• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Rabbia E Tarantella
Πάνος Θεοδωρίδης | 04.12.2014 | 04:55
Ταβιάνι , Ταραντίνο, Μορικόνε, και το σώμα του Τορνέ να εκτελεί την προφητική χορογραφία στο φινάλε του Αλοζανφάν. Τα μηνύματα έχουν γίνει χρησμοί που επαληθεύονται. Στα σώματα.
 
Έπρεπε να το καταλάβω. Τις προάλλες έβαλα το εμβόλιο που κρατάει πέντε χρόνια γιά να αντέχουν τα πνευμόνια μου. Και με γονάτισε μια ξεγυρισμένη γρίππη. Μια επιπλοκή. Δεν έχω καν τον καιρό να την αρχειοθετήσω κάποτε ως "αξέχαστη".
 
Η γενιά που συνυπάρχει με τις δικές μας γενιές απο τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια του άλλου αιώνα, κι ώς την εποχή των διδύμων πύργων, ξεκινά γιά να ανταμώσει το ριζικό της.
 
Δεν βιάζεται. Εμείς αργήσαμε. 
 
Η ελπίδα της κερδισμένης ψήφου. Η ανόητη σκέψη πως υπάρχει, στον καθένα μας, ένα αφανές πνεύμα δαίμονα, που θα σφραγίζει το μέτωπό μας και όταν κοιταχτούμε σε μιά πλατεία, θα υπάρξουν παραπάνω από δύο δευτερόλεπτα απόλυτης  συμφωνίας.
 
Η μόνη δράση που ισχύει, η μόνη κρυπτική εντολή, είναι απλή και μακάβρια: όποιος θέλει, ξεσηκώνεται. Όχι όποιος μπορεί, διότι στο βάθος, κανένας δεν μπορεί.  Με τις κιθαρίτσες, τα στιχάκια και τις θεωρίες, παρατημένες στο δωμάτιο που κοιμάται. Μέσα σε σεντούκι, εννοείται, και να έχεις καταπιεί το κλειδί.
 
Αυτή η ιστορία ,να γινόμαστε μάγκες με το αίμα των άλλων, τι απάτη!
 
Η θυμωμένη γενιά έχει να φοβάται μόνον τους Τσιριμώκους της.