• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
πλέι δξ/δα και άλλες τρομακτικές ιστορίες
Moment in the Wind | 29.05.2014 | 20:58
Σ΄ένα παραμυθικό σύμπαν θα επρόκειτο για το μαγεμένο βασίλειο όπου οι εκλογές, από μια νύχτα του ΄74 όταν τα κολοκύθια τούμπανα μεταμφιέστηκαν σε άμαξες, ουδέποτε έληξαν, τα σημαιάκια στιγμή δεν ανάσαναν. Σοφός λαός και στον ύπνο εύκολος. Ας μην στερηθούμε αφήγησης αφού υπακουούν τα μάτια χωρίς ούτε σήμερα να υποχρεωθούμε σε οριστική καταμέτρηση. Πόσοι περάσαν καλά, ποιοι χωρίς να ακουμπήσουν, ήταν πάντα το γοβάκι της σταχτομπούτας τόσο στενό, οι στάχτες έτσι μαύρες?
 
Η πρώτη μου προεκλογικe περίοδος. "Και τελευταία" πολύ θα επιθυμούσα να μου ευχηθώ από τα βάθη της καρδιάς μου, μα αν δεν είσαι από τους αρχηγούς των 11 - 12μμ, αφού πάλι έχουν διαψευστεί και πάλι μέσα έχουν πέσει οι δημοκόποι, σοφότερο να μην τα ανακατεύεις τα βάθη της με πλατσουρίσματα στα τόσο ρηχά, σούρνονται και ατελείς συστολές. Κρυφοασυμπτωματικές επί πολλές 4ετίες.
 
Επί μήνες, ένα "Κεφάλαιο" σε ειδικό βάρος πολιόρκησε τα μάτια μου, δύο τα αυτιά μου. Αν υπήρχαν αναποφάσιστοι, διόλου απίθανο να είχα αμφιταλαντευθεί. Ευτυχώς το είδος, επιστημονικά και στα θεμελιώδη,  δεν υφίσταται πέραν του ποσοστού που επιβεβαιώνει τον κανόνα και άπτεται ψυχοπαθολογίας.  Για τίποτα και περί παντός ακρογωνιαίου, μετά την απομάκρυνση από σχολικό προαύλιο υφίσταται ειλικρινές "δξ/δα".
Mε σβησμένα 15-16 κεράκια στην τούρτα, δεν διαβάζεις, βλέπεις, ακούς, παρατηρείς, στοχεύοντας σε ριζική αλλαγή της ήδη διαμορφωμένης γενικής σου οπτικής. Ενισχυτικές γουλιές παρηγοριάς -πολλάκις κι εν αγνοία σου- περί όσων ήδη πίνεις νερό στο ονομά τους αποτελούν ερεθίσματα, λέξεις, επαφές, επικοινωνίες. Με το έβγα από την εφηβεία και στην επαιτεία έχεις βγει, προς ενδυνάμωση του οπλοστασίου επιχειρημάτων για όσα "λάθη" πιστεύουν οι άλλοι, στο τενεκάκι μέρα νύχτα δανεισμένες λέξεις, σκέψεις, νότες, το δικό σου  "λογικό" να χορτάσεις. Ξένα παθήματα, μαθήματα, επιλεκτικά ακόμη και τα ασυνειδήτως διαλεγμένα, τα βασικά "αυτονόητά σου" βία στα 18 ήδη μπετοναρισμένα. 
Βάλε στην σούμα κι ότι ο σκελετός του ψυχισμού σου με το που θα σε πουν "πρωτάκι"  ήδη ευκρινέστατα ακτινογραφείται και μετά κάνε συστάσεις περί του αν προσμετράται ως αλλαγή στάσης και θέσεων ο καιροσκοπισμός ανάλογα κατά που φυσάει ο καιρός.  
 
