• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
O Pierre Beteille διαβάζει Μπάρμπαρα Κάρτλαντ.
Ο αναγνώστης πρέπει να πεθάνει.
Πάνος Θεοδωρίδης | 10.11.2014 | 20:01
Τίποτε πιό ύποπτο απο απεικονίσεις αναγνωστών. Μπορεί να φαίνεται πως διαβάζουν, αλλά συνήθως αφήνονται στις σκέψεις τους, και μάλιστα τις ινώδεις, τις πηχτές, τις κολλώδεις και τις αρνητικές. 
 
Διότι δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ ενατένισης ανοιχτού βιβλίου και κρατήματος πυροβόλου όπλου, φασιανού, δαδιού ή ξυομένης κεφαλής. Οι πράξεις αυτές μαρτυρούν διαθέσεις πυροβολισμού, παρασκευής σαλμί, ανάμματος τζακιού ή κατανόησης δηλώσεων Παπαδημούλη. 
 
Δύσκολα να βρεθείς στο επίκεντρο των σκέψεων ενός αναγνώστη. Ακόμη και το παλαιό μήνυμα "μ΄ένα βιβλίο ξεχνιέμαι" δείχνει άγνοια του διαφημιστή περί του τι ακριβώς κάνουμε με ένα βιβλίο. Αν, λόγου χάρη, ξεχνιέσει, ποιός ο  λόγος να μη πετύχεις το ίδιο αποτέλέσμα ρίχνοντας μιά σφυριά κατά κεφαλής, αφού εμπειρογνώμων ιατρός ςου συστήσει την περιοχή όπου οργά και σήπεται η Μνήμη;
 
 
Καταλήγω πως η ανάγνωση, η κάθε ανάγνωση, ειδικά στην δουλεία ενός μονίτορος και σε κάθε περίπτωση σε περίκλειστο χώρο. είναι κακός σύμβουλος προκειμένου να κατανοήσεις οτιδήποτε προσπαθούν να σου φορέσουν.
 
Για παράδειγμα, ποιά η σχέση της απόκτησης μορίων χωρίς οικονομική επιβάρυνση του Δημοσίου, που σκέφτηκε Έλλην υπουργός, από ένα φιλικό συσσίτιο που σκέφτηκε ο Γάλλος ομόλογός του; (τρολιά- ξετρολιά, μου άρεσε)
 
Και για ποιόν λόγο πρέπει να ανεβούμε αριτσωμένοι στα κάγκελα, επειδή Τούρκος σχετικός με ναυτωσύνη, μας θύμισε πως υπάρχουν κανόνες εμπλοκής που γνωρίζουν οι καπεταναίοι;
Γιά τους λόγους αυτούς, και άλλους που δεν έχω καμιά όρεξη να αποκαλύψω (μόνον τον τριγμό και τον βρυγμό των οδόντων μου  νομίζω πως θα ήθελα να φανερώσω) προτιμώ να κατανοώ τις σκέψεις και τις λέξεις των άλλων σε ανοιχτό πεδιο, μακριά απο δωμάτια όπου ακούγεται ο άνεμος και στη θέση της Τρελής Ροδιάς ακμάζει ένα Λογικό Μούσμουλο.
 
Και να σας διαβεβαιώσω πως δεν έζησα άλλην εποχή όπου τα λογάκια ,τα πολιτικά λογάκια, ναείναι τόσον ασυνάρτητα, οι δημόσιες συζητήσεις τόσον  προαποφασισμένες, τα μάτια των συζητητών τόσο θαμπά και η αντικατάσταση κάθε μορφής κειμένου με ένα άλλο, που υποστηρίζει τα αντίθετα, τόσο άνετη που δεν την παίρνεις χαμπάρι.
 
Στο επόμενο διάλειμμα ,ανακοπή ή ντουβρουτζά, υπόσχομαι περισσότερο γυμνό.