• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
ΠΥΥΥ... ΠΥΥΥ... ΠΥΡΑΥΛΟΣ!...
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος ήταν ένας ηθοποιός των μπουλουκιών. Από οικογένεια που γύριζε όλη την Ελλάδα προσφέροντας χαρά και ψυχαγωγία τότε που δεν υπήρχε ούτε τηλεόραση, ούτε τίποτα…
 
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος γεννήθηκε μεγάλωσε και ωρίμασε –και όχι μόνο καλλιτεχνικά…– μέσα στα μπουλούκια… Αυτά τα τόσο υποτιμημένα και συγχρόνως τόσο υπερτιμημένα μπουλούκια!...
 
Γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1932 και έφυγε από κοντά μας στις 9 Οκτωβρίου 1983, στα 51 του μόλις χρόνια…
 
Κάποιοι από τους ηθοποιούς που ξεκίνησαν από τα μπουλούκια προχώρησαν και βρέθηκαν σε μεγάλους θιάσους στην Αθήνα κάνοντας μια λαμπρή καριέρα. Κάποιοι άλλοι όμως ανέβηκαν στο τρένο του ελληνικού σινεμά και είτε το ταλέντο τους είτε η σωματική τους διάπλαση είτε ο αυθορμητισμός που είχαν αναπτύξει τόσα χρόνια και η σχέση τους με το κοινό, τους βοήθησαν να φτιάξουν κάποιους τύπους που έγιναν αγαπητοί στον κόσμο κι έτσι έπαιξαν πολλές πολλές ταινίες και το πρόσωπό τους, η όλη προσωπικότητά τους έμεινε φυλακισμένη στην καρδιά και στο μυαλό των θεατών αυτών των ταινιών…
 
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος, κοντούλης, χοντρούλης, γελαστός, χαριτωμένος και γεμάτος κέφι στους μπουφόνικους ρόλους του ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία. Δεν χρειάζεται να θυμηθεί κανείς τι έχει παίξει στο θέατρο και στο σινεμά… Δεν έπαιξε μεγάλους ρόλους, ούτε σε παραστάσεις που άφησαν εποχή… Δεν κυνήγησε την καριέρα του στο σινεμά ούτε προσπάθησε να παίξει με σπουδαίους σκηνοθέτες... Όπως όλοι οι ηθοποιοί των μπουλουκιών ήταν του δος ημίν σήμερον…
 
Αλλά αυτή η γλυκιά φατσούλα του δίπλα στου Βέγγου στον ΘΟΥ ΒΟΥ θα μας συντροφεύει όλους για πάντα και μάλιστα από την παιδική μας ηλικία, τότε δηλαδή που πρωτοείδαμε τις ταινίες του Βέγγου…
 
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος ήταν κάτι παραπάνω από σπουδαίος τελικά μέσα στο χρόνο… Ήταν αγαπημένος…
 
Και για να κλείσουμε με κάποιον τρόπο… Ας κλείσουμε με μια φράση που έλεγε στο θέατρο αλλά και στο σινεμά και ήταν πολύ χαρακτηριστική του όσο και το «αμ, πώς» του Χατζηχρήστου. Σφιγγόταν δήθεν πολύ ολόκληρος, έκλεινε τα ματάκια του και προσπαθούσε να πει τη λέξη «ΠΥΥΥ… ΠΥΥΥ… ΠΥΡΑΥΛΟΣ!...»