Σε προεκλογική συγκέντρωση υποψηφίου και να ήθελα προσωπικά τρεχάματα δεν μου επέτρεψαν να παρευρεθώ, καθόλου δεν μου κόστισε, αλλά την απουσία μου από την πρώτη επίσημη των παιδιών, την φέρω βαρέως. Λατρεμένα παιδιά. Πολύ. Πιο παιδιά όσο τσουλάει ο καιρός κι απ΄όσο λατρεμένα. Ο ένας από τις συστάσεις ακόμη δεν επιτρέπει να το αγνοήσεις, ο άλλος πιο κρυψίνους, δεν θα το διακρίνεις πόσο πολύ πριν τσακωθείς με την τάση να βλέπεις ό,τι θες να δεις.
 
Οι φίλοι μου γράφουν. Συνειδητά. Για να ενδυναμώσουν οπλοστάσια ίδιων οπτικών, γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, για να αλλάξουν, να ελαφρύνουν τον ίσκιο του κόσμου τους, του κόσμου των φίλων, όχι τον κόσμο. Ευτυχώς, τόσο πλανεμένοι δεν είμαστε.
 
Μια μέρα πριν την πρώτη παρουσίαση έλαβα από διαδικτυακή φίλη ένα email. Γι΄αυτό γράφει ο κόσμος, γι΄αυτό είναι οι λέξεις. Για να αλλάζει, να τουμπάρει ο κόσμος σου. Όχι ο κόσμος.
 
"..Ναύλα, έναν καφέ ένα ποτό με τους ανθρώπους δεν θα πιείς, βάλε και τα βιβλία, ένα 30αρι. Δεύτερος μήνας που δεν έστειλα τον μικρό στο Tae Kwon Do  δεν βγαίναμε, καλύτερα να τα δώσω εκεί, όλο με ρωτάει. Το πιάνο από πέρυσι το σταμάτησε, έχει επικίνδυνα σκοτεινιάσει, μα τι μπορούμε να κάνουμε, τουλάχιστον βγήκε κι αυτό το δίμηνο η δεη..".
 
Γι΄αυτό είναι οι λέξεις. Για να παίζεις μαζί τους scrable κάτι βράδια Κυριακής, όσο ψηλώνουν στην οθόνη οι μπάρες "fascism", "απολιτίκ" "απολιτισμίκ". Προσπερνάνε τα πόδια σου, το ύψος σου, όσα από το χέρι σου περνούν υπερβαίνουν, σκαρφαλώνουν στο τραπέζι, γαντζώνονται στις βιβλιοθήκες σου, τις πνίγουν, πλημμυρίζουν ντουλάπια, συρτάρια, λιώνουν μία - μία οι προμήθειες, οι καραμέλες όλες. Με τίποτα να μην βγαίνει ένα κεφαλαίο "hope".
 
"Μα τόσος φασισμός"? "Η παιδεία μας." "Τα μμε". "Η ράτσα μας". Μας τα παν κι άλλοι. Της μιας Κυριακής τα καμώματα, τα βλέπει μια άλλη 3-4 χρόνια και μισό εκατομμύριο Παπανούτσιες αναλύσεις αργότερα και ξεκαρδίζεται.
Το ΄χουν το ελάττωμα μερικές Κυριακές, καμιά σταχτομπούτα για ύπνο να μην πέφτει πριν ευθαρσώς της απαντήσεις. "Είναι ή όχι κάλπικα όλα τα νομίσματα που δυο όψεις δεν έχουν και γιατί είναι τα αυτιά σου τόσο μικρά"?
 
