• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ρένα Βλαχοπούλου 10 χρόνια μετά, 4ο και τελευταίο μέρος...
Όμως όσο σπουδαία και να ήταν η Ρένα Βλαχόπουλου στη σκηνή ή στην πίστα… όταν έπαιζε στο θέατρο ή όταν τραγουδούσε στα κέντρα… στην πραγματικότητα το μεγάλο διαβατήριο για την αθανασία τής το έδωσε ο κινηματογράφος…
 
Πολύ πριν το 1955 η Βλαχοπούλου είχε γυρίσει, όπως μου είχε πει, στην Κωνσταντινούπολη μια ταινία με τον τίτλο «Ανατολίτικες νύχτες». Η ίδια δεν θυμόταν τον τίτλο και αμυδρά θυμόταν ότι την είχε γυρίσει κατά την διάρκεια της περιοδείας της με τον Σπάρτακο. Η περιοδεία με τον Σπάρτακο έγινε μεταξύ 1945-1950. Κάπου διάβασα ότι η ταινία λεγόταν «Ανατολίτικες νύχτες» και ήταν το ´53 ή το ´54, αλλά αυτό το έγραψε κάποιος στο ίντερνετ και το ίντερνετ πάντα πρέπει να ελέγχεται για την ακρίβειά του. Όπως και να ´χει, αυτή ήταν και η πρώτη ταινία της Ρένας Βλαχοπούλου. Η δεύτερη ήταν το 1956 οι «Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες» που ήταν η δεύτερη έγχρωμη ελληνική ταινία, έκανε πολλά εισιτήρια, αλλά η Ρένα «δεν έγραψε» που λένε, γιατί ήταν και πολύ μεγάλη πια για τον συγκεκριμένο ρόλο. Το 1961 στο «Όταν λείπει η γάτα» του Αλέκου Σακελλάριου, την τρίτη ταινία της, θα έλεγε κανείς πως κάνει την πρόβα τζενεράλε της μεγάλης καριέρας της στο σινεμά…
 
Με το που μπήκε ο Γιάννης Δαλιανίδης στη Φίνος Φιλμ και μετά την μεγάλη επιτυχία του «Κατήφορου», έπεισε τον Φίνο να γυρίσει μια μουσικοχορευτική ταινία και να πάρει ως πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχοπούλου. Ο Φίνος δεν την ήθελε κρίνοντας από τις δύο προηγούμενες κινηματογραφικές της προσπάθειες. Ο Δαλιανίδης όμως που ήξερε ακριβώς τι ήθελε από τη Βλαχοπούλου, έπεισε τον Φίνο και από κει και πέρα όλα ανήκουν στην Ιστορία…
 
Το «Μερικοί το προτιμούν κρύο» έκανε πάταγο και ακολούθησαν το «Κάτι να καίει», το «Κορίτσια για φίλημα», το «Ραντεβού στον αέρα» από μιούζικαλ, και από κωμωδίες το «Ένα κορίτσι για δύο», το «Φωνάζει ο κλέφτης» και η κορυφαία της στιγμή στο σινεμά «Η χαρτοπαίχτρα»…
 
Στην πραγματικότητα ο Δαλιανίδης διαμόρφωσε τον προσωπικό της υποκριτικό κώδικα και τον αποτύπωσε σωστά με την κάμερά του, έτσι που η ηθοποιός και κωμικός Ρένα Βλαχοπούλου να περάσει σωστά στις επόμενες γενιές. Με τα μιούζικαλ απέδειξε ότι ήταν το ιδανικά μοναδικό πρόσωπο στην Ελλάδα για να παίξει αυτό το είδος, μια και εκτός από υποκριτική, φωνή και χορό διέθετε και το ανάλογο glamour –το κανονικό glamour, όχι αυτό που παριστάνουν πως έχουν τα τσόκαρα της ιδιωτικής τηλεόρασης τα τελευταία είκοσι χρόνια– και με τις κωμωδίες ότι ήταν κάτι παραπάνω από μια σπουδαία κωμικός… Ήταν μια ολοκληρωμένη σχολή κωμωδίας που τα κατοπινά χρόνια και έως σήμερα πολλές και πολλοί προσπάθησαν να την μιμηθούν αλλά φευ…
 
Το 1966 η Βλαχοπούλου έφυγε από την Φίνος Φίλμ και πήγε στην Καραγιάννης Καρατζόπουλος για περισσότερα χρήματα – είχε το νούμερο 2 κασέ εκείνης της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά μετά την Αλίκη Βουγιουκλάκη, με 300 έως 350.000 δραχμές ανά ταινία –όπου γύρισε το «Βίβα Ρένα», τη «Βουλευτίνα» και τη «Ζηλιάρα»– για την τελευταία ταινία είχε κανονιστεί συμπρωταγωνιστής της να είναι ο Σταυρίδης, αλλά εκείνη τον άλλαξε γιατί τον έβρισκε πολύ μεγάλο και έβαλε στη θέση του στον ρόλο του συζύγου της τον νεαρό τότε Γιώργο Κωνσταντίνου, ο οποίος έτσι κι αλλιώς είχε την ηλικία του πραγματικού συζύγου της του Γιώργου Λαφαζάνη…
 
Με την «Παριζιάνα» και την «Τρελή τρελή σαραντάρα» επέστρεψε στην Φίνος Φιλμ όπου έμεινε έως το 1973, γυρίζοντας κάποιες ταινίες που ενίσχυσαν τον μύθο της, σαν την «Ελληνίδα στο χαρέμι», την «Κόμησσα της Κέρκυρας», ή την «Θεία μου τη χίπισσα» και επέστρεψε μετά το 1978 στο σινεμά οπότε γύρισε κάποιες ταινίες και κάποιες «βιντεοκασέτες» που καλό θα ήταν να μην τις θυμόμαστε…
 
Στην ουσία αυτό που λατρεύουμε από τη Ρένα Βλαχοπούλου και θα λατρεύουν και οι επόμενες γενιές είναι η μαγική κινηματογραφική εικόνα της και η οποία, κακά τα ψέματα, ήταν το προσωπικό κέφι και η προσπάθεια γι’ αυτό του Γιάννη Δαλιανίδη. Ακόμα και ο Αλέκος Σακελλάριος που έφτιαξε τόσους και τόσους, δεν τα κατάφερε τόσο καλά με τη Ρένα όσο ο Δαλιανίδης…
 
Η Ρένα Βλαχοπούλου έφυγε στις 29 Ιουλίου 2004 πλήρης ημερών και έργου, όπως είθισται να λέγεται, αφήνοντάς μας μια σπάνια κληρονομιά ερμηνευτικού ήθους και μοναδικού ταλέντου…
 
Κατάφερε να γίνει μια φιγούρα δική μας, να φτιάξει μια θέση στην καρδιά μας και να μείνει εκεί για πάντα. Έγινε για έναν ολόκληρο λαό η αγαπημένη του θεία Ρένα… Δεν ήταν έτσι στη ζωή της, το αντίθετο ήταν… Η αγαπημένη θεία Ρένα ήταν μόνο ένας ρόλος που η Ρένα Βλαχοπούλου του έδωσε ζωή…