• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Γεράρδος Ράνσιμαν, ο άγιος Σεβαστιανός
"Μια και με γράψανε φονιά"
Πάνος Θεοδωρίδης | 31.10.2014 | 05:01
Ο Θεόδωρος Φορτσάκης, καθηγητής Νομικής, με βαρύ βιογραφικό, εξηντάρης, πήρε 810 ψήφους και είναι απο την 1η Σεπτεμβρίου πρύτανης του Καποδιστριακού. Προανήγγειλε ότι θα βάλει τάξη στο Πανεπιστήμιο και αφήνει την αίσθηση ότι δεν θα περιοριστεί στο να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι , αλλά θα δείξει ενεργό πυγμή και στην ανάγκη θα λακτίσει κέντρα, ακόμη και εάν πολλοί προκάτοχοί του ακόμη ασχολούνται να τα ξεκαρφώσουν απο το σώμα τους, σαν τον Άγιο Σεβαστιανό.
 
Εάν η κυβέρνηση τα καταφέρει και στείλει τις εκλογές το 2016, η θητεία του θα είναι θυελλώδης, αλλά ενδιαφέρουσα. Εάν η κυβέρνηση αναγκαστεί λόγω εκλογής Προέδρου ή για άλλον λόγο να ανοίξει κάλπες την άνοιξη του 2015, η φωτογραφία του θα βρίσκεται (ως πινακίδα darts) σε πολλές φοιτητικές γκαρσονιέρες.
 
Μαζί του βρίσκονται πολλοί γονείς που έχουν την αίσθηση ότι δίνουν στα παιδιά τους μια τελευταία ευκαιρία πριν να καθοσιωθεί η θεσμική τους ανεργία, οι "επιμελείς" φοιτητές, μια τεράστια ομάδα ανενεργών πολιτών που πιστεύουν ακόμη σε κατοχυρωμένα ακαδημαϊκά δικαιώματα, ονειρεύονται μεταπτυχιακά και καρριέρες,(αφού του δημοσίου οι βρύσες στάζουν και δεν τρέχουν) και η κοινή γνώμη που πιστεύει στο βάθος ότι ένα νοικοκύρεμα το χρειαζόμαστε, αλλά όχι να το πληρώσουμε: η πτωχεία μέσων και δυνατοτήτων, έτσι που χρωστάμε τη μάνα μας και τον πατέρα μας ,είναι γι αυτούς μονόδρομος.
 
Απεναντί του, ένα απίστευτα ισχυρό ρεύμα μειοψηφικό, που διατρέχει όλην την ελληνική κοινωνία, απο τους προχώ γονείς που προτιμούν η φοιτητική ζωντάνια να επικρατήσει κι άς χαθούν μερικά εξάμηνα, έως το τμήμα της πανεπιστημιακής κοινότητας που αντιμετωπίζει πολιτικά την ανώτατη παιδεία.
 
Στο Πανεπιστήμιο παλιά έμπαιναν όσων οι γονείς είχαν την οικονομική αντοχή να σπουδάσουν έναν κλώνο, υπολογίζοντας σε ευρύτατη και υπερβέβαιη κοινωνική ακτινοβολία. Γι΄αυτό και οι Φοιτηταί, επί έναν σχεδόν αιώνα, ήταν υπέρμαχοι κάθε αντιδραστικής και σκοταδιστικής πίστης: αυτοί ήταν η μαγιά του΄Εθνους και το έθνος δεν το ήθελαν να διαλύεται απο τα Αθεϊκά, τα Ευαγγελικά και ένα πλήθος "-ικά". Αυτοί ήταν η διάδοχη κατάσταση στην ηγετική γκρούπα της χώρας. Δικηγόροι, γιατροί, ό,τι ακριβώς αντιπροσώπευαν η Προίκα, τα Γαλλικά και το Πιάνο στις ενζενύ  του καιρού τους. 
 
Από τον μεσοπόλεμο, τα μηνύματα έδειχναν άλλους δρόμους για μιά καριέρα. Η "ανέμελη φοιτητική ζωή" , που την αποκάλυπταν μερικοί επιπόλαιοι πενηντάρηδες γονείς στα βλαστάρια τους, και η ιδιότυπη κυκλοφορία αδέσποτου χρήματος στους πόρους του μεταπολεμικού νεοελληνικού τίποτε, θεοποίησαν "το χαρτί", άρα και τον κωδικό εισόδου στον Παράδεισο, σε μεγάλες ομάδες γονέων και νέων.
 
