• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
«Ποιος είναι αυτός ο ΙΚΑΣ;»...
Δεν νομίζω να υπάρχει ηθοποιός στον 20ό αιώνα ο οποίος να έχει βγάλει περισσότερα χρήματα από τον Κώστα Χατζηχρήστο…
 
Ούτε οι μεγάλες πρωταγωνίστριες του μακρινού παρελθόντος σαν την Κοτοπούλη και την Κυβέλη που είχαν δικά τους θέατρα και συζύγους επιχειρηματίες, σε μια εποχή που το θέατρο ήταν το παν... Ούτε καν τα αστέρια της Φίνος Φιλμ... Ούτε καν η Αλίκη με το περίφημο κασέ των 500.000 δραχμών ανά ταινία συν ποσοστά εν έτει 1967 δεν είχαν βγάλει τόσα χρήματα όσα αυτός…
 
Μου έχουν πει ότι π.χ. σε περιοδεία στην Αυστραλία το ´64 σε ένα μήνα έβγαλε πάνω από ενάμισι με δύο εκατομμύρια δραχμές εκείνης της εποχής…
 
Ας προσθέσει κανείς τις ατέλειωτες ταινίες που γύρισε, κάποιες απ’ αυτές με δική του παραγωγή, το δικό του θέατρο Χατζηχρήστου στην οδό Πανεπιστημίου, τις παραστάσεις με τα γεμάτα θέατρα, χειμώνα καλοκαίρι, τις περιοδείες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και… και… και…
 
Έβγαλε πάρα πολλά χρήματα αλλά ήταν και μερακλής. Και στη ζωή και στη δουλειά του. Απ’ ό,τι λένε όσοι τον γνώρισαν, του άρεσε, όταν πια είχε πετύχει και είχε βγάλει χρήματα, να φαίνεται καλύτερος από ό,τι ήταν, να φέρεται σαν «άρχοντας», όπως έλεγαν τότε, του άρεσε στη ζωή και στη συμπεριφορά να απέχει πολύ από τους ρόλους του. Του άρεσε και λίγο να επιδεικνύεται πάνω σ’ αυτό, καμιά φορά με υπερβολή, ειδικά όσον αφορά τις σχέσεις του με τις γυναίκες…
 
Ήταν αθεράπευτος γυναικάς και ξόδευε πολλά για τις γυναίκες με τις οποίες ήταν μαζί. Υπήρξε ζευγάρι με μερικές από τις ωραιότερες γυναίκες που έχουν περάσει από το ελληνικό θέατρο και το σινεμά και θα μπορούσε κανείς να το αποδώσει αυτό ακριβώς στο πόσο γενναιόδωρος ήταν, αν κρίνει επιφανειακά μόνο από την εμφάνισή του. Όμως πολλά χρόνια μετά οι ίδιες αυτές κυρίες δεν έχουν να πουν παρά μόνο τα καλύτερα για τον Χατζηχρήστο ως εραστή… Άλλο οι ρόλοι και άλλο η ζωή…
 
Μερακλής όμως ήταν και στο θέατρο και με βάση το γεγονός ότι ήταν τουλάχιστον για μια δεκαετία ο πιο εμπορικός ηθοποιός της επιθεώρησης, ανέβαζε πανάκριβες επιθεωρήσεις και παραστάσεις που έχουν γράψει ιστορία με πολυπληθείς θιάσους. Όταν κάποια στιγμή στα μέσα της δεκαετίας του ´60 έφερε τα μπαλέτα του Καζινό Ντε Παρί ανέβασε το εισιτήριο πολύ για την εποχή για να βγάλει τα έξοδα και επέβαλε οι κύριοι να φορούν γραβάτα και οι κυρίες καλό ντύσιμο, εκεί έπαθε οικονομική καταστροφή. Είχε πάθει και δυο χρόνια πριν μια άλλη οικονομική καταστροφή, το 1963, όταν γύρισε ως παραγωγός και πρωταγωνιστής την έγχρωμη ταινία –πανάκριβο εγχείρημα τότε να γυρίσεις έγχρωμη ταινία στην Ελλάδα– «Ο ταυρομάχος προχωρεί» με γυρίσματα σε όλη την Ευρώπη και η ταινία πήγε άπατη… Ήταν φυσικό, ο αγαπημένος όλης της Ελλάδας Θύμιος είχε γίνει για τις ανάγκες της ταινίας και ίσως και για τις «ψυχολογικές» ανάγκες του Χατζηχρήστου ένας αξιοπρεπής αστός…
 
