• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ρένα Βλαχοπούλου, 10 χρόνια μετά... 2
Η καριέρα της Ρένας Βλαχοπούλου ξεκίνησε εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ´30, ανάμεσα στο 1937 και στο 1940, όταν ο άντρας της, ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Βασιλείου, την πήγε στην «Όαση», στο περίφημο βαριετέ στο Ζάππειο, για να συνεισφέρει με τον μισθό της στα έξοδα του σπιτιού. Με την πρώτη της εμφάνιση και με το που άνοιξε το στόμα της να τραγουδήσει, όλοι έμειναν άλαλοι και μέχρι το 1940 είχε ήδη ένα σουξέ στο ενεργητικό της που ήταν το «Μικρή χωριατοπούλα», το οποίο ήταν μετάφραση ενός δημοφιλούς ιταλικού τραγουδιού εκείνης της εποχής και το οποίο μετά την 28η Οκτωβρίου του 1940 άλλαξε τίτλο για πάντα μαζί με στίχους και έγινε το περίφημο «Κορόιδο Μουσολίνι»…
 
Είναι κρίμα που τουλάχιστον για την πρώτη 15ετία της καριέρας της Βλαχοπούλου δεν έχουμε καθόλου ηχογραφήσεις, γιατί πριν τον πόλεμο δεν έβγαζε ο οποιοσδήποτε δίσκους γιατί ήταν ακριβή υπόθεση, στην Κατοχή έκλεισε το εργοστάσιο των δίσκων και μετά την Κατοχή μέχρι το ´50, έκανε περιοδεία με τον Σπάρτακο εκτός Ελλάδος…
 
Στα χρόνια της Κατοχής η Ρένα Βλαχοπούλου συναντάει τον Γιάννη Σπάρτακο, δημοφιλή μουσικό, συνθέτη, ενορχηστρωτή και διευθυντή ορχήστρας, τον άνθρωπο που έφερε την τζαζ στην Ελλάδα και μάλιστα μέσ’ στην Κατοχή, και η Βλαχοπούλου έγινε η μούσα του και για την νεολαία της εποχής η «βασίλισσα της τζαζ»…
 
Εμφανίζονταν μαζί σε θέατρα αλλά και σε μουσικά πρωινά για την νεολαία, στο «Σινέ-Νιους» στην οδό Σταδίου, εκεί που ήταν ο κινηματογράφος «Άστορ», απέναντι από το «Αττικόν», όπου η νεολαία πήγαινε να ακούσει τους ρυθμούς της εποχής και να χορέψει σουίνγκ και μπούγκι γούγκι…
 
Είναι κρίμα που μια σειρά από υπέροχα τραγούδια του Σπάρτακου, τα περισσότερα σε στίχους Αλέκου Σακελλάριου που πρωτοτραγούδησε η Βλαχοπούλου, δεν μπόρεσαν να ηχογραφηθούν τότε, με πρώτο και καλύτερο βέβαια το θρυλικό «Θα σε πάρω να φύγουμε»…
 
Τελειώνοντας η Κατοχή, όπως πολλοί άλλοι καλλιτέχνες, η Βλαχοπούλου με τον Σπάρτακο πήραν το δρόμο για το εξωτερικό. Πήγαν Κωνσταντινούπολη, Βηρυτό και Τεχεράνη περιμένοντας τα χαρτιά τους για να πάνε στην Αμερική. Στην Τεχεράνη όμως την ερωτεύτηκε ο Σάχης της Περσίας πολύ πριν παντρευτεί τη Σοράγια και δεν τους άφηνε να φύγουν και έφυγαν τελικά κρυφά με διάφορα κόλπα. Ήταν πολύ όμορφη η Βλαχοπούλου εκείνη την εποχή…
 
«Κι εσείς γιατί δεν θέλατε να είστε με τον Σάχη, κυρία Βλαχοπούλου;» τη ρώτησα, «άντε καλέ, βρώμαγε το στόμα του», μου απάντησε με την αφοπλιστική απλότητα που τη διέκρινε…
 
Και κάποια στιγμή έφτασαν στην Ν. Υόρκη. Όπου όλοι εξεπλάγησαν με τη φωνή και την εμφάνισή της και τους πρότειναν διάφορα για τη Βλαχοπούλου, από το να γράψει δίσκους έως να της ανεβάσουν σόου στο Μπρόντγουεϊ. Πρέπει να καταλάβουμε ακριβώς τι λέμε: Την εποχή που στη Ν. Υόρκη τραγουδούσαν ο Λούις Άρμστρονγκ, η Μπίλλυ Χόλιντεϊ και η Έλα Φιτζέραλντ, εξεπλάγησαν με τη φωνή και την παρουσία της Ρένας Βλαχοπούλου, η οποία τραγουδούσε τζαζ στον τόπο γέννησης της τζαζ…
 
«Μη μεγαλοπιάνεσαι και μην τρελαίνεσαι, εδώ δεν ήρθαμε για φρου φρου και αρώματα, ήρθαμε να μαζέψουμε κανένα φράγκο να γυρίσουμε στην Ελλάδα που έχουμε υποχρεώσεις», έλεγε στον Σπάρτακο όταν της μετέφερε τις διάφορες προτάσεις…
 
Τραγουδούσαν εκεί, όπως μου έλεγε η ίδια, σε πιάνο μπαρ και κοκτέιλ lounge, σε ένα κοινό που ήξερε την τζαζ όσο κανένα άλλο κοινό στον κόσμο… αλλά και ήταν και τυχεροί…
 
Φτάνοντας στην Ν. Υόρκη ο Σπάρτακος έδωσε σε ένα μουσικό εκδότη–μάνατζερ μερικά τραγούδια του να τα προωθήσει αν γινότανε, χωρίς μεγάλη ελπίδα γι’ αυτό. Και από χέρι σε χέρι, το «Θα σε πάρω να φύγουμε» έφτασε στα χέρια του περίφημου και παντοδύναμου Χαβιέ Κουγκάτ, ο οποίος το ηχογράφησε χωρίς λόγια και έγινε παγκόσμιο σουξέ ως «Greek Bolero». Με ένα τέτοιο σουξέ δισκογραφικό στις αποσκευές τους, που ακουγόταν από το ραδιόφωνο συνέχεια τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα γι’ αυτούς. Άλλωστε κι αυτοί από το ραδιόφωνο το άκουσαν για πρώτη φορά, πηγαίνοντας από τη μία πολιτεία στην άλλη για εμφανίσεις…
 
Γύρω στο 1950, η Βλαχοπούλου επέστρεψε στην Ελλάδα αφήνοντας τον Γιάννη Σπάρτακο μόνο του να συνεχίσει την ανά τον κόσμο περιοδεία του…
 
Και ξανάρχισε απ’ την αρχή…
 
Θα συνεχίσουμε…
 
Υ.Γ. Μπορεί κάποια από τα παραπάνω να σας φαίνονται έως και λίγο υπερβολικά, αλλά –σας βεβαιώνω– είναι όλα αλήθεια, διασταυρωμένα από πολλές πλευρές.