• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
«Μπα, εδώ και η γρίπη;»
Ο Χρόνης Εξαρχάκος έφυγε σχεδόν μόνος στις 27 Σεπτεμβρίου του 1984. Ήταν μόλις 52 χρονών αλλά είχε κάνει αρκετά πράγματα… Αρκετά για να του εξασφαλίσουν μια θέση σχετικής αθανασίας στο πάνθεον των ανθρώπων, βασικά του ελληνικού κινηματογράφου…
 
Έφυγε μόνος, ζούσε με την μητέρα του και όταν τον χτύπησε η επάρατος ταλαιπωρήθηκε αρκετά. Δίπλα του στάθηκε πεισματικά ο Γιάννης Δαλιανίδης σαν φίλος απ’ τα παλιά, παρόλο που ο Χρόνης δεν του ´χε φερθεί όπως θα ´πρεπε, παρόλα όσα του όφειλε…
 
Γενικά οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκε και έκανε παρέα δεν είχανε πάντοτε να πουν τα καλύτερα λόγια γι’ αυτόν. «Ο Χρόνης ήταν λίγο παράξενο παιδί» μου είχε πει γνωστή πρωταγωνίστρια της εποχής της Φίνος Φιλμ. Και μου το είχε πει με πραγματική αγάπη και με φοβερή διακριτικότητα. Άλλοι μου είχαν πει χειρότερα. Πρέπει να ήταν λίγο παράξενος σαν χαρακτήρας, πρέπει να είχε τα συμπλέγματά του τα οποία έβγαιναν εμφανώς με τις πράξεις του. Ήταν όμως ένας ηθοποιός θαύμα. Είχε κέφι, μπρίο, ζωντάνια και ήταν απ’ αυτούς που αρπάζανε το νούμερο στην επιθεώρηση ή τον ρόλο στο σινεμά ή την πρόζα και στην κυριολεξία τον στύβανε, τον ρούφαγαν μέχρι το μεδούλι του. Είχε όλο το πάθος και τη ζωντάνια των «παλιών» της επιθεώρησης και της κωμωδίας, αλλά η ατυχία του ήταν ότι έδρασε στην πιο καινούργια εποχή όταν όλο αυτό βάδιζε προς μια οριστική παρακμή και ναι μεν ο Εξαρχάκος πρόλαβε να γίνει γνωστός, αλλά δεν πρόλαβε να γίνει τόσο κλασικός που να μπορέσει να ξεπεράσει την εποχή του. Έτσι, περισσότερο από ηθοποιός του θεάτρου έγινε ένας ηθοποιός του σινεμά και η τύχη του ήταν πως πρόλαβε να ανέβει σε ένα από τα βαγόνια της αμαξοστοιχίας της Φίνος Φιλμ…
 
Είναι παράξενη η ζωή του Χρόνη Εξαρχάκου. Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1932 και στην αρχή ήταν τεχνικός θεάτρου –ανάμεσα σε πολλές άλλες δουλειές που είχε κάνει– κάτι όμως τον τραβούσε έντονα πάνω στη σκηνή. Και αποφάσισε να κάνει το μεγάλο άλμα, το τεράστιο άλμα που χωρίζει το παρασκήνιο από τη σκηνή. Και η αλήθεια είναι ότι με το που πήρε αυτή την απόφαση, σε πολύ λίγο άρχισε να γίνεται γνωστός. Έπαιξε και στο θέατρο, έπαιξε και στο σινεμά, αλλά όταν έπαιξε τον μικρό ρόλο του αστυνομικού στο η «Κόρη μου η σοσιαλίστρια» δίπλα στην Αλίκη και στον Παπαμιχαήλ, γύρισαν όλοι και τον πρόσεξαν και το καλό είναι ότι τον πρόσεξε και ο Φίνος.
 
