• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Life of Brian
Εντυπώσεις από το μαιευτήριο του δικομματισμού, 3/3
Πάνος Θεοδωρίδης | 12.01.2015 | 05:08
Παρέκβαση για τα κόμματα
 
Τα κόμματα γεννιούνται για να πεθάνουν, αλλά το DNA τους είναι αθάνατο. Όπως βρίσκεις ίχνη Σταμπολίνσκι στον Μπαλτατζή και αποτυπώματα Τζουμπέ στον Δηλιγιάννη, όπως ανακαλύπτεις δομή έμμενταλ στην ψύχα των ανδριάντων των Μεγάλων Ανδρών.
 
Διότι τα κόμματα, καλά και άγια, σκοτεινά και πονηρά, έχουν ένα ιδίωμα, μια παραξενιά, ξαφνιάσματα της φύσης: οπαδούς.
 
Τείνουμε να πιστέψουμε πως τα κόμματα είναι τέκνα της ανάγκης και ενίοτε της οργής. Πως φυτρώνουν  όπου βρουν κατάλληλο έδαφος και συνθήκες.
 
Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: ακόμη και τα δημοτικά τραγούδια ,είναι προϊόν αγνώστου δημιουργού, που καθίσταται ανώνυμος από τον Χρόνο και τις προσχώσεις του. Δεν τραγουδιούνται επειδή σε ένα τρίστρατο μαζεύτηκε λαός και άρχισε να συνεργάζεται γιά να παραχθεί το λαλούδι της Μονοβασιάς και κάστρο της Λαμίας. Κάποιος που ξεχάστηκε έκανε την αρχή, ρύθμισε τον generator, έστρωσε μια πλατφόρμα υποδοχής λέξεων.
 
Ο κοινός τόπος δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη, άρα και στην πολιτική, στην εφεύρεση του αράουτ, στα τρίκουμπα σακάκια, είναι γοητευτικά ανακριβής.
 
Διότι υπάρχει μόνον η γέννηση και η γένεση, η δημιουργία και κάποιας μορφής τοκετός.
 
Αν από μια σειρά πράξεων προκύπτει στίχος ή μνημόνιο, ζελέ γιά καρφάκια στο μαλλί ή κάθειρξη,  οι πράξεις είναι οι μόνες που δραπετεύουν από το σπήλαιο του Πλάτωνα. Τα μέσα παραγωγής βρίσκονται στα σκοτεινά, και αποφεύγουν τις βόλτες.
 
Αρκετά με τις φιλοβλακείες.
 
Αναλογίες και ευρήματα
 
Όταν το Λαϊκό κόμμα θρυμματίστηκε πάνω στον εμφύλιο, και ο Παπάγος μάζεψε τα θρύμματά του, μαζί με ο,τι αδέσποτο κυκλοφορούσε και βοηθούντος ενός φοβερού πλειοψηφικού, έκανε τις 36 του μονάδες 48 πριν ανοιγοκλείσει βλέφαρο, καμία έκπληξη δεν συντάραξε τους εκλογείς της χώρας.
 
Ακόμη κι όταν ο Ανδρέας άρχισε συστηματικά να μαστεύει από την ανδρεϊκή μαγιά και ένα σωρό κομπανίες το σύμπαν ,ανεβάζοντας το 13 σε 24 και εκείθεν σε 48, η άνοδος ήταν εντυπωσιακή, αλλά κράτησε έτη επτά (1974-1981)
 
Απεναντίας, τίποτε απολύτως δεν πρόδιδε πως μια ομάδα κομμουνιστών που διαφώνησε το 1968 με το ΚΚΕ και αποσπάστηκε, (το έλεγαν «του εσωτερικού») και ασχολήθηκε με ενώσεις και προσθήκες (μαζί και πλήθος αποχωρήσεων) στην πρώτη μεταπολίτευση, συνεχώς φλερτάροντας με τη μάνα των λογισμών του, μονοψηφίου ποσοστού πάντα, από την ενωμένη αριστερά του 1974 στην συμμαχία του 1977 και εκείθεν στον Συνασπισμό του 1989, θα κατάφερνε να κατισχύσει, συμμαχώντας (υπό την μορφή συνιστωσών και συλλογικοτήτων) με ό,τι αντιστρατεύονταν τον Δογματισμό,και παραμένοντας ολιγόσπερμο (και πλήρες επιμέρους δογματισμών και κυματισμών, επί είκοσι έτη ,έως το 2009) παλεύοντας με το 5%.
 
