• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η στενή βάση των επιλογών μας
Πάνος Θεοδωρίδης | 07.10.2014 | 19:06
Αφαιρώ κάθε πολιτικό χρώμα απο τις επιλογές διακυβέρνησης που βλέπω, επειδή αποδείχτηκε μάταιο μεταπολεμικώς. Ας παίξουμε μια μονόπολη χωρίς νικητή, μόνο με νικημένους.
 
Ας δούμε τους υποψήφιους κυβερνήτες με βάση το ψυχολογικο τους υπόβαθρο και όχι τις αρχές που προσπαθούν να τους γλυτώσουν. 
 
Με το ένα και με το άλλο, ανακαλύπτω ότι αυτό που λεμε «διάδοχη κατάσταση» έχει φοβερά προβλήματα. Στην ουσία ,δεν υπάρχει.
 
Οι μεγάλης ηλικίας, μέσα από τα σόσιαλ μήντια, τους εναλλακτικούς και τα αμέτρητα πολιτικά παιχνίδια και κομματικές αναμετρήσεις έχουν να διαλέξουν και να αποφασίσουν αν υπήρξαν φοβιτσιάρηδες, προδότες, σφαγείς, καλοπερασάκηδες, νοσταλγοί,παπατζήδες και δούλοι διαφόρων πρεσβειών.
 
Η γενιά του Πολυτεχνείου και εκεί γύρω, είναι πουλημένα τομάρια που ήθελαν να έρθει το θωρηκτό Ποτέμκιν ή το αεροπλανοφόρο Αιζενχάουερ και τους βούλιαξαν δίπλα στο «Σάμινα».
 
Της μεταπολίτευσης η χαμένη γενιά κατά Πορτοκάλογλου, διατηρεί πεισματικά, στα μάτια των υπερπενηντάρηδων πλέον συντελεστών της, την ίδια ακατάδεχτη θολούρα του στυλ «μη κοιτάτε εμάς διότι δεν μας αξιοποίησε το κλαμπ 88».
 
Τους μεταξύ τριάντα και σαρανταβάλε, άστους καλύτερα, αφού οι μισοί ζούνε με τους γονείς τους, ή  τους τηλεφωνούν, χάρη στην κινητή τηλεφωνία ,κάθε μέρα, με αποτέλεσμα να πάσχουν από στειρότητα ιδεών και φρούδες κενοδοξίες που κληρονόμησαν από τους μεγαλύτερους.
 
Οι κάτω των τριάντα, όταν δεν ασχολούνται με τα γυμναστήρια και δεν λένε «Ουάου! Θεά!» συνήθως αρχίζουν τα επιχειρήματά τους με την παροιμιώδους ανοησίας φράση «εμείς οι νέοι».
 
Ωστόσο ,πρέπει να κυβερνηθούμε, ξέρετε.
 
Αν σήμερα έχουμε κυβέρνηση και η αυριανή δεν θα μοιάζει με την σημερινή, τότε οι νέοι κυβερνήτες πρέπει να έχουν διαταραγμένη σχέση με το μνημόνιο (βγάλε ένα 30% που τα πάνε καλά μαζί του) πρέπει να ξέρουν τι εστί ευρωομόλογο (βγάλε ένα 40% που δεν θα μάθει ποτέ του) και πρέπει να μη έχουν σχέση με το δημόσιο, τους κοπρίτες και άλλα κοσμητικά επίθετα δαιμόνων του πνεύματος.
 
Δηλαδή απομένουν μετά βίας καμιά δεκαριά χιλιάδες άτομα ανέγγιχτα από όλα αυτά, εκ των οποίων πάνω από τους μισούς είναι είτε αιωνόβιοι ακροδεξιοί που λατρεύουν ακόμη τον Μεταξά, χωρίς να λογαριάσω τους τρεις χιλιάδες κομμουνιστές που πιστεύουν  πως ό,τι βλεπουν να έρχεται από Μόσχα είναι βίντεο της CIA.
 
Έχουμε πράγματι στενή βάση επιλογών.
 
Οι πατριώτες του Φαήλου Κρανιδιώτη ,οι υπό τους Βορίδη και Γεωργιάδη αντάρτες του προχθές, μπορούν υπό όρους να αποτελέσουν μια εκλογική βάση, μόνον αν μετρηθούν μεταξύ τους, βρεθούν καμιά εκατοστή  και πείσουν τους εκατό χιλιάδες θαυμαστές τους πως  είναι άξιοι για ψηφοφόροι τους, αλλά όχι για στελέχη τους.
 
Αχ, σα να βλέπω τους εναπομείναντες βαρώνους, κόμιτες, βασιλιάδες και δελφίνους (ακόμη και τους πεθαμένους, επειδή οι ευγενείς ζούνε αιώνια ως σύμβολα) να χοροπηδάνε από χαρά, καθώς επειγόντως η χώρα θα χρειαστεί σύμβολα και επειδή είναι πολύ μπανάλ να χορεύουν σέρα και κότσαρη, μάλλον τους βλέπω σε ένα ιδιότυπο χιπ χοπ…