• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Coming around again
Old Boy | 25.09.2016 | 18:12
Πολλές φορές τα παιδιά ταυτίζουν τα παιχνίδια με τις ιστορίες.
Παίζω σημαίνει συμμετέχω σε μια ιστορία.
Μπαίνοντας στην ιστορία είμαι αυτόματα κάποιος άλλος.
Στα ψέμματα βέβαια.
Στο παιχνίδι.
Στην ιστορία.
Μεγαλώνοντας παύουμε να παριστάνουμε άλλους.
Και αρχίζουμε να παριστάνουμε τον εαυτό μας.
Λέμε να, αυτή είναι η ιστορία μας.
Στα αλήθεια.
Τέρμα τα παιχνίδια - ιστορίες πια.
Tέρμα η ενεργός συμμετοχή.
Τις καταναλώνουμε ως θεατές και αναγνώστες πια.
Σοβάρεψαν, έχουν κύρος, τις λένε λογοτεχνία και σινεμά.
Συχνά πάντως καταναλώνουμε και τις ιστορίες των άλλων.
Άλλοτε ως κουτσομπολιό, άλλοτε με το πιο θερμό ενδιαφέρον.
Ναι, οι άλλοι είναι πάντα μια πηγή ιστοριών.
Άλλοτε μαθαίνεις τις ιστορίες τους από την αρχή.
Άλλοτε αυτές προκύπτουν από την αλλαγή τους στο χρόνο.
Γιατί η ταυτότητά μας δεν είναι στοπ καρέ της στιγμής.
Η ταυτότητά μας είναι διαδρομή.
Ροή.
Μεταβολή.
Με στοιχεία μέσα μας μπετόν.
Που όσο κι αν αλλάζουμε, δεν θα αλλάξουν ποτέ.
Εκτός ίσως από το καμουφλάζ τους.
Η ταυτότητά μας είναι αυτό που πάντα μένει ίδιο κι αυτό που όλο αλλάζει.
Μέσα σε μια διαδρομή.
Μέσα σε μια ιστορία.
Που ξεκίνησε πολύ πριν συλληφθούμε.
Που θα τελειώσει πολύ μετά από όταν πεθάνουμε.
Δείτε επίσης:
4a9adc8456506f85b451c5b64da17000.jpg