"Φασίστες" "Απολίτιστοι". Πειραιάς, Βολος, "ουου ρε", Παρίσι, Λονδίνο, Βιέννη, Κοπεγχάγη, η παιδεία όλων ναζιστές παντού γεννά. Να μην ξανακάνουμε εκεί συναυλίες, να μην ανεβάσουμε παραστάσεις, εκεί έρμαια να τους αφήσουμε, "εμείς όμως νικήσαμε". Κι απόψε. Στην γωνία περιμένει μια επόμενη Κυριακή. Στην δύση της θα δώσει ραντεβού ένα ποσοστό των σημερινών πληβειοποιημένων, παραγκωνισμένων εκτός κοινωνίας και κοινωνικοποίησης 10χρονων, εξ΄ανάγκης αφημένων στην ξεφτίλα της τηλεόρασης για να περάσει η ώρα της παιδικής, εφηβικής τους ηλικίας, προπαγάνδα και υποκουλτούρα τα πιο ανέξοξα κι από όλες τις περικοπές ανέγγχιτα. 
Εκεί, σε μια μελλοντική κάλπη,  πάνω από τους μισούς θα μας εκδικηθούν, όταν από γεννησιμιού δεν έχεις τίποτα να χάσεις, 50-50 στην ρουλέτα αν πραγματικά θελήσεις ποτέ να κερδίσει το παραμικρό κι ο διπλανός. 50-50 ως και την νίκη σου αν θα θυσιάσεις ήττα και τέλμα στο πετσί του κι ο απέναντι να νοιώσει τι θα πει, την άχρηστη ρεβάνς να αισθανθείς στα άδειά σου χέρια για μερικά λεπτά πως κράτησες. Μίσος το λένε. 
 
Αλλάζει, σκοτεινιάζει, ο χάρτης των ανθρώπινων ψυχών, του σύμπαντος,  κι εμείς καρφωμένοι στο δημοτολόγιο. Στον μικρό χάρτη, σε μια μπλεροζ κουκίδα, σαν το δικό μας σύμπαν ο κόσμος να είναι όλος. Αυτός που με λέξεις δεν ξημερώνει κι όποτε, η μεταμφίεση ούτε ως να βραδιάσει άντεξε γιατί ποτέ δεν ήταν άλλος.  
 
Κι αρχίζει και μας διαφευγει πως για να πας μπρος παίρνοντας μαζί και την κριτική σου ικανότητα, απαιτούνται τουλάχιστον τα εισιτήριά σας ακόμη και έως την με δωρεάν είσοδο παράσταση για να φτάσετε, αν η ψυχική εξάντληση σας επιτρέψει την απόφαση, αν δεν έχετε πια σιχαθεί τριμμένους αγκώνες και γόνατα, παπούτσια ντεμοντε  να φρεσκάρετε. 
Με την λίστα σου από πάνω ως κάτω πνιγμενη σε προσφορές για μακαρόνια, καφέ και ζάχαρη μη ξεχαστείς και περάσει η ημερομηνία στο φυλλάδιο, στα to do σου όσο και να το λαχταράς, δεν χωρά "κινηματογράφος" "θέατρο" "βόλτα" "σαν άνθρωπος κι εγώ", περισσεύουν τα γράμματα απ΄έξω κι εσύ από την κανονικότητα της γύρω σου ζωής ή ενός μεγάλου μέρους του κανονικού. Ναι, ακόμη μεγάλο, συγκριτικά είναι όλα σε αυτήν την άδικη ζωή. Χρειάζεσαι του κορμιού σου τα ναύλα κι ένα μισό για την ψυχή σου τουλάχιστον, αλλιώς καιροφυλακτεί ο ελεγκτής, το κράσπεδο και μερικά ποσταρίσματα περί αδικιών. Να τα χαρείτε κι εσύ και η δεδικαιωμένη σου ψυχή από τον άλλο κόσμο, προσμετρημένοι στα αθώα θύματα. 
 
Ίσως κι επειδή αυτό δεν ειναι τόσο δεκτικό σε σοφολογιότατες αναλύσεις, διττές ερμηνείες και ευλυγισία πρωταθλητή στο τραμπολίνο, μας έχει διαφύγει η μια άκαμπτη άκρη του κουβαριού κι όλο και ξεμακραίνει. Το πολιτιστικό, αξιών, ηθικής, αισθητικής έλλειμμά μας γιγαντώθηκαν εξαιτίας του οικονομικού. Η Ανέχεια ήταν και παραμένει το βασικό πρόβλημα ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού, έπονται ολα τα άλλα και κουβάρι δεν ξεπλέκεις αν και στις δύο άκρες του τα χέρια σου δεν κάψεις.  
 
