• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Knockin’ on Joe
Χρήστος Ξανθάκης | 19.04.2016 | 15:36
Ο Τζο Στράμερ
έχει ένα μικρό δισκάδικο στην Αθήνα
στην Αθηνάς
πουλάει δίσκους και κασέτες
που τις έχει γράψει μόνος του
άμα πας νωρίς σου φτιάχνει καφέ
και σου λέει ανέκδοτα για τη Μελίνα
μια φορά πέρασα λίγο πριν κλείσει
πριν κατεβάσει τα ρολά
«Χρήστο», μου είπε, «βάλε ένα χέρι
μ’ έχει τσακίσει η μέση μου
τόσα χρόνια πάνω στη σκηνή
πάνω κάτω, πάνω κάτω»
κλείσαμε, πέρασε το λουκέτο
μου είπε ένα ευχαριστώ
μου χάρισε ένα μαγνητάκι
για το ψυγείο
η κασέτα μου δεν ήταν έτοιμη
δεν βλέπει πολύ καλά ο Τζο
ούτε ακούει
και καμιά φορά κάνει και λάθη
μια φορά μου είχε γράψει Abba
ένα δίσκο ολόκληρο
αντί για κομπιλέϊσιον πανκ
δεν του είπα τίποτα
όταν με ρώτησε
τι να πω στον Τζο
πάνω κάτω, πάνω κάτω
Ομόνοια Μοναστηράκι
χρόνια τώρα στο μεροκάματο
μου είπε ένα «ευχαριστώ»
και μου γύρισε την πλάτη
είχα την εντύπωση ότι χαμογέλαγε
αλλά δεν μπορώ να πάρω όρκο
μου είπε πως το βράδυ
θα πήγαινε στη συναυλία
αλλά δεν συγκράτησα το όνομα
του συγκροτήματος
μου είπε ένα ανέκδοτο για τη Μελίνα
σόκιν
μου είπε «Χρήστο, ο κόσμος είναι μια κουράδα
και ακόμη δεν βρήκα ένα τραγούδι
να με ρίξει στα γόνατα»
έκανα πως δεν καταλάβαινα
έκανα πως είχα καπνίσει λίγο παραπάνω
ο Τζο δεν παρεξηγήθηκε
ο Τζο επέδειξε κατανόηση
«ένα τραγούδι», μου είπε
«ένα ρυθμό, μια μελωδία
θα γράψω μόνος μου τους στίχους»
η γραφομηχανή είναι φυλαγμένη
πίσω απ’ το ταμείο
πλάϊ στο σκαμπό
όπου ξεκουράζει τη μέση του ο Τζο
περιμένοντας να ανοίξει η πόρτα
περιμένοντας τους πελάτες
και τα τραγούδια τους
ένα τραγούδι
ένα τραγούδι ακόμη
και φύγαμε