• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Robots
Moment in the Wind | 12.08.2014 | 10:25
Θερινό Far West.
Αν στρώσεις τα pixels στην σειρά πρώτη φορά, ξανά, θα το πατήσεις το φεγγάρι. Ολόγιομα, κύματα, fluo νύχια, λαδερά. Δολώματα. Επανάληψη κι επισήμανση στα όρια "wanted dead or alive". Τάχα βρέθηκαν ολοζώντανα, τους περάσαμε και χειροπέδες, αμοιβή σε likes. Αν τα βάλεις στην σειρά ως τον απάτητο γαλαξία "κανένας μόνος κι όλα όπως έρθουν" αναίμακτα προσγειώθηκες. 

Ξυπόλυτη ή με τα scholl της μάνας μου, τα γυαλιά της, κόκκινο μπικίνι που χωρούσε και στην Πούφα, μια κούκλα στο 4χρονο μπόϊ μου. Πάνω σε  μια ψάθα που ακόμη μύριζε Αγ.Τριάδα από τον περσινό Ιούλιο, Μάρτη στο κέντρο του σαλονιού. Μπρος σε ασπρόμαυρες nivea, μικρά σπίτια στα λιβάδια. "Κάνω ακοπές"
Από μικρό κι από τρελλό. Με την σειρά κι όλα στην ώρα τους. 

"Carpe diem. Seize the day..". 
Xαμένοι ποιητές, ομόκεντροι κύκλοι, ό,τι θες κρατάς κατά τα ειωθότα. 
Ανθρώπινες συνήθειες.  Ένα, ένα ρημάδι λεξικό να τις ταυτίσει μια φορά με "ξόρκια για τρόμους", υποχρεωτική πορεία να γίνουν όλα τα "απαγορεύεται η αναστροφή", μια κι έξω να τελειώνουμε με χάρτες, φάρους, συντεταγμένες. 
Ό,τι θες κρατάς. Όπως σφίγγεις στιγμιαία ένα μπράτσο, στα τοστάδικα απέναντι από τα νοσοκομεία. Τυχαίες συναντήσεις μεταξύ άγνωστων γνωστών, "εδώ η μάνα" "ο πατέρας" "το παιδί". Σφίγγεις αμίλητος το μπράτσο, γυρνάς στο τασάκι σου. Τάχα ένοιωσες, συναισθάνθηκες. Σκηνοθεσίες για 10 Όσκαρ. One man show, αγαλματάκια εκατομμύρια.
 
Τα ηπειρωτικά έπρεπε να κλείνουν τα σύνορά τους αρχές Σεπτέμβρη μήπως και νοιώσεις νησί κι απόδραση τι θα πει μπρος στο ύψος μιας χειμωνιάτικης τρικυμίας, οι Πέμπτες όφειλαν αν ήταν δίκαιες αδυσώπητα κι ολοφάνερα να μας γερνούν, με το χάραμα να μας εκσφεδονίζουν στα στερεότυπα του Σαββάτου. Ένας, ένας να συνταγογραφούσε επισήμως μια φορά πως στο κατώφλι της κατάθιψης πιο γρήγορα απ΄όλα σε στέλνει που ένα κοκκινιστό Δευτέρα ποτέ δεν έφτιαξες, όλα δώρα στις Κυριακές. Mε κάθε άλογο λογικό σου χτυπάς το κουδούνι της, κανέναν άλλον δεν τσακίζεται τόσο να προϋπαντήσει.  
 
"Ακοπές" άκοπες. Ματώνει η έκπληξη, πονάει η διαφορά. 
Πρωί, βράδυ, σήμερα, αύριο, θα, Αύγουστος, Σεπτέμβρης, Οκτώβρης...  Άκοπα, διακοπή καμμία. 
Κουτάκια στην σειρά, ανοίγεις, κλείνουν. "Έκλεισα" λες. 
Κουτάκια. Πιο μονότονα στοιχισμένα κι από όσο αποκρινόταν το ρομπότ του Ασήμωφ στον καθρέφτη καθρεφτάκι. "Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση".  
Ο παππούς ο Κυριάκος το λεγε αλλιώς, σε κάθε μίρλα για την ζέστη, το κρύο, τις εκτός πρόβλεψης ψιχάλες. "Και τι σε νοιάζει μωρέ τι καιρό θα κάνει, να σπείρεις έχεις ή να θερίσεις?" Ανεπαρκή στοιχεία για λογική εξήγηση. Ανεπάρκειες και selfie ακκίσματα στο μπράτσο, απατηλά αυταπόδεικτα ότι μεταλλικά δεν είναι, ότι σπέρνεις, θερίζεις. Ό,τι. 

Είμαστε λέει έμψυχα γιατί ακόμη βάζουμε στην σειρά κι εκείνος πλέον άψυχος, ήτανε λέει ο ποιητής κι εμείς στον ελλειπτικό κύκλο μας παρόντες. 
Ένας Andrew ήταν. Κι εκείνος. Bicentennial Men με όλους τους καιρούς. Του αιώνα μέσα μας, του αιώνα έξω μας.  
Η μόνη εξήγηση. Μοναδική σωτηρία, κάθε ξημέρωμα να σου φαίνεται επαρκής.  
 
 
 
 
 
 
 
Δείτε επίσης: