• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Εντυπώσεις από το μαιευτήριο του δικομματισμού, 1/3
Πάνος Θεοδωρίδης | 10.01.2015 | 04:34
Γενική αρχή
 
 Οι καλές προθέσεις είναι κυβόλιθοι για να πλακοστρώνεται ο στραβός γιαλός, τα δυνατά προγράμματα είναι τα διατροφικά για να αδυνατίζουν οι θαυμαστές τους πέντε κιλά ημερησίως, τα αμφιλεγόμενα προγράμματα περιέχουν ρήτρα αυτοκαταστροφής και άμεση επιστροφή στην πιο βαρετή ογδοντίλα.
 Α, και όλων οι προθέσεις είναι αγαθές, όπως όλες οι προθεσμίες αγχώδεις.
 
Προς έναν δικομματισμό α λα παλαιά
 
Μετά το 2007, η μουρμούρα εναντίον του δικομματισμού διέρρεε και διέλυε τους πρωτοπόρους της πολιτικής σκέψης στην Ελλάδα (εντάξει, αστειεύομαι: δεν υπήρξε ποτέ τέτοια συνομοταξία) αλλά οι δύο εκλογές έως το 2009, έδειχναν πως το σύστημα καλά κρατούσε.
 
Εντέλει η Κρίση έφερε το ανήκουστο θρυμματισμό του σκηνικού. Δεν ήταν εύκολο, αλλά δύσκολα μπορώ να υποστηρίξω πως δεν παίχτηκε εντέλει η παράσταση, έστω και με καμένο σκηνικό. 
 
Κανένας δεν φάνηκε να θέλει την εξαφάνιση του δικομματισμού.
 
Οι σπουδαίοι έμοιαζαν να δέχτηκαν κατά κεφαλής μια πτωχοπροδρομική σκατωτή λαπάρα. Οι υποστηρικτές της περισσότερης αναλογικότητας, αισθάνθηκαν λίγοι και ανήμποροι. 
 
 Με σκόπιμη ανισότητα της δύναμης της ψήφου ανά περιφέρεια, με λογική ίδρυσης ΤΕΙ στην καημένη την περιφέρεια, με πριμοδοτημένες σαράντα και πενήντα έδρες πανωπροίκι στον πρώτο, και με το γελοίο 3% «για να μη μπουν οι Τούρκοι και οι κομιτατζήδες στη Βουλή», ήταν θέμα χρόνου να ξανάβρει ο τέντζερης το καπάκι.
 
Θυμίζω πως με τελείως απλό αναλογικό σύστημα ,κάθε εκλογικό αποτέλεσμα μετά το 2007, θα μπορούσε να δημιουργήσει κυβερνήσεις ευρείας συσπείρωσης και να καταφέρναμε έως σήμερα να έχουμε δύο όλες κι όλες αναμετρήσεις: μία το 2011 και μία εφέτος. Διότι ο διάλογος, τα παζάρια και τα αλισβερίσια που ούτως ή άλλως επισυμβαίνουν στα κρυφά, θα ήταν αναγκαστικές (αγκαλά κακόγουστες) μέθοδοι καταλλαγής και όχι συναλλαγής.
 
Και με τα ισχύοντα, τι;
 
Θα με ρωτήσετε πώς. Απαντώ: από την βιαστική σύμπηξη των τωρινών ψηφοδελτίων, είναι προφανές ότι κανένα πουλαίν της Βουλής δεν πήγε χαμένο. Φούρλες, ανατροπές ,επιστροφές και συγκολλήσεις κατάφεραν να προβάλουν κυρίως τους ανεξάρτητους, διαγραμμένους ή αποστασιοποιημένους από τη μήτρα τους βουλευτές. Κανένας δεν θεωρήθηκε «αποστάτης» ή «προδότης». Όλοι τους, απεναντίας, διασπασμένοι ή αυτοδιασπώμενοι, βρήκαν σφενδόνη επανεκκίνησης, αφού το κοινό, τους λούστηκε στα ΜΜΕ σε υπερβολικές δόσεις. 
 
Η μηχανή ήταν απλή. Ο τάδε διαχωρίζει τη θέση του και τον καλούνε 45 φορές το λεπτό σε ραδιόφωνα και οθόνες, με ποστ και τουίτερ να εξηγήσει το γιατί.
 
Γρήγορα όλοι ξεχνούν τον λόγο του διαχωρισμού του και τον τοποθετούν στους πολίτες με απήχηση. Άρα, ποθητούς στην κατάρτιση ψηφοδελτίων.
 
Η τέχνη της επιλογής στελεχών είναι δουλειά των κομμάτων, αλλ΄όχι η τεχνική της επιλογής υποψηφίων. 
 
Εκεί, η γενική άποψη της κοινής γνώμης, είναι παυσίλυπον ή πανάκεια. 
 
Κορδακιζόμενος ασχετούλης σε μιά γαμήλια μέθη αποκλείεται αμέσως, ενώ άχρηστος εκτελεστικάριος προτιμάται αβλεπί λόγω γνώσης των ελιγμών. 
 
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ξέρω τον Γιακουμάτο και να μη ξέρω τον Ντόλιο ή τον Κεγκέρογλου. Σεβαστή η προσήλωση του Αδώνιδος σε ένα είδος αλίπαστης γνώσης της μαιευτικής μεθόδου, αλλά το στεγνό παντεσπάνι του εύστροφου Βορίδη θα σκοντάφτει εσαεί σε ένα δίκιλο μπαλταδάκι με το οποίο εφωράθη νέος.
 
