• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Joe jackson, «Look Sharp!» (1979), λεπτομέρεια εξωφύλλου
Pointy shoes
Χρήστος Ξανθάκης | 15.06.2015 | 13:14
Είναι, υποθέτω, το πρώτο πράγμα
που πρόσεξες σε μένα
τα μυτερά παπούτσια απ' το χωριό
τα παπούτσια του μπαμπά και της μαμάς
που σου κλώτσησαν την πόρτα
ένα απόγευμα Σαββάτου
Και με κοίταξες σαν ποτηρόπανο
σαν να μην μπορούσες να το πιστέψεις
το κορίτσι που τελείωσε τη σχολή Μωραΐτη
με κοίταξες από κάτω προς τα πάνω
όπως κοιτάνε μια φυσική καταστροφή
χωρίς χαμόγελο να ζωγραφίζεται στα χείλη σου
και στα φρύδια σου που είχες ξεχάσει να βγάλεις
Στις Σαράντα Εκκλησιές ένα Σάββατο απόγευμα
σε ένα διαμέρισμα με δυο μπαλκόνια
ένα μπροστά για να σκαρφαλώνουν οι γκόμενοι
κι ένα πίσω για να γλιστράνε οι γάτοι
και την τηλεόραση μονίμως ανοιχτή
για να νομίζει η σπιτονοικοκυρά ότι είναι κάποιος μέσα
Στο βασίλειο των κοριτσιών
που ξυπνάνε τη νύχτα
και αναρωτιούνται ποιός τα σκέφτεται
στο πριγκηπάτο των άτυχων σχέσεων
και των αλμυρών φιλιών
αλμυρών από τα δάκρυα που έρρεαν άφθονα
στα μάγουλά σου
και στη λεκάνη του νεροχύτη
Πώς έγινε και συναντήθηκαν οι δυο ζωές
πώς μπήκε η μία στα παπούτσια της άλλης
αιώνιο μυστήριο, θρίλερ κανονικό
όπως αυτά που σε καθήλωναν Σάββατο βράδυ
Σάββατο βράδυ, Σάββατο απόγευμα
να πέφτει ο ήλιος στις Σαράντα Εκκλησιές
να πέφτει το βλέμμα σου
από τα χείλη μου στα πόδια μου
στα παλιοπάπουτσα που έφτασαν ως τον Θερμαϊκό
περνώντας νύχτα από τα Τέμπη
με τις πόρτες του τραίνου να ανοιγοκλείνουν διαρκώς
και τον πυρετό να μην σε εγκαταλείπει
Σφιχτά παπούτσια, μυτερά
με αταίριαστα κορδόνια
μηδενικές οι πιθανότητες επιτυχίας
το λέει και το βιβλίο του καιρού, γιατρέ
μηδέν, ζερό, ποτέ σου
Και σόλες καινούριες να βάλεις
ξέχασα να στο πω
τις παλιές κοντεύεις να τις τρυπήσεις
για να βαδίσεις την ανηφόρα στις Σαράντα Εκκλησιές
στο σπίτι των κοριτσιών
που αναρωτιούνται τι τους συνέβη
και να κλωτσήσεις την πόρτα της, νταπ, ντουπ
να σου ανοίξει μ' ένα ποτήρι τζιν στο χέρι
και βλέμμα περιφρόνησης
για τα παπούτσια σου τα μυτερά
βλέμμα λαχτάρας για τα χείλη σου τα κόκκινα
σαν ζυγαριά ακριβεία που μετράει κοκό και πρέζα
Η αμηχανία της στιγμής
η στιγμή που κράτησε δυόμιση μήνες
ο χρόνος που πήγε μια βόλτα
στο πλησιέστερο βενζινάδικο
ο ήλιος που αποσύρθηκε
στο τριάρι της διπλανής
η αναπνοή μου που μπήκε
και βγήκε απ' το στόμα μου
η καρδιά μου που μπήκε
και βγήκε απ' το στήθος μου
το χέρι σου που άφησε
να πέσει το ποτήρι
και τα γυαλιά που πάτησα
με τα παπούτσια μου τα μυτερά
όπως άνοιξες κι έκλεισες τα μάτια σου
όπως άνοιξες κι έκλεισες την αγκαλιά σου