραμα, λέων βρυχώμενος.
 
Και μερικές φορές, καλούπωμα μήτρας με γύψο, και το ανάγλυφο το βάφαμε ,επίσης.
 
Άπαξ είχε και βιβλιοδετική.
 
Αλλά το μυστικό δεν είναι πως έζησε και πέθανε. Μαζί με την κυρία Τρέζου, την κυρία Σωσσώ, την κυρία Σταρδέλη, τον κύριο Παπαδημητρίου, τον κύριο Πετρίδη, την κυρία Ελευθεριάδου και λοιπά, πολλοί συμμαθητές μου. θυμούνται και τον κύριο Θεοδωρίδη.
 
Το μυστικό είναι στο επιδιασκόπιο.
 
Αυτό μου έμαθε να τρέχω πίσω από το τελευταίο τρένο, να μη βασίζομαι στη δηθενιά της γνώσης, αλλά στην χειρωναξία της τεχνολογίας, που περιέχει, χαιρετίσματα, περισσότερο στωικισμό και Μπωντλαίρ, από τόνους θαυμασμού στα σταθερότυπα της σχολικής ύλης.
 
Χάρη στο επιδιασκόπιο έμαθα μόνος μου να διαβάζω μικιμάου και newsweek ,Λένιν και Κόντογλου, Ιωάννη της κλίμακος και Ξαβιέρα Χολάντερ.
 
Μετά τις ομοταξίες  των γραφομηχανών, έμαθα άτσαλα και στου κασίδη το  κεφάλι να καλουπάρω φάιμπεργκλας και να ξέρω σε spectrum να πατάω το gosub. Πρόσθεσα φιλετάκια μνήμης σε έναν 286 και είκοσι χρόνια δουλεύω με διαδίκτυο.
 
Κατάλαβα τα πανκιά, τα emos ,την ραπ και έχασα την επαφή μετά τα 60.
 
Και το τρισάθλιο powerpoint που φτιάχνω τώρα, μπορώ να το προβάλω χωρίς να μπερδέψω τα καρφάκια.
 
 Έχασα μερικούς σκληρούς, αλλά χαλάλι τους.
 
Χειρίζομαι ωσάν τον χώριατο το ίντερνετ, αλλά ό,τι ψάχνω, το βρίσκω.
 
Μαθαίνω καθημερινά, κι αυτά που ξεχνώ λόγω ηλικίας, εν μέρει τα αναπληρώνω. Διότι στο βάθος της ύπαρξής μου, υπάρχουν ένα σωρό συσκευές, μηχανήματα και εξαρτήματα που έζησαν και πέθαναν και γεννήθηκαν άλλα.
 
Απ΄όλα πέρασαν οι λέξεις μου.
 
Χάρη στο επιδιασκόπιο, που δεν εξαϋλωσε τίποτε, και ,όπως στο αρχαιολογικό λυσάρι, μου έμαθε να προβάλω τον εσωτερικό μου ΧΥΤΑ σε στυγνή μεγέθυνση.
 
Ασε τα παιδιά να νικήσουν, σεβαστέ μου υπουργέ, στην μάχη των γενεών. Εχουν άφθονο καιρό γιά να πάθουν ανήκεστη συναισθηματική πανούκλα.