• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αποχαιρετισμός σε μια... «γειτόνισσα»
Η ελληνική τηλεόραση στα πρώτα της χρόνια, στην πρώιμη παιδική ή μάλλον βρεφική της ηλικία, είχε τη μεγάλη τύχη να «υπηρετηθεί» από πολύ σημαντικούς ανθρώπους. Ένας απ’ αυτούς ο Κώστας Πρετεντέρης, ο άνθρωπος που στην ουσία με το τεράστιο συγγραφικό του ταλέντο έβαλε τις βάσεις γι’ αυτό που μέχρι σήμερα λέγεται ψυχαγωγία στην ελληνική τηλεόραση. Το πρώτο σίριαλ δεν το έγραψε αυτός αλλά… από το δεύτερο και μετά και για οκτώ χρόνια, από το 1970 έως το 1978 που έφυγε δηλαδή από τη ζωή, δυστυχώς νεότατος. Στα 52 του χρόνια κατάφερε να σηματοδοτήσει με τις σειρές του την πορεία της ελληνικής τηλεόρασης και να βάλει τις βάσεις για όλα αυτά που θεωρούμε σήμερα οικογενειακή ψυχαγωγία στην τηλεόραση. Είναι κρίμα που ο Πρετεντέρης έφυγε τόσο νωρίς. Αν ζούσε λίγο ακόμα θα ήταν καλύτερα τα πράγματα για την ελληνική τηλεόραση…
 
Για τον Κώστα Πρετεντέρη θα επανέλθουμε…
 
Μέσα σ’ όλα λοιπόν που έγραψε για την τηλεόραση εκείνη την εποχή ο Πρετεντέρης, ήταν κι ένα χιουμοριστικό, λίγο εορταστικό πρόγραμμα αν θυμάμαι καλά που το έλεγαν «Πυροτεχνήματα» ήταν κάτι σαν εορταστικό δεν κράτησε πολύ και μετά τη θέση του πήρε γραμμένο πάλι από τον ίδιο κάτι που λεγόταν «Παιχνιδίσματα» που κι’ αυτό δεν κράτησε πολύ. Η βασική δομή, οι βασικοί ήρωες και το στυλ αυτών των δύο που έτσι κι αλλιώς είχε υπογράψει ο Κώστας Πρετεντέρης, γέννησαν στις 24 Φεβρουαρίου 1972 το θρυλικό σίριαλ «Η Γειτονιά μας»…
 
«Η Γειτονιά μας», ήταν μια παραγωγή του στούντιο ΑΤΑ για το κανάλι της ΥΕΝΕΔ, το στρατιωτικό κανάλι δηλαδή και ήταν το πρώτο σίριαλ ποταμός. Δεν ήταν καθημερινό μεν, αλλά μεταδιδόταν δύο φορές την εβδομάδα και ήταν προπομπός των σημερινών καθημερινών σίριαλ. Ήταν μικρές ιστορίες σε μια γειτονιά, ιστορίες απλών ανθρώπων αστειοδραματικές και δραματικοαστείες. Γυρισμένη όλη μέσα σε στούντιο χωρίς εξωτερικά γυρίσματα, με νέους βασικά ηθοποιούς λίγο πριν ή λίγο μετά τα τριάντα, που έψαχναν να βρουν μια θέση στα media και στην επιτυχία. Οι βασικές ιστορίες ήταν ένας καφετζής ο Μάκης που αγαπούσε μια κομμώτρια τη Σάσα… Επίσης υπήρχε μια χαζούλα η Ρέα που ήταν ερωτευμένη με τον Ιωνάθαν που ήταν γκαρσόνι, αλλά ήθελε να γίνει τραγουδιστής… Πιο κει υπήρχε το πλουσιόσπιτο της γειτονιάς με την κυρία Δελακοβία και τον εγγονό της, ενώ διάφοροι άλλοι ήρωες και διάφορες άλλες ιστορίες εμπλέκονταν στο γενικό κορμό της σειράς.
 
