• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Μάνος Κατράκης, 30 χρόνια μετά...
2 Σεπτεμβρίου του 1984 έφυγε για πάντα από κοντά μας ο Μάνος Κατράκης. Ήταν 75 χρονών –κατά άλλους ήταν 76…– και είχε γράψει μια μεγάλη ιστορία στο χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου για πάνω από μισό αιώνα. Όταν «έφυγε» υπήρξαν διάφορες φήμες και δημοσιεύματα πως ο θάνατός του ωφείλετο ναι μεν στην κακή κατάσταση της υγείας του που τον ταλαιπωρούσε πολλά χρόνια, αλλά κυρίως στην απροσεξία ή στις παραλείψεις του Θόδωρου Αγγελόπουλου όταν γύριζαν μαζί την τελευταία ταινία της καριέρας του, το «Ταξίδι στα Κύθηρα»...
 
Ο Κατράκης ήδη από τα χρόνια του εμφυλίου εξόριστος στη Μακρόνησο είχε πρόβλημα με τον πνεύμονά του και αυτό τον ταλαιπωρούσε στα επόμενα χρόνια. Μετά από πολλές επισκέψεις σε νοσοκομεία και κρίσεις εξαιτίας αυτού του προβλήματος για πάνω από 30 χρόνια, στα γυρίσματα του «Ταξιδιού στα Κύθηρα» ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έβρεξε τον Κατράκη απ’ ό,τι λένε γιατί έτσι χρειαζόταν η τελευταία σκηνή, τον έκανε μούσκεμα και αυτό επιδείνωσε την κατάστασή του. Η σύντροφός του Λίντα Άλμα τον πήγε εσπευσμένα στο νοσοκομείο και η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει…
 
Ο Μάνος Κατράκης υπήρξε μεγάλος πρωταγωνιστής του θεάτρου και του κινηματογράφου και εμπνευσμένος θεατράνθρωπος. Το κηποθέατρο στο Πεδίον του Άρεως ήταν δική του έμπνευση και τα έργα που ανέβασε εκεί, ακόμα και αν δεν ήταν σημαντικά σαν έργα, έγραψαν ιστορία ως παραστάσεις. Ο «Αγαπητικός της βοσκοπούλας» π.χ. με την μορφή μεγάλου υπαίθριου πανηγυριού έκανε πάταγο, ενώ ο «Καπετάν Μιχάλης» του Καζαντζάκη με μουσική και τραγούδια του Χατζιδάκι έγραψε ιστορία…
 
Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ´20 στο σινεμά και στο θέατρο ο Κατράκης με το παράστημα και τη λεβεντιά του, είχε την τύχη από την ίδια τη φύση να διαθέτει αυτόν τον τύπο του λεβέντη Κρητικού, και τον οποίο δεν χρησιμοποίησε για να "τυποποιηθεί" στην σκηνή ή στην οθόνη, αλλά ήταν αυτός ο τύπος που τον "φυλάκισε" στις καρδιές και στην ψυχή όλων των Ελλήνων. Το παράστημα, το πρόσωπό του, η βροντερή του φωνή, έφτιαχναν μια εικόνα που για τους άντρες θα μπορούσε να είναι αυτό που θα θελαν να ΄ναι και για τις γυναίκες αυτό που θα ´θελαν να ´χουν δίπλα τους, σαν πατέρα, αδερφό, σύζυγο ή εραστή…
 
Από τα χρόνια του ´30 όταν ο Κατράκης πήγε στο Εθνικό θέατρο μέχρι την τελευταία του μεγάλη επιτυχία το «Ντα» πριν πεθάνει. Θα μπορούσε να αραδιάσει κανείς ένα ατέλειωτο αριθμό θεατρικών ή κινηματογραφικών έργων, αλλά στην ουσία όλα αρχίζουν και τελειώνουν στο πρόσωπό του, στην "κοψιά" του  και σ’ αυτό που εξέπεμπε…
 
Άλλωστε απ΄ ό,τι λένε οι παλιοί, ο Κατράκης αυτές τις "ευκολίες" που είχε από τη φύση, τις εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον… πολύ συχνά δεν μάθαινε τους ρόλους του και άφηνε τις ευκολίες του να «καθαρίσουν» γι’ αυτόν…
 
Από την μια ο μύθος του Κατράκη και από την άλλη η μυθολογία του. Ο αριστερός αγωνιστής σε δύσκολες εποχές… ο απίστευτος τζογαδόρος και θιασώτης του ιππόδρομου, ο τρομερός γυναικάς που παντρεύτηκε λίγο πριν πεθάνει, μόνο μια γυναίκα, το μεγάλο του έρωτα, τη χορεύτρια Λίντα Άλμα, ενώ οι ιστορίες για τις εξωσυζυγικές παρασπονδίες του με γυναίκες πολύ πολύ μικρότερές του, δεν έχουν τελειωμό…
 
Όλη αυτή βέβαια η "μυθολογία" αύξανε και την εντύπωση που προκαλούσε ο εντυπωσιακός έτσι κι αλλιώς μόνο με την παρουσία του Κατράκης και που 30 χρόνια που κλείνουν φέτος μετά το θάνατό του, του εξασφαλίζουν επιπλέον ζωή μέσα στην αθανασία του…
 
Θα επιστρέψουμε όμως αύριο με κάποια πράγματα επιπλέον για τον Κατράκη…