• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ιnvictus
Old Boy | 20.04.2016 | 16:01
Προσωπικά, έχοντας περάσει μια love - hate φάση με την πολιτικό εκείνη, που αν ένα αδιαμφισβήτητο γνώρισμα έχει, είναι πως είναι αδύνατον να σε αφήσει αδιάφορο, προξενώντας σου έντονα συναισθήματα της μίας ή της άλλης άκρης του φάσματος, βρίσκω μετά από πολύ καιρό στην φωτογραφία αυτή κάτι που δεν με κάνει να θυμώνω, αλλά να χαμογελάω. Να χαμογελάω όχι ειρωνικά, όχι αφ' υψηλού, να χαμογελάω σαν να συμβαίνει επιτέλους κάτι όμορφο και ταιριαστό, σαν να βρήκαν όλα τη θέση τους. Τι άλλο θέλουμε σε αυτή τη ζωή από το να ζήσουμε ο καθένας μας τον δικό μας μύθο; Με τα χίλια να τον ζήσει κι η Ζωή τον δικό της, με αυτή την απόλυτη πλήρωση στο πρόσωπο. Την ξέρω αυτή την πλήρωση, την αγαπώ αυτή την πλήρωση, απλά ιδιοσυγκρασιακά την ψάχνω αλλού, την ψάχνω στα παιχνίδια με μπάλα, αλλά κι εμένα τέτοια έκφραση παίρνει το πρόσωπό μου μετά από μεγάλο γκολ ή μεγάλο καλάθι, κι εγώ τόσο απόλυτα δοσμένος έχω τραγουδήσει Ομπράντοβιτς πάραμ παράμ παμ πέρομ περόμ, κι εγώ απόλυτα συγκινημένος τραγούδησα χθες βράδυ τα τελευταία ευρωπαϊκά Διαμαντίδης οε οε οε. Πολιτικά μπορεί το σηκωμένη γροθιά κι αλύγιστο κεφάλι να μην είναι αυτό που με εκφράζει, αλλά ναι, στο παιχνίδι της δημοκρατίας όλοι δικαιούνται να παίξουν και να κριθούν ξανά και ξανά. Το πολύ ευχάριστο για την ίδια τη Ζωή, είναι ότι το κεφάλι της δεν θα το σκύψει ποτέ, τα δάχτυλα από τη γροθιά της δεν θα τα ξεσφίξει ποτέ, το χέρι της θα παραμείνει πάντα ψηλά, ό,τι κι αν αποφασίσει ο λαός. Είναι ωραίο να είναι ευτυχισμένοι οι άνθρωποι, είναι ωραίο να υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν για να μη λυγίσουν ποτέ μα ποτέ μα ποτέ.