Τα τελευταία οκτώ χρόνια, ο Σύριζα ιδρύθηκε μεν ,αλλά οι εσωτερικές του ζυμώσεις έφερναν διασπάσεις εντάξεις και προσθήκες μεταξύ δεκαπέντε τουλάχιστον ενώσεων προσώπων, κομμάτων και ομάδων.
 
Ήταν οι ωδίνες ενός τοκετού που βασίστηκε σε μια οργανική μεταρρύθμιση και σε μια πολιτική επιλογή: πρώτα ήρθε η εκλογή του Αλέξη Τσίπρα, το 2008, νεότατου στελέχους, που ταρακούνησε την κοινή γνώμη και τους νέους, ανκαι χωρίς έμπρακτο αποτέλεσμα στις εκλογές του 2009.
 
Η φαταλιστική ανικανότητα ενός πρωθυπουργού που είχε θριαμβεύσει σε αυτές τις εκλογές, άρχισε να επηρεάζει τους δημοσκοπικούς δείκτες υπέρ του Σύριζα.
 
Κι ενώ η αποχώρηση στελεχών και οπαδών που οδήγησαν στην ΔΗΜΑΡ, φαινόταν να καθυστερεί κάποια θετική εξέλιξη, μια κίνηση- ματ ήταν αρκετή ώστε να λειτουργήσει ο νέος υποδοχέας: ήταν η σύμπηξη του Σύριζα σε ενιαίο κόμμα, τον Μάιο του 2012.
 
Ο Τσίπρας βρέθηκε να προεδρεύει σε ένα κόμμα του 17% και σε έναν μήνα, του 27%. Η τάση του κοινού, επιβεβαιώθηκε με την πρωτιά στις ευρωεκλογές που ακολούθησαν.
 
Να επισημάνω πως η μικρή μαγιά του ΔΗΚΚΙ, του κόμματος Τσοβόλα χωρίς τον Τσοβόλα, πρέπει να βοήθησε στην δημοσκοπική προσωρινή άνοδο του Σύριζα, μετά το αποτέλεσμα της κρίσης για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, όταν αρκετοί ηττημένοι Βενιζελικοί εμφανίστηκαν να προτιμούν τον Αλαβάνο.
 
Βέβαια, δεν ήταν ουσιαστική άνοδος, αφού ξεφούσκωσε αμέσως, με την χλεύη με την οποία αντιμετωπίστηκαν οι νεήλυδες, αλλά  πιστεύω πως αυτό το προσωρινό φούσκωμα έδειξε τον δρόμο και γλύκανε τις προσδοκίες.
 
Η απλή αναλογική και η υιοθέτηση των τάσεων, με παράλληλη ανοχή της Αριστερής Πλατφόρμας  του Λαφαζάνη που προσώρας δεν λειτουργεί εμφυλιοπολεμικά, αλλά και παραμένει  μπετοναρισμένη, είναι τα μυστικά κλειδιά της ανόδου του Σύριζα στην πρώτη θέση των δημοσκοπήσεων.
 
Επίσης, ο κρατισμός, η υπεράσπιση προνομίων των υπαλλήλων, η έχθρα στις ιδιωτικοποιήσεις, και μερικές υποσχέσεις για αποκατάσταση κρατικών δομών σε τράπεζες και μερικές ΔΕΚΟ,συγκεντρώνει επίσης κόσμο που θεωρεί ότι στο σημείο που φτάσαμε ,φταίνε οι Γερμανοί και ο εσωτερικός παρασιτισμός. Αλλά αυτά, παραπέμπουν σίγουρα στην 26η Ιανουαρίου.
 
Εκτίμηση ,υπάρχει;
 
Ο Σύριζα θα προηγηθεί και πιθανόν να κερδίσει την πλειοψηφία των εδρών.
 
Αντίθετα με τους σοβαρούς αναλυτές, δεν συμμερίζομαι την αγωνία τους για χτυπήματα κάτω από τη μέση και άλλα, συναφή.
 