Πόσο να "σκοτείνιασε"? Πόσο "επικίνδυνα"? Μέχρι που μπορεί να σκοτεινιάζεις παρακολουθώντας στα 10 σου μάνα, πατέρα στο χείλος του γκρεμού εσένα να κρατούν με τα δόντια πίσω.  "Πεινάσαμε και φάγαμε νωρίτερα εμείς". Όλο νωρίτερα πεινάνε μήνες τώρα, να μη ξέρει πολλά πολλά, να μη δει, ευτυχώς οι πόρτες για τα συσσίτια ξεκλειδώνουν κι εκείνες νωρίτερα από αυτές του δημοτικού για το σχόλασμα. Προλαβαίνεις να ρίξεις λίγο νερό στο πρόσωπο, να ανοίξεις ένα παράθυρο μήπως και καταδεχτεί μια στάλα ήλιος το ημιυπόγειο, δεν χρειάζεται και παραπάνω, στο ημίφως τα τσίμα τσίμα και στο τραπέζι και στον αέρα μπορεί και για φαρδύτερα να τα περάσεις, την υγρασία στον τοίχο για σκιά.
 
Δεν έκλεψαν, δεν σκότωσαν, δεν εβλαψαν κανέναν. Μέσα στον κόσμο να υπάρχουν κι αυτοί κι εκείνος μόνο θέλησαν, να ΄χουν πρόσβαση στα ράφια των βιβλιοπωλίων , την δυνατότητα να περάσουν πόρτα κινηματογράφου, θεάτρου, χωρίς να παρεμβληθεί μια κλήρωση του ανθρωπιστή Αλαφούζου, να ανέβουν στον καράβι χωρίς κουπόνι κοινωνικού τουρισμού στα δόντια, κανένα "πάρε" να μην παρεμβληθεί, το "έχω" και το "μου δίνουν" έτσι είναι γενημμένα, τονίσεις ή διαγράψεις με την γραμματοσειρά σου την παύλα ανάμεσά τους,  χωρισμένα μένουν. Αξιοπρέπεια, το λένε.
 
Την δυνατότητα να μάθει μουσική κι όχι τραγούδια θέλουν, στα χρώματα της ζωής να εκπαιδευθεί, αυτά να φορέσει, να πάει Tae Kwon Do στο μαύρο για να αμύνεται να μάθει όχι -ίσως- αύριο για να ακονίζει μαχαίρια κι όλους εχθρούς να τους μετρά, όχι από τα δέκα του τίποτα να μην έχει να χάσει, όλα χαμένα να ΄ναι. 
 
Τα μηνύματα. Λίρες κάλπικες. Μιας όψης. Και σε κουφού αυτιά κάθε κάλπη που άνοιξε 30 χρόνια τώρα, στριγγλιές μοίρασε. Τι ακριβώς θα περιέχει η επόμενη που θα στηθεί και σε τυφλό έδειξαν. Μία προς μία. Εκεί αποφασίζεται η μοίρα των κοινωνιών. Στις μετέπειτα κάλπες, στους επόμενους, μα ή μπροστά θα κοιτάς ή κουκιά θα μετράς με επ΄ώμου τα σημαιάκια. 
 
"Θα ΄θελα πάρα πολύ να είμαι εκεί αλλά δεν γίνεται. Αν πας, πάρε και για μένα από ένα αντίτυπο και στα χρωστάω". 
 
Μια μεταγενέστερη Κυριακή θα μας χρωστάνε και τα 10χρονα. Εξηγήσεις. Θα μας τις στείλουν από τις "λαϊκές απογευματινές"  του Μπέου, του Μώραλη. 
 
