• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Χρόνια πολλά, Μέριλιν!
Λένε πως όταν γυριζόταν η ταινία «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές», πήγε η Μέριλιν Μονρόε στον επικεφαλής των στούντιο της 20th Century Fox όπου εργαζόταν με αποκλειστικό συμβόλαιο και εβδομαδιαίο μισθό, όπως δούλευαν άλλωστε οι σταρ τότε στο Χόλυγουντ, και τον ρώτησε για ποιο λόγο παίρνει μόνο 1.000 δολάρια τη βδομάδα, ενώ η Τζέιν Ράσελ, η συμπρωταγωνίστριά της στην ταινία, έπαιρνε 10.000 την εβδομάδα. «Πάρτο απόφαση, ποτέ δεν θα γίνεις τόσο μεγάλη σταρ για να παίρνεις 10.000 δολάρια τη βδομάδα» της είπε αυτός κι εκείνη του απάντησε, «πάρτο απόφαση η ταινία λέγεται οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές, η ξανθιά του έργου είμαι εγώ»…
 
 
Δεν ήταν τόσο αθώα όσο φαινότανε, ούτε τόσο χαζή όσο συκοφαντήθηκε η Μέριλιν Μονρόε. Όταν η επιτροπή αντιαμερικανικών ενεργειών προσπάθησε να φέρει εμπόδια σε κάποιες υποθέσεις του αριστερού τρίτου συζύγου της Άρθουρ Μίλερ, εκείνη με το πιο αθώο ύφος απείλησε να δώσει μια συνέντευξη και να τους κάνει ρεζίλι σε ολόκληρο τον κόσμο. Φυσικά υποχώρησαν γιατί μία συνέντευξη με την Μέριλιν θα έφτανε στα πέρατα της γης.
 
Την 1η Ιουνίου του 1926 μια γυναίκα γέννησε ένα κοριτσάκι «αγνώστου πατρός». Η γυναίκα λεγόταν Γκλάντις Περλ Μπέικερ, αλλά το μωρό το δήλωσε με το όνομα Νόρμα Τζιν Μόρτενσον, παίρνοντας το επίθετο ενός από τους εραστές της. Η Γκλάντις ήταν αρκετά ψυχικά διαταραγμένη και μπαινόβγαινε σε ψυχιατρικά ιδρύματα, ενώ η μικρή μέχρι τα 16 της που παντρεύτηκε έναν νεαρό εργάτη τον Τζέιμς Ντόχερτι, πέρασε κάθε άλλο παρά χαρούμενα παιδικά χρόνια. Από ορφανοτροφεία μέχρι φιλοξενούμενη σε φιλικά σπίτια. Κατόπιν δούλεψε σε ένα εργοστάσιο και κάποια στιγμή ένας φωτογράφος, ο Κόνοβερ, της έκανε μια φωτογράφηση γοητευμένος απ’ αυτήν, την έβαλε να κάνει τα μαλλιά της ξανθά από καστανά και η μικρή πήρε την άγουσα για το Χόλυγουντ και την 20th Century Fox. Από το 1947 που εμφανίστηκε στην ταινία «The Shocking Miss Pilgrim» έως το 1950, γύρισε 10 ταινίες όχι ιδιαίτερα σημαντικές, από τις οποίες ξεχωρίζει το «Love Happy» το 1949 δίπλα στον Γκράουτσο Μαρξ. Το 1950 όμως με τη «Ζούγκλα της Ασφάλτου» του Χιούστον και το «Όλα για την Εύα» του Μάνκιεβιτς άρχισαν να την προσέχουν. Από κει και πέρα η εξέλιξη ήταν πιο γρήγορη και όλοι άρχισαν να προσέχουν αυτή την καινούργια ξανθιά που έβγαζε ένα μαγνητικό σεξουαλισμό. Βοήθησε και ένα σκάνδαλο, όταν μαθεύτηκε πως είχε κάνει γυμνή φωτογράφηση για το Play Boy και όχι μόνο, ενώ με την ταινία «Νιαγάρας» το 1953 το προκλητικό βάδισμά της έκανε το κοινό να αναριγήσει. Το 1953 καθιερώθηκε ως μεγάλη σταρ με το «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές» και το «Πώς να παντρευτείτε έναν εκατομμυριούχο». Στην δεύτερη έπαιζε με τις μεγάλες σταρ της εποχής Μπέτι Γκρέιμπλ και Λορίν Μπακόλ. Η Λορίν με πολύ χιούμορ σχολίασε στα γυρίσματα, «παιδιά δουλεύουμε για τη μικρή»…
 