Περιορίζω την περίσκεψή μου στην στάση της επαρχίας (που, επιμένω, καμία από τις αστικές πληγές που προκάλεσε η κρίση δεν επηρέασε τις πεποιθήσεις της) καθώς ο  Σύριζα δεν διαθέτει πολλά προερχόμενα από το πολιτικό πελατολόγιο βαρίδια που παραμένουν ενεργά επειδή είναι κομματικώς προσοδοφόρα και του χρειάζεται κάθε πιθανή συνδρομή εκεί .
 
Μπορεί να τριπλασίασε την επιρροή του στην αυτοδιοίκηση, λόγου χάρη, αλλά ακόμη βρίσκεται στο ένα δέκατο των στελεχών της.
 
Ωστόσο, εκτιμώ πως η αλλαγή της τελευταίας ώρας που παρατηρείται στα επιδραστικά μέσα, θα επιτρέψει στις εκατοντάδες χιλιάδων καιροσκοπικές φαμίλιες εκτός πολεοδομικών συγκροτημάτων, να αφήσουν έναν κλάδο, έναν άτακτο γόνο, να ρίξει στην κάλπη, αριστερού τύπου (όχι αριστερό) ψηφαλάκι.
 
Από τους νέους ψηφοφόρους που δεν θα λάβουν μέρος, θα του λείψει κοντά μισή εθνική μονάδα.
 
Και τα ταξίματα του Σαμαρά δεν είναι καθόλου ακίνδυνα.
 
Αν τα κεντρογενή  κόμματα ζοριστούν και δεν μπουν μερικά στη Βουλή,θα κερδίσει κι από κει, λόγω συστήματος.  Η μείωση της αριστερής ρητορικής, απαραίτητη για κινήσεις της τελευταίας ώρας και η διάδοση για δάνειο  που θα αναγκαστεί να συλλέξει για να μαλακώσει την ευρωπαϊκή ανησυχία, μπορεί να λειτουργήσει ως ανάσχεση στο κύμα της ευμένειας.
 
Αλλ΄αυτά είναι ψιλά γράμματα.
 
Το πιο σοβαρό είναι πως το γενικό κοινό μπορεί να γνωρίζει άριστα τα πάθια του με την φορομπηξία, αλλά θα αργήσει να εμπεδώσει τι σημαίνει λικβινταρισμός και ποιος είναι ο τύπος που πετάει μιαν αριστερωσύνη άγνωστη στην τρέχουσα ορολογία.
 
Ο Σύριζα έχει ξεπεράσει το ψυχολογικό όριο του ενός τρίτου των ψηφοφόρων που δεν βγάζουν άφθες με τη λέξη «αριστερά».
 
Αυτοί που θα του δώσουν την πλειοψηφία, απόλυτη ή σχετική βρίσκονται στους παράδοξους, στους ευελπιστούντες όχι στην δικαιοσύνη ,αλλά στην νέα συνομοταξία πιθανών προνομίων.
 
Δεύτερες απανωτές εκλογές, δεν πρόκειται να τον εκτινάξουν. Το πρόγραμμά του και ορθώς, θα λησμονηθεί, μπροστά στις πρώτες του έμπρακτες αποδείξεις ουσιαστικής μεταβολής.
 
Συνοπτικά, ποτέ η αριστερά, ή καλύτερα , η απαλλαγή από τα καταστατικά ψεύδη πρακτισμού, υπέρ ελαφρώς παρωχημένων οραμάτων επιστροφής στην ομάδα, με εχθρό τον κομπραδορισμό, δεν ήταν πιό κοντά στην εξουσία.
 
Πάντως, δεν θα πλήξουμε.
 
Διότι τα κόμματα γεννιούνται για να πεθάνουν, αλλά το DNA τους είναι αθάνατο. Όπως βρίσκεις ίχνη Σταμπολίνσκι στον Μπαλτατζή και αποτυπώματα Τζουμπέ στον Δηλιγιάννη, όπως ανακαλύπτεις δομή έμμενταλ στην ψύχα των ανδριάντων των Μεγάλων Ανδρών.
 
;vΔιότι τα κόμματα, καλά και άγια, σκοτεινά και πονηρά, έχουν ένα ιδίωμα, μια παραξενιά, ξαφνιάσματα της φύσης: οπαδούς.