• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
"When the going gets weird, the weird turn pro" ―HST
Κάτι δεν πάει καλά;
Χρήστος Ξανθάκης | 16.05.2016 | 18:32
Κάπου, κάπως, κάποτε φτάνει στη ζωή σου τη μαθητική η στιγμή του «κάτι δεν πάει καλά». Είναι εκεί που γκρεμίζονται οι βεβαιότητες οι παιδικές, που εισέρχεται στο είναι σου το σαράκι της αμφιβολίας, που αρχίζουν να σε βασανίζουν απορίες πρόστυχες, ζόρικες, επίμονες.
 
Εμένα η στιγμή αυτή ήρθε όταν με έβαλε ο πατέρας μου ο Αρχοντής να διαβάσω Παπανούτσο. «Για να γράφεις καλές εκθέσεις», ήταν η δικαιολογία του κι έσπευσα αμέσως εγώ να στρωθώ στο διάβασμα. Τόσο γιατί αγαπούσα τον μπαμπά μου, όσο και γιατί τον πίστευα – ήταν ένας από τους καλύτερους φιλόλογους που πέρασαν ποτέ από τη Μέση Εκπαίδευση.
 
Κι έκατσα και διάβασα και ξαναδιάβασα και ξαναματαδιάβασα Παπανούτσο κι εκεί ακριβώς, εκείνες τις ώρες τις μαύρες, σκέφτηκα ότι «ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ». Ότι δεν μπορεί να είναι όλα τόσο στρογγυλά, τόσο μελάτα, τόσο ευπρεπή. Γιατί είχα ακούσει Doors, είχα ακούσει Δέκα Χρόνια Κομμάτια, είχα χορέψει Iggy και είχα ιδρώσει με τους γαμιόληδες τους Thin Lizzy. Κι ο Παπανούτσος δεν με έψηνε…
 
Αλλά αγαπούσα υπερβολικά τον πατέρα μου και τον πίστευα άλλο τόσο, οπότε έκατσα και τον διάβασα τον Παπανούτσο και τον έμαθα απέξω και τον κατάπια. Και μου πήρε πάνω από δέκα χρόνια να τον ξεράσω και να αρχίσω να γράφω όπως γούσταρα εγώ κι όχι όπως γούσταραν οι άλλοι. Με τη βοήθεια βεβαίως του σατανικού Hunter S. Thompson,
 
αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που λένε και στα παραμύθια!