Τα παιδιά που μπούκαραν στην αίθουσα που θα συνεδρίαζε η Σύγκλητος του Καποδιστριακού, είναι πολύ πιό προσγειωμένα από τις προηγούμενες γενιές φοιτητών. Δεν υπάρχει το κράτος-αφέντης, αλλά το κράτος "συρθήτε πίσω απο τις πολιτικες ανάγκες επιβίωσης". Δεν καταλαβαίνουν για ποιόν λόγο πρέπει να σπουδάσουν έτσι, αφου πλέον σπουδάζουν αυτοί που δεν ξέρουν τις "τρύπες" για να πάρουν ένα έτοιμο μεταπτυχιακό, απο αυτά που δίνονται σε πεντέξι χώρες γνωστές γιά τον πανεπιστημιακό τους τουρισμό.
 
Σαράντα χρόνια μεταχουντικών κινητοποιήσεων και ιδού: οι πρώτοι διδάξαντες είναι πάνω απο εξήντα ετών.Μεγάλο ποσοστό τους κυβερνά, επειδή στην Ελλάδα ποτέ δεν ήταν εμπόδιο , κατάρα και απαξίωση να αριστερίζεις στα νιάτα σου και να γίνεσαι υπουργός ,περιφερειάρχης ή κολλητός κολλητού πολιτικού παράγοντα "με νιονιό" ως μεσόκοπη οντότητα. Οι εξεγερμένοι γραφικοί γέροντες, παρέα με τους ατυχείς αυτοκτόνους ποιητές, στολίζουν κάθε γραφική γειτονιά της γραφικής Επικράτειας.
 
Έτσι, η σύγκρουση Πρύτανη και Φοιτητών, δραπετεύει απο το πλαστό αίτημα "να στρώσει το πανεπιστήμιο" διότι και να στρώσει, δεν πρόκειται να υπάρξουν θέσεις εργασίας για τους πολλούς και είναι παράδοξο να συναντήσεις πλέον σουβλατζήδες και κατοικοεδρεύοντες στα παιδικά τους δωμάτια, που να μη έχουν δυοτρία πτυχία άχρηστα , στηριγμένοι στην μικρή σύνταξη των υπεργήρων.
 
Δεν υπάρχει βάθος στην εικόνα. Είναι  μια αναμέτρηση ενός Πρύτανη που φαίνεται τζώρας και "δυναμικός", με φοιτητές που φαίνονται υστερικοί και παράλογοι. Η κοινωνία παρακολουθεί. Είτε για να εκτινάξει τον Πρύτανη σε θέση Στρατηγού, Δικαστή ή Διπλωμάτη του Έθνους, άν καταφέρει να συντρίψει τους νεαρούς, είτε για να τον εντάξει στους χαμένους απο χέρι, άρα μπλοφατζήδες.
 
Καθαρά πολιτικό θέμα. Μόνον πολιτικό θέμα. Για έναν απλό λόγο. Τα πανεπιστήμια βρίσκονται στη βάση και όχι στην κορυφή της ακαδημαϊκής πυραμίδας. Η δημιουργία ιδιολέκτων και διχαστικής νοοτροπίας ήδη απο το Γυμνάσιο, οι εξετάσεις και η γιγάντια "παράλληλη αγορά" δήθεν επιμόρφωσης, σεμιναριακής παραπαιδείας, οι διδάσκοντες των οποίων τα προβλήματα είναι ανεξάρτητα απο τους μαθητές και σπουδαστές τους,δείχνουν τον δρόμο: μήτε ο Πρύτανης είναι Ιαβέρης, μήτε οι φοιτητές είναι Αγιάννηδες και Τιτίκες.
 
Και όπως συμβαίνει με τα ρέμματα που πνίγουν τα υπόγεια αναποδράστως με τα πρώτα παραπάνω χιλιοστά μιας μπόρας, όσο εφαρμόζονται οι μαύρες τακτικές, όσο η κοινωνία γίνεται συντηρητική και τρέχει στα ευχέλαια, πιστεύοντας πως η "σιδηρά χειρ" θα βάλει τάξη στην χώρα, η χώρα θα ονειρεύεται(και θα τρέμει απο φόβο)  πως θα νικήσουν οι κόκκινοι.
 
Κι ας βγάζουν άφθες οι κόκκινοι με αυτά.
 
Μια και με γράψανε φονιά
πήρα τον κόσμο παγανιά
και την ζωή σεργιάνι
κακό να κάνω στους κακούς
που εσύ μονάχα τους ακούς
μα ο νους σου δεν τους πιάνει