Ευτυχώς το ´63 μια «ταινιούλα» που γύρισε στα γρήγορα με την τεχνική βοήθεια του Φίνου, βασισμένη σε ένα θεατρικό έργο που είχε παίξει ίσα ίσα ένα μήνα στην Αθήνα και μερικές μέρες στη Θεσσαλονίκη, απ’ αυτά που ανέβαζαν οι θίασοι τότε στα γρήγορα για να «κλείσει» η σεζόν, έβγαλε τα λεφτά της και άφησε και κέρδος αρκετό, μια και δεν είχε στοιχίσει πολλά και έτσι καλύφθηκε κάπως η τεράστια χασούρα του «Ταυρομάχου». Δεν ήταν καμιά σπουδαία επιτυχία ούτε καλλιτεχνική ούτε εισπρακτική τότε. Μια «φτηνή» ταινία ήταν που φτιάχτηκε με λίγα χρήματα, μια «φτηνή» ταινία βασισμένη όλη πάνω του χωρίς καν το θίασο που πρωτόπαιξε στο θέατρο το έργο, μια και τον Αυλωνίτη είχε αντικαταστήσει ο Κώστας Δούκας και τη Βασιλειάδου η Μαρίκα Νέζερ, οι οποίοι είχαν σαφέστατα χαμηλότερο κασέ στο σινεμά από τους πρώτους διδάξαντες, πράγμα που σημαίνει πως κανείς δεν την πίστευε σαν ταινία και έγινε περισσότερο ως άλλη μία «αρπαχτή» του Χατζηχρήστου…
 
Ατυχώς όμως ο Χατζηχρήστος τα κατοπινά χρόνια πούλησε τα δικαιώματα της ταινίας αυτής κι έτσι δεν μπόρεσε να απολαύσει ούτε οικονομικά ούτε καλλιτεχνικά αυτό που επρόκειτο να συμβεί 30 περίπου χρόνια μετά. Η ταινία για την οποία μιλάμε είναι το θρυλικό σήμερα «Της κακομοίρας» που κάποια στιγμή άλλαξε και όνομα και έγινε «Ο μπακαλόγατος» και καθόρισε τον μύθο του Χατζηχρήστου έως σήμερα…
 
Για να γυρίσουμε όμως στην οικονομική καταστροφή που έπαθε στο θέατρο Παρκ με τα μπαλέτα του Καζινό Ντε Παρί, τότε έπαθε και ένα ισχυρό εγκεφαλικό από το οποίο έχασε τη λαλιά του για πολύ καιρό και αυτό στην ουσία ήταν που του γονάτισε για πρώτη φορά την καριέρα…
 
Πολλοί λένε ότι το εγκεφαλικό το έπαθε από την στεναχώρια για την οικονομική καταστροφή, ένας φίλος του από τα παλιά μου είχε πει πως σ’ αυτό είχαν βοηθήσει και κάποια χάπια που του έδινε ένας γιατρός εκείνη την εποχή τα οποία ήταν κάτι σαν πρώιμα βιάγκρα τα οποία έπινε με ουίσκι. Όπως και να ´χει, αυτή η περιπέτεια της υγείας του σχεδόν τον γονάτισε και οικονομικά και ψυχολογικά…
 
Ο Κώστας Χατζηχρήστος πέθανε στα 80 του χρόνια στις 3 Οκτωβρίου του 2001. Είχε γεννηθεί το 1921 στη Θεσσαλονίκη, αλλά τα υπόλοιπα θα τα πούμε αύριο…