• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η ίδια πόλη, το 1894...
Κι άλλες υποψηφιότητες
Πάνος Θεοδωρίδης | 13.02.2014 | 14:29
Περίπτωση Κασιδιάρη ή περίπτωση "κρυμμένης πλίνθου";


Κασιδιάρης λέγεται ένας βουλευτής εθνικιστής που τον κατηγορούν ότι ανήκει σε μιά συνωμοτική ,εγκληματική οργάνωση που επιδιώκει την κατάλυση της Δημοκρατίας.

Συνήθως τον αποκαλούν και Ναζί ή φασίστα, ξεχνώντας τι τράβηξαν τα κράτη για να νικήσουν σε πόλεμο τους Ναζί ,ξεχνώντας επίσης με τι γλύκες επαινούσαν τους Φασίστες γιά το κοινωνικό τους έργο και πόσο θαύμαζαν τον Μουσολιίη.

Το προς τα δεξιά πολιτικο τόξο, έχω βαρεθεί να το λέω και να το γράφω, έχει πολλά περισσότερα παρακλάδια υπο το ενιαίο και ανακριβές σκέπασμα της "Ακρας Δεξιάς", απ΄όσα η λεγόμενη "Άκρα Αριστερά". Δεν έχει σήμερα ιστορικα παραδείγματα γιά να τελειώνουμε κάποια στιγμή. 

Σε κάθε περίπτωση, με ασκησεις ακριβείας ή με σκοποβολες στα μπαϊρια και στα τσεχνέμια, δεν έπεσε μήτε το δουκάτο του Λιχτενστάιν, πόσο περισσότερο η γεμάτη δεξιούς και δη μπαρουτοκαπνισμένους Ελλάς. Οσο γιά τα "πιστεύω" αυτών των τύπων, δεν έχω ακουσει προσώρας τίποτε διαφορετικό ή πιό εξτρήμ απο αυτά που λούζομαι περνώντας απο καφενεία και ταξί, λεωφορεία και υπαινιγμούς σε μαγαζιά. 

Ωστόσο, οι άνθρωποι αυτοί πλακωσαν κόσμο στο βρωμόξυλο, και προκάλεσαν θανάτους. Ξέρω και άλλους που έκαναν τα ίδια και μάλιστα προκαλούν περισσότερο τρόμο μας το στύλ των παρελασεών τους: είναι οι χουλιγκάνοι, ιδίως μεγάλων συλλογων. Και θανάτους επίσης θρηνουμε εκεί. 

Καθώς όλα αυτά είναι αρμοδιότητας Μπαιρακτάρη, του αρχιχωροφύλακα που άφησε στους αυταρχικούς ανθρώπους αξέχαστες εντυπώσεις, ήταν όχι χρυσή αυγή, αλλα χρυσή ευκαιρία γιά την κυβέρνηση να δημιουργήσει ένα μπλοκ που το είπαν "συνταγματικό τόξο" το οποίο κινήθηκε με λεπτολογία και με κύριο όργανο τις διωκτικές αρχές. 

Αυτά είναι γνωστά, αλλα ακόμη και σήμερα, όποιος αντιμετωπίζει την Χρυσή Αυγή ως πολιτικό κόμμα, τηνε πατάει όπως εκείνος ο Καρυπίδης.

Στην περίπτωση των εκλογών γιά δημαρχαίους, η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται με ένα 7, άντε 8% και μπορεί να έχουν πέσει μέσα. Αλλα ο νους μου ψηλώνει απο εκείνο το 15% το ακατέβατο των αναποφάσιστων.Προσωπική μου άποψη είναι πως οι αναποφάσιστοι δεν περιμένουν δίβουλοι για να ψηφίσουν κανέναν απο τους 58, ή Ανταρσύα, αλλα κρύβουν λογια και διαθέσεις, επειδή το "ου μπλεξεις" στην Ελλαδα το βιώνουμε καθημερινώς κατά εκατομμύρια. 

Αν μεν μείνει ο Κασιδιαρης στο 8% ,τότε η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ έκαναν επιτυχημένα την υπέρβασή τους και ο "κίνδυνος" απο την ΧΑ θα αποδειχτεί μάλλον καθοδηγουμενος και προιόν του κυβερνητικού παρακράτους που ποτέ ,απ΄όσο ξέρω, δεν δήλωσε πως βαράει μόνον τα "κουμούνια". 

