• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Το «Hμέρωμα της Στρίγγλας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Σκηνοθεσία Φωτεινής Μπαξεβάνη, στο Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».
 
Οι παλιοί του θεάτρου λέγανε, πως αν έχεις έναν ηθοποιό που ταιριάζει να παίζει τον Άμλετ… ανεβάζεις τον Άμλετ. Είναι σημαντικό, τουλάχιστον οι πρώτοι ρόλοι να δίνουν την ταυτότητά τους μέσω των ηθοποιών που τους ερμηνεύουν με το που εμφανίζονται στη σκηνή. Αυτό βέβαια δεν είναι και αξίωμα γιατί θυμάμαι όταν είχα δει τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» με την Έλλη Λαμπέτη, ο ρόλος δεν της ταίριαζε καθόλου αλλά η ίδια ήταν συγκλονιστική…
 
Η Κατερίνα Λέχου δεν έχει καμία μα καμία απολύτως σχέση με την Κατερίνα στο «Ημέρωμα της Στρίγγλας» του Σαίξπηρ. Με το που εμφανίζεται στη σκηνή και τη βλέπεις, είσαι σίγουρος πως αποκλείεται αυτή εκεί πάνω να είναι στρίγγλα αλλά και αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να είναι στρίγγλα είσαι σίγουρος ότι δεν θα μπορούσε κανείς να την ημερέψει. Παρόλα αυτά όμως, η παράσταση της κωμωδίας του Ουίλιαμ Σαίξπηρ το «Ημέρωμα της στρίγγλας» στον υπαίθριο χώρο του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, είναι και Σαίξπηρ και κωμωδία. Το τονίζω αυτό γιατί κάποιοι σε ανάλογες περιπτώσεις στέλνουν τον Σαίξπηρ περίπατο, ενώ άλλοι στέλνουν την κωμωδία περίπατο. Βεβαίως ο Σαίξπηρ είναι Σαίξπηρ και χρειάζεται ένα σεβασμό ο λόγος του, αλλά από την άλλη, όταν έγραφε κωμωδίες, ήξερε ότι το κοινό πριν απ’ όλα έπρεπε να γελάσει – και ειδικά το κοινό της εποχής του και των παραστάσεών του που δεν ήταν και το πιο ήρεμο. Επιπλέον, στο συγκεκριμένο έργο τις τελευταίες αρκετές δεκαετίες που έχει πέσει στα χέρια των θεατρολόγων, υπάρχει το «πρόβλημα» του ότι δεν εξηγείται επαρκώς αυτή η αλλαγή προσωπικότητας και χαρακτήρα της Κατερίνας-Στρίγγλας. Πολλοί λένε ότι δεν εξηγείται αρκετά το γιατί, ούτε υπάρχει κάποια σκηνή που να δικαιολογεί αυτή την τόσο μεγάλη μεταστροφή. Κάθε σκηνοθέτης λοιπόν προσπαθεί με κάποιο εύρημα να δικαιολογήσει στην ουσία το τελικό ημέρωμα της στρίγγλας. Κάποιοι άλλοι στον αιώνα της απελευθέρωσης της γυναίκας απορούν για τον «μισογυνισμό» που κρύβει το έργο κλπ, κλπ…
 
Στην πραγματικότητα βέβαια, ο Σαίξπηρ μια κωμωδία έγραψε και την έγραψε πεντακόσια χρόνια πριν, τότε που το λογικό ήταν η γυναίκα να έχει τελείως διαφορετική θέση απ’ αυτή που έχει σήμερα, τότε που μπορούσες να ημερέψεις μια στρίγγλα απλώς με λίγο… βάναυσο τρόπο, χωρίς να φοβάσαι ότι η εν λόγω στρίγγλα θα σε πάει στην αστυνομία ή στο κίνημα για τα δικαιώματα της γυναίκας…
 
