• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Τhe Fuck Up Blues
Χρήστος Ξανθάκης | 22.07.2014 | 15:08
Όλους τους γάμησε το blues
εμένα όμως με γάμησε
λίγο περισσότερο
Σαν την νταλίκα
πέρασε από πάνω μου
σαν φορτηγό
κι έκλεισε όπως ζύγωνε
ένα απ' τα νυσταγμένα του
τα μάτια
Πόνεσα, δεν λέω,
πόνεσα πολύ
και δεν μ' άρεσε ο ήχος
απ' τα κόκκαλα που σπάγανε
Ο ήχος του δωδεκάμετρου
του blues
σαν να γυρνάς στο σπίτι σου
με μια βαλίτσα βίδες
Και ρουλεμάν και παξιμάδια
όλα κομπλέ
το ατσάλι που περίσσεψε
όταν χτίζανε τον κόσμο
Όταν ευλόγησε η Παναγιά
το blues
και το 'φεραν στην κολυμπήθρα
για να το βαφτίσουν
“Εσύ είσαι πράγμα ζόρικο”
του είπε ο παπάς
“εσύ θα τον γαμήσεις
τον κόσμο όλο”
Κι όπως έπιασε αγιαστούρα,
λάδια και πανιά
έδειξε με το μικρό το δαχτυλάκι του
εμένα
Εμένα που δεν καταλάβαινα
πολλά πολλά
και ήμουν σε φάση
να αμοληθώ στους δρόμους
Αλλά πήρα το σήμα
το πήρα το μήνυμα
κι έδωσα στο blues
τη θέση του συνεπιβάτη
Για να ξεκινήσουμε μαζί
το ταξιδάκι τ' όμορφο
στη χώρα που ο χρόνος
δουλεύει διπλό μεροκάματο
Στην αρχή καθόταν ήσυχο
το blues
στην αρχή νόμισα πως
θα με συντροφεύσει πρίμα
Μα όσο πέρναγε ο καιρός
και πέρναγαν οι μήνες
πως στράβωνε, πως στρίτζωνε
πως τα κατέβαζε τα μούτρα
Και γύρισε κάποια στιγμή
το blues
και μου την είπε
την κουβέντα τη μεγάλη:
“Εγώ φιλαράκι όλους τους  γαμώ
εσένα όμως
θα γαμήσω λίγο περισσότερο”
Έτσι μίλησε, έτσι άκουσα
έτσι με πήγε το ταξίδι
με πήγε ντελαπάροντας
και κουτρουβαλώντας
Στο βουνό ανέβηκα
και βρήκα αντί
για εντελβάϊς, ποτηρόπανα
Στη θάλασσα μπήκα
και με φιλήσανε
μόνο οι τσούχτρες
Τα κορίτσια που αγάπησα
έφυγαν με το πρώτο
το ταξί
Τα αγόρια που τα πίναμε
λάκισαν με το τελευταίο
πλοίο
Στη σπηλιά του Αλαντίν
ο Ιαβέρης με περίμενε
Στο ναό του Απόλλωνα
ο Μεφιστοφελής είχε καρτέρι
Κι όταν το φρένο πάτησα
και είπα “ως εδώ”
με έλιωσε η νταλίκα
με τα νυσταγμένα μάτια
Πόνεσα, δεν λέω,
πόνεσα πολύ
και δεν μ' άρεσε ο ήχος
απ' τα δάχτυλα που σπάγανε
Τα δάχτυλα που φτιάχτηκαν
για να μιλούν
και για να παίζουνε
ταξίμια δωδεκάμετρα
Κι εκεί στην άσφαλτο
που άφηνα την τελευταία μου πνοή
ήρθε το blues
να τραγουδήσει ένα στερνό “αντίο”
Πάνω στο αυτί μου έσκυψε
και με βαθιά φωνή
μου το μαρτύρησε το μυστικό
πριν ξεψυχήσω:
“Πέντε λεπτά αδερφέ μου
είναι όλη σου η ζωή
κουπλέ, ρεφρέν
και πάλι απ' την αρχή τους
Μια μελωδία, ένας ρυθμός
μια σκάρτη αναπνοή
και δυο πενιές
στην κλίμακα τη δωδεκάμετρη
Κάτσε και σκέψου το
υπολόγισέ το μια στιγμή
τώρα που πας
να πίνεις καφεδάκι με τον Πέτρο
Κι όταν τον συναντήσεις, πες του
μ' έστειλε το blues
δώσ' μου μια πολυθρόνα
κολλητά στο αφεντικό σου
Γιατί εδώ μέσα ήρθαν
όλοι που ΄χουν γαμηθεί
αλλά εγώ γαμήθηκα
μια στάλα περισσότερο”