 
Από το 1953 έως τις 5 Αυγούστου του 1962 που βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της με το ακουστικό του τηλεφώνου στο ένα χέρι και ένα μπουκαλάκι άδειο από υπνωτικά στο άλλο και ένα δίσκο του Σινάτρα να παίζει στο πικάπ στις 3:45 τα ξημερώματα, η Μέριλιν έκανε άλλους δύο γάμους. Το 1954 με τον σούπερ σταρ παίκτη του μπέιζμπολ Τζο Ντι Μάτζιο που δεν έκλεισε χρόνο, και με τον συγγραφέα Άρθουρ Μίλερ το 1956, με τον οποίο έζησαν μαζί 5 χρόνια. Γύρισε ταινίες που έκαναν τεράστια επιτυχία σαν το «Επτά χρόνια φαγούρας» το ´55, το «Μερικοί το προτιμούν καυτό» το ´59 που ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική της επιτυχία, το «Έλα ν’ αγαπηθούμε» το ´60 και τους «Αταίριαστους» το ´61, σε σενάριο Άρθουρ Μίλερ που ήταν και η τελευταία ταινία του Κλαρκ Γκέιμπλ. Η ταινία που ακολούθησε «Something's got to give» το ´62 δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, εξαιτίας των καθυστερήσεών της και η Fox την απέλυσε. Το 1957 πρωταγωνίστησε στην ταινία «Ο πρίγκιπας και η χορεύτρια» με σκηνοθέτη και συμπρωταγωνιστή τον Λόρενς Ολίβιε, ο οποίος κάθε άλλο παρά χαρούμενος ήταν στην συνεργασία τους, πολύ περισσότερο που τον ρόλο αυτό τον είχε παίξει στο θέατρο η τότε σύζυγός του Βίβιαν Λι. Ωστόσο, ο Ολίβιε στην αυτοβιογραφία του το 1987, αφού πρώτα αναφέρεται στο πόσο δύσκολα ήταν εξαιτίας της τα γυρίσματα, παραδέχτηκε στο φινάλε πως όταν είδε ξανά την ταινία 20 χρόνια μετά σε ένα φιλικό σπίτι, εκείνη ήταν η καλύτερη όλων.
 
Γενικά είναι αξιοσημείωτο να παρατηρήσει κανείς πόσο άλλαξαν οι γνώμες των συνεργατών της μετά το θάνατό της. Ο σκηνοθέτης Μπίλι Γουάιλντερ, στον οποίο χρωστούσε τις δύο μεγαλύτερες επιτυχίες της, το «Επτά χρόνια φαγούρας» και το «Μερικοί το προτιμούν καυτό», είχε πει τα χειρότερα γι’ αυτήν και μόλις πέθανε παραδέχτηκε πως ήταν μοναδική. Ο δε συμπρωταγωνιστής της στο «Μερικοί το προτιμούν καυτό» Τόνι Κέρτις μετά τον θάνατό της δήλωσε τα καλύτερα, μόνο που μετά τα γυρίσματα είχε πει «το να φιλάς τη Μέριλιν είναι σαν να φιλάς τον Χίτλερ»…
 