Ακόμη και στις διαδοχικες μορφές των κατοχικων κυβερνήσεων, το κυβερνητικό παρακράτος μπόρεσε και επέδειξε ασυνήθιστη ελαστικότητα μεταξύ τριών κατηγοριών συντηρητικούρας! 

Αν απο την άλλη, το 15% που λέει πως δεν έχει αποφασίσει, ρίξει τα μισά στην ΧΑ, τότε θα βαρέσουν τα κλαρίνα και νά΄στε απο κοντά για να δείτε τις μεταμορφώσεις του Οβιδίου, του Κάφκα και του προσώπου της Ντονατέλα Βερσάτζε.

Ανεξαρτήτως εκδοχών, η Χρυσή Αυγή δεν θα πάρει τον Δήμο Αθηναίων.
 
Καπερνάρος: το αυτοδημιούργητο μνημόνιο


Γνωστός δικηγόρος με το πρέπον οξύ ύφος, με λιτό βιογραφικό και προφανώς άνθρωπος απορροφημένος από την δουλειά του, θα μπορουσε άνετα να ηγειται των Ανέλων- εάν μάλιστα έβρισκε, έστω ρητορικά καποιο άλλο logo ,όπως "είμαστε εμείς με το ελληνικο μνημόνιο" θα κατάφερνε να κάνει εισαγωγές ψηφοφόρων απο κάθε μερίδα της δεξιάς -ο τίτλος "αντιμνημονιακός" γεμίζει άγχος τον μέσο νοικοκύρη, τον μόνο που ξέρει πόσα τζάμπα κονδύλια πέρασαν ακύμαντα γιά καμια κατάρτιση, κανένα επιχειρηματικό, κανένα προγραμματάκι, χάρη και στην εργώδη προσπάθεια των πολιτικων γραφείων.

Μπορεί να σας φαίνεται παράξενο ,είτε λογω νεότητας είτε επειδή παραβαρύνατε, αλλα ο συντηρητικός χώρος στην πολιτική Ελλάδα πρέπει να ξεπερνάει κατά πολυ το 50%.
 
Ο Διχασμός είναι μια επικοινωνιακή ανακρίβεια.
 
Ο Τόπος είναι γεμάτος Δεξιούς που ποτέ δεν ψήφισαν δεξιά, και οι ελάχιστοι αριστεροί (που ΔΕΝ είναι οι φιλελεύθεροι του ΒΕνιζέλου, μήτε οι Liberals , μήτε οι ζαβοί που χαίρονται όποτε νικα στην Αμερικη το "Δημοκρατικό κόμμα" επειδή είναι "¨δημοκρατικό") είναι υποχρεωμένοι ,τις δύο ή τρεις φορές που δοκίμασαν κατι περισσότερο απο ένα στοιχειώδες 24% , να πλάσουν μέτωπα, συμπαρατάξεις, συνεργασίες, ομάδες με πεφωτισμένους, ακόμη και το ντιπ καταντίπ αναξιόπιστο φύλο των διανοουμένων.

Ο Καπερνάρος, συγκρινόμενος με τον Σπηλιωτόπουλο, τον Κακλαμάνη και τον Κασιδιάρη, θα μπορουσε να έχει πολλα πλεονεκτήματα,αν του έδιναν τα εργαλεια γιά να κινηθεί. Δεν έχει την εκδικητικότητα στο βλέμμα του Κακλαμάνη, είναι απείρως πιό δυναμικός απο τον Σπηλιωτόπουλο (ο Καμίνης δεν ενοχλεί που είναι υποτονικός, επειδή λογιστής- ξελογιστής, το κουνάει το τόμαχοκ) ενώ ο Κασιδιάρης αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να είναι προφυλακισμένος δημοτικός τουλαχιστον σύμβουλος.
 
Κατά πάσα πιθανότητα θα κερδίσει ανταλλαγματα σοβαρά, έτσι που το έκαναν το μαγαζι τους οι κυβερνητικοί, αλλα απαιτείται ένα πραγματάκι:ο Σύριζα, ο Καμίνης και η Χρυσή Αυγή να εξαφανιστουν κατά 67% στον δεύτερο γύρο μήπως και χωρέσει κάποιος της δεξιάς.
 
