• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Γεωργία Βασιλειάδου: Μια ζωή γεμάτη ανατροπές...
 
Το 1980 η Γεωργία Βασιλειάδου έφυγε από τη ζωή. Ήταν 83 χρονών, αρκετά μεγάλη βέβαια για τότε, αλλά δεδομένης της εμφάνισής της πάντα όλοι πίστευαν πως είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερη... Ωστόσο, ήταν 83 χρονών σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας. Δηλαδή ότι ήταν γεννημένη το 1897 και αυτό πρέπει να ήταν και σωστό αν κρίνει κανείς τις χρονολογίες και την πορεία της ζωής της. Στην κηδεία της πήγανε ούτε ογδόντα άτομα. Δεν είχε ακόμα ξεκινήσει η «ρετρολαγνεία» του παλιού ελληνικού σινεμά. Η Βασιλειάδου ήταν μισοξεχασμένη κάτι σαν μια μακρινή χαριτωμένη θύμηση. Άσε που τότε ακόμα δεν υπήρχε η ιδιωτική τηλεόραση να στέλνει μαζικά ανθρώπους σε κηδείες για να μεταδίδει το σόου…
 
Στα εξήντα της το 1957 είχε ανακηρυχθεί από τα κινηματογραφικά περιοδικά της εποχής η πιο δημοφιλής και εμπορική ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου, με ταινίες σαν την «Καφετζού» ή τη «Θεία από το Σικάγο» που ήταν η πιο εμπορική ταινία της σεζόν 1957-1958…
 
Στα 40 της, είχε αναγκαστεί να πάρει πρόωρη σύνταξη γιατί δεν έβρισκε δουλειά. Κάθισε σπίτι της και σύχναζε στο περίφημο καφενείο «Στέμμα» στην Ομόνοια, όπου μαζεύονταν οι ηθοποιοί και περίμεναν να περάσει κάποιος θεατρώνης ή κάποιον που ετοίμαζε θίασο για την επαρχία μήπως της προτείνει καμιά δουλίτσα. Μια μέρα απ’ αυτές, την ώρα που έπινε τον καφέ της εκεί πέρασε ο νεαρός τότε Αλέκος Σακελλάριος την είδε και διαπίστωσε πως ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόταν για μια λαϊκή γυναίκα σε ένα καινούργιο θεατρικό που ανέβαζε. Η Βασιλειάδου πήρε το ρόλο από έργο σε έργο, από επιθεώρηση σε επιθεώρηση και από τα 46 της και την ταινία «Παπούτσι από τον τόπο σου» και μετά ταινία στην ταινία έφτασε στο 1957 και στα 60 της να γίνει εμπορική, δημοφιλής, να γίνει ένας πραγματικός μύθος του ελληνικού σινεμά…
 
Ήταν κόρη στρατιωτικού καλής οικογενείας και σπούδασε κλασικό τραγούδι, μάλιστα την πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή την έκανε το 1919 με την όπερα «Ερνάνης». Επειδή όμως η όπερα δεν είχε και πολύ ζήτηση στην Ελλάδα, η Βασιλειάδου βρήκε καταφύγιο στην πρόζα και για πάνω από 10 χρόνια ήταν βασικό στέλεχος του θιάσου της Κοτοπούλη και του θιάσου της Κυβέλη δηλαδή των 2 πιο σημαντικών θιάσων εκείνης της εποχής. Η Κοτοπούλη έλεγε γι’ αυτήν με θαυμασμό: «Η Γεωργία Βασιλειάδου είναι η Βασιλεία Γεωργιάδου. Μπορεί το απόγευμα να παίζει τραγωδία και το βράδυ επιθεώρηση το ίδιο καλά». Και όντως η Βασιλειάδου έπαιξε από ηθογραφία μέχρι αρχαία τραγωδία με επιτυχία. Ήταν ένα όμορφο κορίτσι με πολύ ταλέντο απ΄ ότι λένε και από ότι δείχνουν οι φωτογραφίες εκείνης της εποχής αλλά χάλασε γρήγορα το πρόσωπό της κι έτσι απέκτησε αυτή τη «μάσκα» που όλοι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε. Κάποιοι «παλαιοί» από το θέατρο μου είχαν πει ότι πρέπει να είχε πάθει μια αρρώστια που της χάλασε το πρόσωπο ενώ αντιθέτως ο Μίμης Τραϊφόρος μου είχε πει πως ανεξάρτητα από αυτό το πρόσωπο που βλέπαμε, το σώμα της ακόμα και σε μεγάλη ηλικία ήταν νεανικό και σφιχτό!!!...
 
Η Βασιλειάδου συν όλα τα άλλα έλαβε μέρος και στην περίφημη Εκάβη με την Κοτοπούλη σε σκηνοθεσία του Φώτου Πολίτη το 1927 στο Καλλιμάρμαρο – ήταν 30 χρονών τότε…
 
Η Βασιλειάδου και παντρεύτηκε και παιδί έκανε και εγγόνια και αξιοπρεπής γυναίκα ήτανε και συγχρόνως έφτιαξε έναν ακατάβλητο μύθο να την ακολουθεί έως σήμερα…
 
Το εναρκτήριο λάκτισμα γι’ αυτόν το μύθο τον χτύπησε ο Νίκος Τσιφόρος με την «Ωραία των Αθηνών» το 1953 και μετά ακολούθησαν όλα τα άλλα. Πρέπει να είχε πολύ χιούμορ η Βασιλειάδου για να αυτοσαρκάζεται κάνοντας την «ωραία» και πολύ χιούμορ για να ανέχεται τα αστεία που της έκαναν οι συμπρωταγωνιστές της και που έγραφαν οι συγγραφείς της εποχής. Έλεγε συνέχεια του Φίνου να παίξει ένα ρόλο πιο αξιοπρεπή από τις λαϊκές γυναίκες που συνήθως έπαιζε κι εκείνος της έλεγε: «Σταμάτα βρε κυρά Γεωργία γιατί μ’ αυτά που λες θα χάσεις το ψωμί σου» κι αυτός της τα έλεγε χαριτολογώντας και με αγάπη…
 
Ωστόσο, την μεγαλύτερη επιτυχία της στο σινεμά την έκανε ακριβώς, καλοντυμένη, στη «Θεία από το Σικάγο»…
 
Πριν πεθάνει της είχε προτείνει η Λαμπέτη να παίξει μαζί της στη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» στο θέατρο και ο Γιώργος Παυριανός να ερμηνεύσει την Εκάβη από το «Τρίτο στεφάνι» στο τρίτο πρόγραμμα του Χατζιδάκι. Το δοκιμαστικό για το τελευταίο ήταν συγκλονιστικό. Θα νόμιζε κανείς πως μιλούσε το βιβλίο. Τα αρνήθηκε και τα δύο λόγω ηλικίας και λόγω υγείας…
 
Έφυγε το 1980 στα 83 της έχοντας ζήσει πραγματικά μια ζωή σαν σενάριο με διαρκείς ανατροπές. Δηλαδή μια υπέροχη ζωή…