Τον πρόσεξε ο Φίνος, τον πρόσεξε και ο Ντίνος Δημόπουλος, και ο Χρόνης Εξαρχάκος βρέθηκε δίπλα στον Λάμπρο Κωνσταντάρα στο «Κάτι κουρασμένα παλικάρια» όπου έκανε τον απατεώνα τον Κουνέλα. Στην Φίνος Φιλμ γύρισε μόνο άλλη μια ταινία με τον Δημόπουλο, το «Η ωραία του κουρέα» και σχεδόν αμέσως τον άρπαξε ο Γιάννης Δαλιανίδης. Ο Δαλιανίδης του υποσχέθηκε ότι σε λιγότερο από 5 χρόνια θα του γυρίσει μια ταινία πάνω του. Και το έκανε το 1971 με τον «Κατεργάρη» που ήταν και η τελευταία ασπρόμαυρη ταινία που γύρισε η Φίνος Φιλμ. Αλλά ήταν πια αργά, γιατί και το σινεμά και η Φίνος Φιλμ είχαν αρχίσει να καταρρέουν…
 
Πρόλαβε να γυρίσει καμιά δεκαριά ταινίες με τον Δαλιανίδη με απολαυστικούς ρόλους, στο «Γοργόνες και μάγκες» – «μπα εδώ και η γρίπη;» τον προσφωνούσε η Μαίρη Χρονοπούλου σ΄ αυτό, μια και «Γρίπης» ήταν το παρατσούκλι του στην ταινία, στο «Μια κυρία στα μπουζούκια», στο «Γόη», στο «Κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας», στην «Παριζιάνα» ή στο «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» κ. α., αλλά είχε την μεγάλη τύχη να του εμπιστευτεί ο Δαλιανίδης επίσης δύο δραματικούς και δύσκολους ρόλους στο «Γυμνοί στο δρόμο» και στο «Αυτοί που μίλησαν με το θάνατο». Δύο δραματικές ταινίες, στις οποίες ο Χρόνης Εξαρχάκος στην κυριολεξία δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας παίζοντας εντελώς τραγικοκωμικά…
 
Παράλληλα έπαιζε συνέχεια σε επιθεωρήσεις, πάντα ως ένα από τα πρώτα ονόματα, μόνο που και η ίδια η επιθεώρηση είχε αρχίσει πια να παρακμάζει, τουλάχιστον η επιθεώρηση που υπηρέτησε ο Εξαρχάκος…
 
Ο Χρόνης Εξαρχάκος, αυτός ο πολύ ταλαντούχος άνθρωπος, ήταν τυχερός μέσα στην ατυχία του και άτυχος μέσα στην τύχη του. Διέθετε ένα ταλέντο στιβαρό με πολλές αποχρώσεις, από το τραγικό έως το κωμικό αλλά και το σινεμά και η επιθεώρηση δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν τον τύπο και την καλλιτεχνική του προσωπικότητα γιατί και τα δύο βάδιζαν πια, όταν εμφανίστηκε εκείνος, στο δρόμο της παρακμής τους. Νέοι άνθρωποι θα τα άλλαζαν και τα δύο σύντομα, όχι απαραίτητα προς το καλό, αλλά ο Χρόνης Εξαρχάκος θα έμενε μία ημιτελής παρουσία…
 
Θα μπορούσε να είχε κάνει πολύ περισσότερα. Βέβαια και αυτά που έκανε λίγα δεν ήταν και όταν περνούν τα χρόνια και οι «καλλιτεχνικές επιτεύξεις» στη σκηνή του θεάτρου ξεθωριάζουν, στη μνήμη έρχονται οι ταινίες –και ειδικά της Φίνος Φιλμ– και σου δίνουν ένα χέρι βοήθειας προς την αθανασία. Σ’ αυτό ήταν τυχερός. Κάποιοι από τους ρόλους του στις ταινίες του Δαλιανίδη μπορούν και του υπογράφουν την καριέρα σήμερα…
 
Ο Χρόνης Εξαρχάκος έβγαλε τη σχολή του Πέλου Κατσέλη, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο στη θεατρική «Βίλα των οργίων» με το θίασο Αναλυτή-Ρηγόπουλου και μ’ αυτούς τους δύο πρωταγωνιστές πρωτόπαιξε στο σινεμά ένα μικρό ρόλο στην ταινία «Διαζύγιο αλά ελληνικά»… παλιές ιστορίες…