• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
O Sam Pekinpah στα γυρίσματα του Iron cross
Πόθεν η τάση για χαστούκια
Πάνος Θεοδωρίδης | 26.11.2014 | 06:03
"Το ξύλο βγήκε απ΄τον Παράδεισο". Η ταινία του Σακελάριου, που ακόμη παίζεται και δημιουργεί ευφορία στους οικογενειακούς καναπέδες, αφηγείται την ιστορία ενός καθηγητή που μπαίνει σε ένα ιδιωτικό γυμνάσιο με κακομαθημένα που κάνουν καζούρες στους τρομαγμένους συναδέλφους του, και μέσω ενός έρωτος με ανήλικη μαθήτρια, τρελαίνουν τις μαθήτριες στα χαστούκια, βεβαίως βεβαίως. Στην ηδονή του θεάματος και στην ξανθοποίηση της τότε μοντέρνας νεολαίας συντελεί η Βουγιουκλάκη και ένα τσατσά του Χατζιδάκη. Ο ικανός, ευρηματικος Αλέκος Σακελάριος έγραφε αργότερα επιφυλλίδες στον "Ελεύθερο Κόσμο" του Σάββα Κωνσταντόπουλου, επί χούντας. Την Βουγιουκλάκη την είδαμε φωτογραφία με τον Ιωαννίδη, τον δικτάτορα εννοώ.
 
Όπως και  ο Ανδρέας Καραντώνης.
 
Πέντε χρόνια πριν, "η Ζούγκλα του Μαυροπίνακος" του Μπρούκς, στέλνει στα βαριά εμπόρια την ροκανρόλα, με το Rock around the clock, που προκαλεί εξεγέρσεις των Teddy boys, ενώ  ο Γκλέν Φορντ, σαπίζει στο ξύλο τον Βίκ Μόροου επειδή ήταν πάααρα πολύ κακό παιδί και παρανομούσε συνεχώς.
 
Αμέτρητες ταινίες, από κάθε χώρα, δείχνουν διαταραγμένα σχολεία όπου μιά συμμορία κακών τυραννάει τις όμορφες, δέρνει σοκολατόπαιδα, ασκεί θεσμικό ρατσισμό, ώσπου ένας καθηγητής εκρήγνυται και παίρνει τον νόμο στα χέρια του, συχνά εκτελώντας τον πρωταίτιο.
 
Το τελετουργικό βρωμόξυλο (στον κορμό της ταινίας δέρνεται ο καλός, στο φινάλε ο κακός) ασκείται παράλληλα, όπου κινηματογραφική γης. Το 1956, κοντεύοντας το φινάλε του "Γίγαντα", ο Bick (Ρωκχάτσων, όπως τον λέγαμε) δεν καταδέχεται να δείρει τον Τζέφ (τελευταία ταινία του Τζεμηζντήν, όπως τον λέγαμε) αλλά όταν πάει να υπερασπιστεί τους εγχρώμους της παρέας του σε ένα παρόδιο φαγάδικο, τρώει της χρονιάς του απο τον ιδιοκτήτη, τον βάναυσο Σαρζ, αλλά κερδίζει το χάδι της φαμίλιας.
 
Παράλληλα, ο φτηνός και αποτελεσματικός τρόπος να βγαίνει γέλιο στα θέατρα, ήταν το ξυλοφόρτωμα αρνητικών χαρακτήρων, κοινός τόπος στην αρχαία κωμωδία και στην ρωμαϊκή της εξέλιξη, ως την κομέντια ντελ άρτε και τον Φραγκίσκο Μανέλη. Τελικά αυτά συνοψίστηκαν στο φαινόμενο Slapstick.
 
O αστυνομικός που ξεπερνάει εντολές και κανονισμούς, επειδή ο κακός γαμάει και δέρνει εκμεταλλευόμενος την γραφειοκρατία και την διαφθορά του Συστήματος, είναι μια άλλη λυτρωτική σαλαμούρα που προκάλεσε κέρδη δισεκατομμυρίων πεκουνίων στην παγκόσμια ανάγκη γιά κάθαρση ή τουλάχιστον για λύτρωση βγαίνοντας απο την σκοτεινή αίθουσα.
 
Να καθαρίζεις και να τρομοκρατείς κόσμο ενώ τα κίνητρά σου παραμένουν ευγενή, να εκκαθαρίζεις από το βάρος της ζωής ή της περιουσίας τους πονηρούς και τους καταπιεστές, εγκαθιστώντας την δική σου πολιτική αγωγή, είναι η συνήθης κατάληξη του εθισμού στην βία για μη κερδοσκοπικούς λόγους, άνκαι αυτό το τελευταίο ελέγχεται. Όταν στην αρχή των πραγμάτων, μιά ομάδα κατεβάζει καταγής ένα ξενοδοχείο, υπονομεύοντάς το, δεν σημαίνει πως ο υποκινητής της δράσης τελειώνει στην κρεμάλα. Συμβαίνει κι αυτό, αλλά η έκνομη δραστηριότητα καταλήγει συχνά σε προτομές και αδριάντες, σε βαθμούς στρατηγού και εθνικού ήρωα.
 
Η μεταξύ κρατών αντιμωλία "εσείς μας σφάξατε", "ναι αλλά εσείς αρχίσατε", σφίγγει τα λουριά του κράτους, αποκλείοντας ως έργο πατραλοία και προδότη κάθε αντίθετη γνώμη.
 
Και φυσικά, τα λουλουδάκια και τα χαλιτωμένα γατάκια, η Μπάρμπι και η ασέλγειά της, τα μικρά πόνι και τα ειρηνοποιά συνθήματα, που οδηγούν στο βλακώδες "να επιμείνουμε σε αυτά που μας ενώνουν και όχι σε αυτά που μας χωρίζουν", άρα άς διδάσκουμε ειρήνη και αφοπλισμό και περιβάλλον και ο μπαμπάς μου είναι ήρωας επειδή ανακυκλώνει το οικογενειακό ψυγείο, είναι ο πιό αποτελεσματικός τρόπος παραγωγής βίαιης αντίδρασης.
 
Σύνταγμα που δεν μπορεί να γίνει τραγουδάκι με κουπλέ και ρεφραίν, τέχνη χωρίς ηδονή και εκατομμύρια νόμοι που ψηφίζονται για να κρυφτεί το συμφέρον μερικών παριστάνοντας την θωράκιση της κοινής ωφέλειας, είναι καλοί αγωγοί της βίας.
 
Η λυτρωτική ιδιωτική χειρωναξία, η αυτοκριτική Παιδεία και η ύπαρξη περιφερειάρχη εξ Αθιγγάνων,  στρατηγού εκ μειονοτήτων και δικαστή εκ κιγκινάτων, είναι κατά τη γνώμη μου λαστιχένιες μπότες ώς το γόνατο, καθώς βαδίζουμε στα βορθολύματα της καθημερινής ζωής, είτε ανίδεοι και χορτάτοι, είτε υποψιασμένοι και πεινασμένοι.
Δείτε επίσης:
fb7a51f4d8c4feed25ced3be4b0fbbd5.jpg