Δύο φορές την εβδομάδα μεταδιδόταν «Η Γειτονιά μας» και την περίοδο 1974-1976 ήταν νούμερο ένα σε θεαματικότητα από όλα τα υπόλοιπα σίριαλ. Ήταν αθώα, ήταν αφελής, αλλά ήταν γραμμένη από έναν έμπειρο άνθρωπο που είχε το ταλέντο και τη γνώση του θεάματος και είχε δουλέψει για πάνω από είκοσι χρόνια στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Κάποια στιγμή ο Πρετεντέρης αποφάσισε να ανανεώσει τη σειρά κι εκεί κάπου εμφανίστηκε ο Ζαμπέτας που τραγούδησε ένα τραγούδι ειδικά γραμμένο για τη σειρά που δεν ηχογραφήθηκε ποτέ και χάθηκε όπως χάθηκαν και σβήστηκαν όλα τα επεισόδια της «Γειτονιάς μας», όλα τα επεισόδια των σίριαλ εκείνης της εποχής που με όλη τη φτώχεια τους έκρυβαν πολύ περισσότερο ταλέντο από τα σημερινά πανάκριβα σίριαλ…
 
Για τη «Γειτονιά μας» ο Πρετεντέρης πήρε νέους ανθρώπους όπως είπα και πιο πάνω, λίγο πριν λίγο μετά τα τριάντα που προσπαθούσαν αρκετά χρόνια στο σινεμά της εποχής να κάνουν μια καριέρα και ως εκ θαύματος το 1972 που έσβηνε το σινεμά και ανέτειλε η ελληνική τηλεόραση πιάστηκαν απ’ αυτήν. Ο Μάκης Δεμίρης έκανε τον Μάκη τον καφετζή, η Μαίρη Χαλκιά τη Ρέα, ο Κώστας Καφάσης τον Ιωνάθαν, ο Βάσος Ανδριανός τον εγγονό της πλούσιας κυρίας και ήταν μόνο η Μαρία Φωκά στο ρόλο της πλούσιας κυρίας από τους έμπειρους ηθοποιούς που έπαιζαν στη «Γειτονιά μας»…
 
Η Σάσα Καστούρα έπαιζε τη Σάσα την κομμώτρια που ήταν ερωτευμένη με τον Μάκη τον καφετζή και ήταν από τα βασικά πρόσωπα της σειράς. Ήταν ήδη 32 χρονών όταν ξεκίνησε η σειρά και πάνω από δέκα χρόνια προσπαθούσε στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, στο θέατρο και στο σινεμά, σε έργα αξιώσεων ή σε εμπορικές παραγωγές να βρει μια θέση στον ήλιο. Νομίζω πως η καλύτερή της στιγμή μέχρι τότε ήταν στο «Καλώς ήλθε το δολλάριο» του Αλέκου Σακελλάριου το 1967 όπου έκλεβε την παράσταση ως κορίτσι του καμπαρέ της Τρούμπας, που όπως έλεγε ο Γιώργος Κωνσταντίνου: «Δεν έχεις αφήσει φιλόσοφο για φιλόσοφo»…
 
Η Σάσα Καστούρα είδε την καριέρα της και το όνομά της να λάμπει με τη «Γειτονιά μας» για πέντε χρόνια και για 550 περίπου επεισόδια όσο κράτησε «Η Γειτονιά μας», λίγο λιγότερο ίσως γιατί έφυγε ένα χρόνο πριν τελειώσει το σίριαλ και μετά από μερικές προσπάθειες στο Εμπορικό Θέατρο είχε την εξυπνάδα να πάει στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και να συνεχίσει την καριέρα της εκεί απ΄ όπου την είχε ξεκινήσει άλλωστε μέχρι τη στιγμή που πήρε τη σύνταξή της…
 
Την γνώρισα πριν λίγα χρόνια συνταξιούχο πια, αλλά κεφάτη, ζωντανή, σαν να έβλεπα τη Σάσα την κομμώτρια από τη «Γειτονιά μας» ισορροπημένη, λογική και μου εξηγούσε πως είχε φτιάξει τη ζωή της και πως τώρα μετά τη σύνταξη ζούσε ήρεμα… αλλά ζούσε…
 
Η Σάσα Καστούρα έφυγε πριν λίγες μέρες χτυπημένη από την επάρατη νόσο στα 74 της χρόνια. Δεν πρόλαβε να γεράσει, δεν έζησε πολύ και από τα επεισόδια της «Γειτονιάς μας» δεν έμεινε σχεδόν τίποτα. Έμεινε μόνο εκείνη η σκηνή από το «Καλώς ήλθε το δολλάριο» όπου δεν μπορούσε να πάει στο ραντεβού για τα αγγλικά γιατί είχε ραντεβού με τον κύριο Πλάτωνα και μετά με τον κύριο Αριστοτέλη… Ο κινηματογράφος υπερτερεί τελικά της τηλεόρασης, αλλά πάνω απ΄ όλα νομίζω υπερτερεί η μνήμη της καρδιάς. Και σ’ αυτήν η Σάσα Καστούρα έχει μια θέση… Καλό της ταξίδι…