Σοφιανός: αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας


Το ΚΚΕ κατεβαίνει όχι με ένα κομματικό στέλεχος άγνωστο. Άγνωστο μπορεί να είναι στο μέγα Πανελληνιο, πράγμα απολυτως αδιάφορο γιά το Κόμμα, αλλα είναι πασίγνωστος σε μια ομάδα που έχει σαρανταρίσει και διάγει βίο περιπετειώδη. 

Ο Σοφιανός ήταν επικεφαλής της ΚΝΕ όταν έγινε μιά μεγάλη ρήξη ανάμεσα στον εξωκομματικό χώρο της Αριστεράς, λεγουν τον και αριστερίστικο, ή εναλλακτικό, και στους κομματικούς. 

Πρέπει να έχει δεκαπέντε χρόνια περι το 1997/8 που το περιφρουρημένο μπλοκ της ΚΝΕ δεν άνοιξε διόδους για να γλυτώσουν οι "άτακτοι" που μπαχαλεύονταν με τις δυνάμεις καταστολής .Ως αποτέλεσμα, εκατοντάδες αριστεριστές πιάστηκαν, άφησαν ονόματα και διευθύνσεις, επισημάνθηκαν και αποτέλεσαν την πρώτη βάση δεδομένων της ασφάλειας. 

Η συζήτηση που άνοιξε ηταν απλως χαώδης. Απλοποιώ επειδή δεν τα πολυξέρω, αλλα κάτι τέτοιο συνέβη.

Επι άλλα δεκαπέντε χρόνια, ιδίως αρχές δεκαετίας του 80, οι περιφρουρήσεις του ΚΚΕ περιφρονήθηκαν ως ΚΝΑΤ, και πολύς κόσμος βγήκε από τα ρούχα του όταν ενεργοποιήθηκε ο βραχύβιος εκείνος Συνασπισμός που περιείχε πολλήν και εναλλακτικήν Αριστερά.

Τα έσπασαν γρήγορα, αφ΄ενός διότι είχε πέσει διάλυση ο χώρος πέραν της Ροδόπης και ένθεν των Ουραλίων,αφ΄ετέρου διότι ο θεσμικός αντισοβιετισμός, άλλοτε διαβατήριο για να θεωρείσαι υπεράνω, φιλελεύθερος και ανεξάρτητος άρχισε να αποκτά πολλούς υποτρόφους απο το ΝΑΤΟ γιά μεγάλες πραγματείες που τα "έλεγαν όλα", με "θάρρος", "ξεπερνώντας δεκαετίες βουβαμάρας". 

Ηταν απλως αναμασήματα απομνημονευμάτων της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακης, αλλα ποιός έδινε σημασία τότε σε βιβλια γραμμένα πολυτονικά.

Ο διαμήκης και διαμπερής μύθος της "Αριστεράς που έχασε έναν πόλεμο και κερδισε χαντακώνοντας μια χώρα" μεταφέρθηκε γρήγορα σε κάτι άλλο .Στον μύθο πως "είμαστε βόρεια Κορέα". 

Γιά να τελεύουμε, αυτά όλα τα θυμίζει το όνομα του Σοφιανού εκεί που στοχεύει ο χώρος, στους ενεργους αριστερούς που έζησαν βρίζοντας τα ΚΝΑΤ και τη μπατσαρία, χωρις ποτέ να διστάσουν να συνομιλούν με κατηχητικά, φοβικους νιτσειστές και ελληνόψυχους.Κι έτσι, το ΚΚΕ εκτιμώ πως περιμένει μιά βουβή στασιμότητα ή ελαφρά αύξηση των ποσστών του, αλλα με κύριο στόχο να δηλώσει στους έτοιμους γιά την εξουσία, πως αυτό εάν συμβεί, θα συμβεί ερήμην του.

Αν ήθελε το ΚΚΕ αύξηση,θα έβαζε τον Μπογιόπουλο, αλλά τα είπαμε πάλι. Ποτέ δεν εμπιστεύονται την προσωπική επιρροή.