Το «Ημέρωμα της Στρίγγλας» στη συγκεκριμένη παράσταση, διαθέτει μια εξαιρετική μετάφραση του έμπειρου Ερρίκου Μπελιέ, εξαιρετική μουσική και τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου και του Οδυσσέα Ιωάννου που είναι αυθεντικά θεατρικά και μέσα στο πνεύμα του έργου και της εποχής του. Το έργο επίσης διαθέτει ένα πολύ ενδιαφέρον σκηνικό του Σταύρου Λίτινα, που δίνει την δυνατότητα στους ηθοποιούς να κινηθούν άνετα, στη σκηνοθέτιδα να καλύψει όλο της το όραμα. Ένα σκηνικό με καλό γούστο, χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες, αλλά με απόλυτη αρμονία με τον περιβάλλοντα χώρο του θεάτρου. Τώρα για την «κινησιολογία» που επίσης υπογράφει ο κύριος Λίτινας δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη, γιατί δεν είδα καμία «κινησιολογία» πάνω στη σκηνή. Τα κοστούμια που υπογράφει ο Πάνος Αλμπάνης, έχουν καλό γούστο, εξυπηρετούν τους ρόλους και συγχρόνως φαίνεται σαν να ισορροπούν –πολύ ωραία όμως– ανάμεσα στο τότε του Σαίξπηρ και σχεδόν στο σήμερα, με στοιχεία απ’ όλες τις εποχές…
 
Η Φωτεινή Μπαξεβάνη σκηνοθέτησε το έργο με κέφι και σεβασμό… σεβόμενη τον Σαίξπηρ και σεβόμενη την έννοια της κωμωδίας. Με αναφορές ακόμα και στο μπουρλέσκ του αμερικάνικου βωβού σινεμά –που και ο Τζεφιρέλι έχει παραδεχτεί πως ταιριάζει στο συγκεκριμένο έργο– αλλά και σε άλλα είδη κωμωδίας χωρίς να ξεχνάει την ευγένεια των ηρώων του Σαίξπηρ, ακόμα και στις ακραίες τους στιγμές. Η Φωτεινή Μπαξεβάνη έδωσε ενιαία γραμμή στις ερμηνείες, ρυθμό και κέφι στην παράσταση, καθώς επίσης και μικρές πινελιές. Ακόμα και στην περίπτωση της Κατερίνας Λέχου που είναι φανερό ότι δεν της ταίριαζε ο ρόλος, κατάφερε να βρει μικρά πράγματα που να την βοηθήσουν στην ερμηνεία της και τα κατάφερε μια χαρά…
 
Στο τέλος η Κατερίνα Λέχου καταφέρνει να βγει νικήτρια. Όπως και ο Πετρούκιος του Τάσου Ιορδανίδη που είναι πραγματικά ένας νευρώδης, αποφασισμένος άντρας που κι αυτός ισορροπεί ανάμεσα στη βιαιότητα και την τρυφερότητα. Όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί… Ας ξεχωρίσουμε μόνο τον Αντίνοο Αλμπάνη που πραγματικά κεντάει τον ρόλο του. Όπως και ο Θοδωρής Κατσαφάδος…
 
Θα μου πείτε, τόσο τέλεια είναι πια αυτή η παράσταση; Θα μπορούσα να βρω και να σας πω πάρα πολλά κενά και πάρα πολλά αρνητικά αυτής της παράστασης. Αλλά αν σκεφτεί κανείς πως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που δεν υπάρχει κανένας σεβασμός ούτε στα έργα, ούτε στους συγγραφείς, ούτε σ’ αυτό που θα ήθελαν να είναι το έργο τους οι συγγραφείς, επειδή είναι καλοκαίρι, επειδή εκεί το θέατρο είναι δροσερό, επειδή γελάς χωρίς να ντρέπεσαι κι επειδή βλέπεις Σαίξπηρ χωρίς να βαριέσαι, νομίζω πως σε τέτοιες περιπτώσεις καλό είναι να μην επιμένεις τόσο πολύ στα αρνητικά, αλλά να στηρίζεις τις θετικές προσπάθειες σε μια χώρα που το θέατρο έχει γίνει… Κούγκι…