• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ρένα Βλαχοπούλου, 10 χρόνια μετά... 3
Επιστρέφοντας στην Αθήνα η Ρένα Βλαχοπούλου από την Αμερική το 1950, βρήκε φυσικά όλα τα πράγματα αλλαγμένα. Εμφύλιος πόλεμος, φασαρίες είχαν φέρει τα πάνω-κάτω στα μουσικά γούστα των ανθρώπων και είχαν αλλάξει τα είδωλά τους. Από βασίλισσα της τζαζ στην καρδιά της Κατοχής, η Βλαχοπούλου έπρεπε να ξεκινήσει πάλι απ’ την αρχή…
 
Όπως μου είχε πει η ίδια χρόνια μετά, «το πραγματικό ταλέντο δεν χάνεται ποτέ και μην ακούς για αδικημένους. Κάθε ένας έχει μια ευκαιρία στη ζωή του και κανείς δεν έχει μόνο μία ευκαιρία»…
 
Η Ρένα Βλαχοπούλου ξαναβγήκε στο τραγούδι στο θέατρο «Ακροπόλ» και μετά ήρθαν και τα άλλα θέατρα, τα κέντρα, οι ηχογραφήσεις… Η Ρένα Βλαχοπούλου ξανάγινε πρώτη φίρμα, αλλά χρειαζόταν πλέον κάτι διαφορετικό για να κάνει το μπαμ…
 
Αυτό της το έδωσε ο Μίμης Τραϊφόρος, ο άνθρωπος που στην ουσία την είχε βοηθήσει πριν τον πόλεμο στο βαριετέ «Όαση» του Ζαππείου και τώρα της έδωσε ξανά τη μεγάλη ευκαιρία. Ήταν το 1954 το καλοκαίρι στο θέατρο «Βέμπο», στην επιθεώρηση «Σουσουράδα», όταν για πρώτη φορά την έβαλε να παίξει ένα νούμερο. Μέχρι τότε η Βλαχοπούλου ήταν μόνο τραγουδίστρια…
 
Το νούμερο θα το έπαιζε με τον Νίκο Σταυρίδη και είχε τίτλο «Κάνε μου τέτοια», συνοδευόταν δε με ένα αρχοντορεμπέτικο τραγουδάκι με τον ίδιο τίτλο που έκανε πάταγο…
 
Με την πρώτη της εμφάνιση η Ρένα καθιερώθηκε ως πρώτη νουμερίστα της ελληνικής επιθεώρησης σε μια εποχή που αυτό δεν ήταν κι εύκολο. Τα ταλέντα πλημμύριζαν εκείνη την εποχή τις σκηνές των θεάτρων, επιθεωρησιακών ή πρόζας και καθώς τα μουσικά γούστα είχαν αρχίσει σιγά-σιγά να αλλάζουν, η Ρένα άρχισε να επιβάλλεται περισσότερο σαν ηθοποιός και λιγότερο σαν τραγουδίστρια…
 
Με αποτέλεσμα ο Μάνος Χατζιδάκις να την χρησιμοποιήσει λιγότερο σαν τραγουδίστρια και περισσότερο σαν κωμική ηθοποιό στην «Οδό ονείρων» το 1962…
 
Επισήμως έλεγε πως δεν έβαλε στον δίσκο της «Οδού ονείρων» το τραγούδι με τη Βλαχοπούλου, γιατί ανήκαν σε διαφορετικές εταιρίες. Κάποτε που τον ρώτησα, μου είπε «η Βλαχοπούλου είχε τελειώσει πια σαν τραγουδίστρια, ήταν πια μία ηθοποιός. Μια σπουδαία ηθοποιός…»
 
Από το 1954 που έπαιξε η Ρένα Βλαχοπούλου το «Κάνε μου τέτοια» μέχρι στο τέλος της καριέρας της στο τέλος του 20ού αιώνα, έπαιξε κυρίως επιθεώρηση και κάποιες ελάχιστες φορές πρόζα –όχι κάτι σημαντικό… Δεν έπαιξε σπουδαία έργα, δεν πήγε στο Εθνικό, δεν έπαιξε στην Επίδαυρο ή στο Ηρώδειο και δεν την ενδιέφερε κιόλας κάτι τέτοιο. Ανέβαινε στη σκηνή και απλώς σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της. Είχε μια ορμή ενστικτώδη και θηριώδη, είχε ένα ταλέντο που μπορούσε να σε συναρπάσει σαν θεατή και μια παρουσία θυελλώδη που μπορούσε ακόμα και τα πιο ασήμαντα πράγματα να τα κάνει να φαίνονται σημαντικά με την ερμηνεία της…
 
Η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν η διάψευση αυτού που λέγεται πως οι σπουδαίοι ρόλοι κάνουν τον σπουδαίο ηθοποιό. Η Βλαχοπούλου ήταν σπουδαία ερήμην του ρόλου και αν την γνώριζες θα καταλάβαινες πως ήταν και σπουδαία ερήμην της. Ήταν απ’ αυτούς που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κάνουν καλά τη δουλειά τους και όχι να κάνουν τέχνη και επειδή ακριβώς έκαναν τόσο καλά τη δουλειά τους, την έκαναν τέχνη…
 
Άλλωστε, όπως είχε πει και η Κατίνα Παξινού, «αν θέλετε να δείτε τη μεγαλύτερη ηθοποιό της Ελλάδας, πηγαίνετε να δείτε τη Ρένα Βλαχοπούλου»...