Δεν θέλω καν να αναφερθώ στο σεξικό, πορνικό και ιδρωμένο Hara-Kiri πάνω σε γόβες και μπλουζάκια βουλευτριών  που επανέφεραν στην επικαιρότητα τον στίχο του Γιώργου Χουλιάρα ωραία η γλώσσα μας αδελφοί/κάτι βυζιά και κατι κώλους, νά!
 
Και αποκλείεται ένα σωρό στελέχη του Σύριζα να έχουν βαφτιστεί παραληρηματικοί και ξυλοκούκουδα , επειδή δεν έχουν ασκηθεί να αποφεύγουν τις έκκεντρες δηλώσεις.
 
Εντέλει, ποιός κυβερνά;
 
Παράλληλα, επειδή η δική μας Βουλή έχει «μόνον» 300 και όχι 13 χιλιάδες μέλη, θα έπρεπε να υπάρξει εκκαθάριση των μουστερήδων ,ιδίως των αντιπαθητικών στους κομματικούς σωλήνες.
 
Εδώ τηρήθηκε η πολιτική βουλευτοκτονία με το σύστημα που δοξάστηκε στις αποτριχώσεις: το λέιζερ.
 
Υπουργοί υπέστησαν την μοίρα της απεντόμωσης και βουλευτές απολύθηκαν επειδή λάλησαν σε λάθος χρόνο.
 
Όποιος κατάφερνε να περάσει απαρατήρητος, την γλύτωνε. 
 
Αν τους έπιαναν οι συστοιχίες των λέιζερ, το Κούγκι ήταν βέβαιο. 
 
Φυσικά, από την πολλή κάψα, χάθηκαν και αρκετοί χειριστές του όπλου της συκοφαντίας, άλλος έχασε το κανάλι του και άλλος την εκπομπή του.
 
Αλλά η χώρα, ακόμη μυρίζει από καμένο δέρμα. Και πουθενά δεν είδαμε «το μαχαίρι στο κόκκαλο». 
 
Μόνον εγκαύματα.
 
Τώρα, ξεκινάμε τον Γενάρη με τον δικομματισμό υιοθετημένο από τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων. Απίθανο να φτάσει στα τέσσερα πέμπτα σε ένα δεκαπενθήμερο, αλλά τα επτά δέκατα παίζονται.
 
Σε τι μοιάζουν τα δύο κόμματα
 
Η λίστα των πταισμάτων, δεν έχει τελειωμό:
 
Μοιράζουν ασπιρίνες μόλις κοπεί ένα κεφάλι της Λερναίας Ύδρας. Το ένα στηρίζει κρυφά τους πελάτες του, το άλλο ονειρεύεται την ΑΔΕΔΥ στα μπερεκέτια της.Τάζουν υπερπαραγωγές, ενώ ο ένας έχει θεατράκι παντομίμας και ο άλλος ένα βαρέλι με τον γύρο του θανάτου. Ελάχιστοι είναι εργατικοί και σχεδόν όλοι είναι αγέλαστοι.
 
Επειδή όλοι αναζητούμε σημεία αναφοράς,με κάποια απροθυμία (όπως διδάσκει η θέση της παρούσας παραγράφου στο κείμενό μου) δηλώνω πως δεν έχω εγκύψει σε κανενός βουλευτή την προσωπικότητα και οι διαπιστώσεις μου καταρρέουν σε μιά τεκμηριωμένη έφεση η σε μιά πιό αποτελεσματική ρητορική.
 
Πολύ λίγους βουλευτές γνωρίζω προσωπικά, ανκαι υπάρχουν περιπτώσεις που δεν τρέχει και τίποτε που έχουμε ανταλλάξει χειραψία ή απόψεις. Άρα εργάζομαι επιφανειακά, με τον πεζόβολο-άλλοι γνωρίζουν τα βάθη και ενίοτε ψαρεύουν γουρλομάτικα κοκάλια.
 
Το μεγάλο κοινό υποψιάζεται, αλλά είναι αδύνατον να συλλάβει πώς οι κρισάρες και τα κριτήρια που θέτουν οι μηχανισμοί κουρελιάζονται στους υποψηφίους της τελευταίας στιγμής για να συμπληρώσουν κενές θέσεις.
 
Εργοδηγός που ψάχνει δυο σκαφτιάδες για δύο μεροκάματα, έχει καλύτερα κριτήρια όταν έχει να επιλέξει ανάμεσα σε τρεις. 
 
Στα βραδινά επιτελεία της παραμονής, παρασιτούντες άχρηστοι που παίζουν τον μέσα σ ΄όλα, ακούγοντας την επίκληση «θέλω γυναίκα επιστήμονα από το Σιδηρόκαστρο» ή «ξεχάσαμε γαμώτη μου το Αίγιο, βρείτε βιολογικό ελαιοπαραγωγό»,πετάνε ονόματα εική και ως έτυχε και οι κατάλογοι κλείνουν όπως οι παπλωματάδες μπούκωναν με τζίβα τα παπλώματα σταυροπόδι στο ξύλινο πατάρι τους.
 
Άρα, τα κόμματα μοιάζουν στο ότι δεν μπορούν οι τοπικές τους οργανώσεις να μη κατηγορήσουν ως αχάπαρες τις κεντρικές στελεχάρες, ενώ οι επιτελικοί συχνά βαράνε το κεφάλι τους με ασύμμετρες επιλογές.
 
Το τελικό αποτέλεσμα βαφτίζεται ακούσαμε τη βάση, η οποία βεβαίως, ατάραχη, θα ψηφίσει τις πιό γνωστές φυσιογνωμίες και θα αφήσει παγωτό τους επίλοιπους.