Εμείς ως τότε ας τα κρατήσουμε όλο και πιο μακριά κι απο τις συγκεντρώσεις ακόμη, ούτε ξώφαλτσα παίζοντας μπάλα στη πλατεία μην ακούσουν ένα "Άνθρωπος", στο νου τους εφεδρεία για όποτε το οπλοστάσιο τους το χρειαστεί, ας φύγουμε κι άλλο μακριά τους. Ας καθιερώσουμε πιο ευρέως απ΄όσο ετούτη την φορά και τις προεκλογικές ομιλίες-συζητήσεις πλέον σε trenty στέκια, bar, cafe.
Ας κρατήσουμε μακριά από το υψηλόν επίπεδο και τη ρητορική μας μερικές επιπλέον χιλιάδες κόσμου κάθε φορά, που όλο και αυξάνονται,  μέρα τη μέρα πληθαίνουν οι καθημερινότητες που άλλα μαθηματικά πλην του το  0 απο 0 ίσον 0 δεν αναγνωρίζουν. 
Μέρα τη μέρα για ένα ποσοστό κόσμου απρόσιτος γίνεται ο κόσμος μας, αυτός, όποιος μας έχει απομείνει, οικονομικά, πρακτικά απρόσιτος, αδύνατος, άφταστος, ως να του γίνει παντελώς αδιάφορος και ζήσαμε όλοι καλά αλλά εκείνοι γεννήθηκαν μισάνθρωποι και αδαείς. 
Τόσο που μερικοί σκέφτονται να κόψουν και το internet, με όσα στοιχίζει και λίγη οικονομία την βγάζεις με όσπρια μια βδομάδα, και ζήσαμε κι εμείς καλύτερα στα μάτια τους, γιατί είμαστε η τυχερή ελίτ, αλλά τα μάτια των ανθρώπων μόνο με βγάλσιμο αλλάζουν, εύκολο πολύ, δώσε κλώτσο να γυρίσει το τελευταίο παραμύθι να αρχινίσει. 
 
 
Με πρόσχημα να της στείλω μια καρτ-ποστάλ από το Tallinn ζήτησα την διεύθυνσή της. Σήμερα παρήγγειλα τα βιβλία ηλεκτρονικά, στο "δνση αποστολής" δείλιασα μια δυο φορές, πάτησα enter λαχανιαστά, τρίτη μην χρειαστεί να το σκεφτώ. Εύχομαι να μην την "πρόσβαλλα" με την κίνηση, τέτοιες εποχές και ισορροπίες μας έλαχαν, πολύ δεν θέλει και το ελάχιστο άπλωμα του χεριού ως "κοίτα εγώ ακόμη έχω χέρια", να μεταφραστεί. 

Σ΄ένα κλισεδιάρικο σύμπαν κι εγώ και οι φίλοι μου θα εξακολουθούσαμε συνειδητά αλληλέγγυοι, όπως και σ΄αυτό το γαμημένο σύμπαν, να προσφέρουμε ψάρια σε όποιον τα έχει ανάγκη μέχρι τότε που όλα τα 10χρονα του κόσμου βαθιά μέσα τους θα το πιστέψουν ψαράδες ότι τους αξίζει, ποτέ δολώματα. 
 
Και σ΄έσένα που ανίδεη είμαι πως θα νοιώσεις διαβάζοντας ίσως αυτές τις γραμμές, πιο ανίδεη κι από τι χρώμα αίμα μπορεί να κυλά από την μαχαιριά να γυρνάς κρυφά από το φιλόπτωχο μα για των παιδιών σου τις ψυχές μόνον γάζες "θα τα καταφέρουμε" έχεις απόθεμα και πολύτιμες σιωπές, το μόνο που βρίσκω να πω, αν υφίσταται τόσο ευρύς πρώτος πληθυντικός, θα τα καταφέρουμε μόνον όταν όλοι εσείς οι αληθινά νεκροζώντανοι αυτής της λαίλαπας, το πιστέψετε πως σε ουδένα μάγο και κάτοχο μοναδικής αληθείας δεν χρωστάτε και όλοι μα όλοι σας χρωστούν. Αλήθειες πάνω απ΄όλα. Από τις ελάχιστες που έχουν περισσεψει σε αυτό το σύμπαν. Το παραμυθικό.