• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Διασυνδέσεις
Moment in the Wind | 01.03.2017 | 14:52
Μέτρησα τις ταινίες τoυ Κούνδουρου δυο φορές. Δώδεκα.
Διάβασα ένα σωρό μεγαλειώδη rip για τον Κούνδουρο. Από ζωγράφους που ανά εβδομάδα ολοκληρώνουν έναν καμβά, γραφιάδες που ως να ξαναγεμίσουν μερικά φεγγάρια βρίσκουν τον τίτλο για το επόμενο, γνωμίστες που καθημερινώς κι ανελλιπώς ενημερώνουν το δημόσιο αίσθημα και για το τελευταίο τραβηγμένο από τα μαλλιά μικρό-μεγάλο μήκος του βίου τους, ό,τι (τους) συμβεί άξιο να πατήσει κόκκινο χαλί.
Ξαναμέτρησα τις ταινίες.
 
Ιδέα δεν έχω αν θα έπρεπε να μας τρομάζει περισσότερο το τσιγαρόχαρτο που ΄χουμε βάλει για τοίχο ανάμεσα στο “ζω-σκέφτομαι” και το “δημοσιευμένη σκέψη-βίωμα μου”  ή το εθισμένο αυτί μας. Βεντούζα πάνω στων άλλων εθισμένων τα τσιγαρόχαρτα. Πάντως κανένα από τα δύο να μη πιστεύουμε ως τρομακτικό, πολύ τρομακτικούς μας κάνει.
 
Ο κομμουνισμός είναι μια ιστορία χαμένη από φύση, τίποτα δεν αντίκειται τόσο στην ανθρώπινη ύπαρξη όσο η μη ιδιοκτησία. Και αν μετά τα του κτηματολογίου καταργηθεί και κάθε εμπράγματο δικαίωμά μας στην γνώμη, ζωή, οπτική, στα “θέλω” του άλλου”? Σε τι κόσμο θα φέρνουμε, τι θα ταΪζουμε τα “μου” μας?
 
Μερικές φορές με εκνευρίζει πολύ ο Αλεξανδρινός. Παπατρέχας. Έχει προ πολλού εντοπίσει  την κρυφή διασύνδεση ανάμεσα και στις πιο ασυνάρτητες σκέψεις μας.
“..Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει..”