• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Πάουλ Κλέε, Πανσέληνος (1919)
Full Moon and Little Frieda
Έλση Σαράτση | 03.01.2016 | 00:38
Μια φορά κι έναν καιρό ένα παιδί στου φεγγαριού το δίχτυ τύλιξε τον ουρανό.
Μια φορά κι έναν καιρό οι γραμμές μας στο χαρτί έσυραν μαγική φωνή.
 
 
Αυτό το φεγγαροβόλι λάβωσε τον Τεντ Χιους:
 
 
Μεγάλο Φεγγάρι και Μικρή Φρίντα
Κρύο μικρό σούρουπο ζαρωμένο σ’ ένα γάβγισμα και στον κρότο ενός κουβά–
Και συ ακούγοντας.
Το δίχτυ μιας αράχνης, τεντωμένο απ’ τη δροσιά.
Η σίγλα στον αέρα, ακίνητη και ξέχειλη – καθρέφτης
Για να τρεμουλιάσει το πρώτο αστέρι.
 
Γελάδια γυρνούν απ΄τη βοσκή στων χωραφιών τις στράτες, θηλιάζοντας τους      
                                                                                     τους φράχτες
Με τα ζεστά τους χνώτα σα στεφάνια–
Ποτάμι αίμα σκοτεινό, πολλές θεόρατες βραχόμπαλες,
Το γάλα να ζυγιάζουνε να μη χυθεί.
«Φεγγάρι» φωνάζεις ξαφνικά, «Φεγγάρι! Φεγγάρι!»
 
Το φεγγάρι πισωπάτησε σα ζωγράφος που χάσκει κοιτάζοντας
                                                                                 το έργο
Που χάσκοντας τον κοιτά.
 
 
 
Full Moon and Little Frieda
A cool small evening shrunk to a dog bark and the clank of a bucket -
And you listening.
A spider's web, tense for the dew's touch.
A pail lifted, still and brimming - mirror
To tempt a first star to a tremor.

Cows are going home in the lane there, looping the hedges with their warm
wreaths of breath -
A dark river of blood, many boulders,
Balancing unspilled milk.
'Moon!' you cry suddenly, 'Moon! Moon!'

The moon has stepped back like an artist gazing amazed at a work
That points at him amazed.