• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Βαρδαρίτσος
Πάνος Θεοδωρίδης | 20.10.2014 | 06:31
“Που είναι ο πίνακας με τις τιμές των διοδίων;» ρωτώ τον υπάλληλο.
 
«Τον κατεβάσαμε επειδή θα ακριβήνουν και περιμένουμε τις νέες ταμπέλες» απαντά και η εφ΄υγροίς ακμάζουσα περίχωρος των Μαλγάρων άτμιζε τις τελευταίες ζεστές της εξατμίσεις πριν έρθει ο βαρδαρίτσος και ξυρίσει την πόλη με τα κωπηλατικά της και τον μαραθώνιο που προσφέρεται και ως ημιμαραθώνιος, αλλά δίνουν και τεταρτάκι για τους άμαθους, όπως έκοβαν παλιά το χάσικο ψωμί στα φουρνάρικα.
 
Τα Σάββατα ,η Θεσσαλονίκη στο καρακέντρο απλώς δεν χωράει τους περιπατητές.
 
Αλλά παραδόξως ,υπάρχει μια συνοχή μεταξύ Φλόκα και Λε Πέν. Μεταξύ Λασσάνη και Κουφίτσα. Πολλά νέα μαγαζά.Κανένα μίνιμαλ. Κατάχρηση μαύρης λάκας και καφετί σκούρου λούστρου.Ο καφές ,δύο ευρώ πάνω απο τη Φιλίππου, στα τέσσερα όπου θέα.
 
Τουρίστες τον Οκτώβριο.
 
Προσηλωμένοι στις πινακίδες με τις τιμές, ώρα πολλή.
 
Δεν αλλάζουν πολλά,έτσι που διαλέγω εικοσιτετράωρες επισκέψεις ,μια στο τρίμηνο. Η πόλη υπήρξε πτωχομάνα, ερωτική, σινεματζού,κουτσομπόλα, έχει περάσει η πρώτη γενιά των μεταπολεμικών της ποιητών,τώρα είναι πυκνή.
 
Όπου μισό τετραγωνικό εδάφους, μπήγουν ένα κολονάκι. Σα να ετοιμάζεται μιά πελώρια ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη όπου η πυρίκαυστος μετατρέπεται σε ντέκ κρουαζιερόπλοιου και ετοιμάζεται να σαλπάρει, αλλά όχι μεγάλο ταξίδι: στα αβαθή της παλιομάνας θα προσαράξει, πιο κοντά στον Όλυμπο.
 
Η διαμήκης μαχαιριά του μετρό,μετατρέπει ακόμη την Βενιζέλου στον πιό δύσβατο δρόμο οχημάτων νοτίως του Αίμου. Εκτός από τα στενάκια που οδηγούν σε παραλίες το καλοκαίρι.
 
Τα κατάφερε και μοιάζει πολύ μικρή.Παντού νεκρά αυτοκίνητα,λίγοι βρίζουν στο πήξιμο.
 
Η εν τοις πράγμασιν πόλη, το μεγάλο ταψί των δυτικών συνοικιών και το πηχτό μακρυνάρι της ανατολικής της παρειάς είναι τεράστια και απαιτητικά. Ελαχιστες πλατείες, μηδενικός δημόσιος χώρος,η δυτική έξοδος απο άκεφη Μπάρα με παραπήγματα που έδειχνε τις πλάτες όλων των πτωχευμένων βιοτεχνιών της, έχει χτιστεί κατά μήκος ωσάν μιά μεγάλη κήλη με γυαλιστερά κτίσματα .Άδεια, ή πολυκαταστήματα.
 
Στους περισσότερους ΣΕΑ, παζάρι βιβλίων.
 
Τρία έως επτά ευρώ.Τα περισσότερα είναι αδύνατο να τα διαβάσεις.Όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, οι κάδοι των σκουπιδιών περιέχουν κυρίως υλικά περιτυλίγματος και συσκευασίας.
 
Στον Πύργο και τα πέριξ, Σαββατόβραδο, δεκάδες οικογένειες με μετάλλια στο στήθος, καροτσάκια με μωρά και ανά πεντάδες να περιμένουν ουρά να ξαποστάσουν στα παγκάκια.Πέρασαν οι μαραθώνιοι.
 
Το μόνο που με πείραξε, ήταν που έβλεπα παραπάνω κόσμο απο τον υπαρκτό.
 
Από τα κούτσουρα του Δαλαμάγκα στο Φλού και στο καφενείο των κυνηγών,στην υπόγα που έπαιζαν οι μακεδονομάχοι, στο Ριβάζ της εκκίνησης προς το Γουότερ Λίλι, στο σιντριβάνι όπου έπλεχε η Ανουσάκη, στο Ντορέ όπου η Ρίτα Χαίηγουορθ υποβασταζόμενη σάλευε αργά, έβλεπα ανθρώπους που δεν υπάρχουν, δεκαετίες που δεν θα ξανάρθουν και το άγαλμα του Παύλου Μελά, φτυστός ο Φώτος Λαμπρινός εκ πλαγίων, δεν πουλάνε πιά ψητές πατατόφλουδες, ο Παπάφης του Απάρτη στη θέση που θα ήθελαν να έχουν κενοτάφιο κάποιου κατοχικού σωτήρα.
 
Το τελευταίο ανέκδοτο θέλει τους εντόπιους να ξεκαλτσώνονται βάζοντας την πατούσα πάνω στα γραφεία των αξιωματικών υπηρεσίας των σταθμών χωροφυλακής του πρώτου μεταπολέμου, δείχνοντας το ελληνικό πόδι τους και παίρνοντας ευχαριστημένοι το σχετικό πιστοποιητικό.
 
Γενικά, ωραία ήταν.
 
Με άρεσε.
Δείτε επίσης:
8a2f0c702a90fe2d808efbd1ae2b71e9.jpg