 
Προσπάθησε να γίνει «σοβαρή» ηθοποιός και η παρέα του Actors Studio με επικεφαλής τον Λι Στράσμπεργκ και τη γυναίκα του Πόλα την εκμεταλλεύτηκαν αρκετά κάνοντας την να πιστεύει πως θα την έκαναν μεγάλη δραματική ηθοποιό. Προσπάθησε να κάνει κάτι καλύτερο, κάτι πιο σοβαρό ή πιο σοβαροφανές αν θέλετε από αυτό που έκανε, αλλά όλοι σχεδόν την εκμεταλλεύονταν χωρίς να την παίρνουν και πολύ στα σοβαρά. Η σχέση της πάντως με τον φακό και από κει με τους θεατές ήταν μοναδική. Εξέφραζε όσο καμιά άλλη το καινούργιο πνεύμα των 50s και έδωσε καινούργιο νόημα στο σεξ στο σινεμά, παρόλο που δεν γύρισε καμιά τολμηρή ταινία. Ήταν εξαιρετική κομεντιέν και τραγουδούσε καλά, παρόλο που όταν πρωτοβγήκαν δίσκοι με τραγούδια της από τις ταινίες της, όσο ζούσε ακόμα, υπήρχε και επίσημη επιβεβαίωση από την Fox ότι τραγουδάει η ίδια, γιατί κανείς δεν το πίστευε. Έπαιξε τον ρόλο της χαζής τόσο καλά που κανείς δεν πίστευε το αντίθετο για την ίδια. Ωστόσο, όπως αποδείχτηκε, βασικά ήταν μόνη.
 
Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό της ο Νόρμαν Μέιλερ έγραψε το βιβλίο Μέριλιν και από κει ξεκίνησε και από κει άρχισε να διογκώνεται ο μύθος. Συν το γεγονός πως οι συνθήκες του θανάτου της παρέμειναν μυστηριώδεις ανακατεύοντας ακόμα και τον Τζον Κένεντι με τον οποίο είχε ερωτική σχέση και τραγούδησε γι’ αυτόν στα γενέθλιά του το «Happy birthday Mr. President» μπροστά σε ένα τεράστιο κοινό με ένα τρόπο γεμάτο σεξουαλικά υπονοούμενα. Πολλοί είπαν πως ο Κένεντι έβαλε να την σκοτώσουν γιατί απειλούσε να τον εκθέσει. Τελευταία αποδείχτηκε πως έτσι ήταν τελικά, αλλά δεν ασχολήθηκε κανείς σοβαρά μ’ αυτό. Η Μέριλιν πλέον ανήκει στο χώρο του μύθου. Αν ζούσε θα ήταν 90 χρονών. Θα μπορούσε και να ζει. Ή θα μπορούσε να έχει πεθάνει στα 80, στα 75, στα 67 ή στα 55. Από τα 90 αυτά χρόνια έζησε μόνο τα 36 και αποδείχτηκε πως ήταν αρκετά. Για όσους πιστεύουν πως η υστεροφημία είναι πιο σημαντική από την μακροζωία, η Μέριλιν είναι ιδανικό παράδειγμα. Κάποτε είχε πει «κάθε φορά που βλέπω μια πραγματικά ωραία γυναίκα αισθάνομαι σαν ένα μικρό γουρουνάκι κυλισμένο στο βούρκο».
 
 
Ο Μάνος Χατζιδάκις μου είχε πει πως μετά την τεράστια επιτυχία του «Ποτέ την Κυριακή» το ´60 είχε γίνει σκέψη να γίνει μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ με πρωταγωνίστρια την Μέριλιν στο ρόλο που έπαιξε η Μελίνα στο σινεμά. Φυσικά αυτό δεν έγινε και όταν ανέβηκε το θεατρικό, πρωταγωνίστρια ήταν η Μελίνα στο «Ίλια Ντάρλινγκ».
 
Στην πραγματικότητα είναι σαν να μην έφυγε ποτέ, γι’ αυτό και δεν πρέπει να μιλάμε απλώς για μια επέτειο αλλά για τα γενέθλια, τα ενενηκοστά γενέθλια της Μέριλιν Μονρόε…