• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Μπάζες, κάσες και καπίκια.
Θεωρίες παιχνιδιάρηδων
Moment in the Wind | 23.07.2015 | 09:34
Για πάνω από δεκαετία αποτέλεσε την κυρίαρχη υπερεπείγουσα εκκρεμότητα που όφειλε να διευθετήσει δημόσιος υπάλληλος, αποτίoντας φόρο τιμής στον εκ Κορώνης μπάρμπα του, πριν καταδεχτεί να στρέψει βλέμμα στην ουρά και μόνο εφ΄όσον ο πρώτος είχε πλέον πρασινίσει εντονότερα και από τον κλασσικό φόντο της λατρευτής πασιέντζας.  
Όχι ότι στις οικιακές οθόνες της εποχής γνώρισε υποδεέστερες δόξες. Για χατήρι μιας στριφνής Spider Solitaire ίσως είχαν αρπάξει περισσότερα λεμονάτα κι απ΄όσα λαδερά καρβούνιασαν ενώ η μπάντα στην νεκρώσιμο ακολουθία τους παιάνιζε μεταγλωτισμένα Βραζιλιάνικα.
Προεγκατεστημένη και ό,τι πιο διαδραστικό διέθεταν οι μουγγές επιτραπέζιες ντουλάπες πρόγονοι των λαπιτόπι, αργότερα μπορούσες και να κατεβάσεις από το ιντερνέ τζαμπέ παραλλαγές άπειρες, όρεξη να ΄χες να τυφλώνεσαι και κατσαρόλες να καις. Εντελώς τζαμπέ, κουπόνια προσφορά 2-3 ώρες internet χελωνάτο προσέφεραν τότε οι εφημερίδες, δεν έδιναν από πάντα -30% στα μακαρόνια, λογαριασμό πόσα μακαρόνια θα φάμε τότε δε δίναμε. 
 
Πρόσφατα διάβαζα ότι μαζί με τον αρχαίο Ναρκαλιευτή και εις πείσμα του μεταγενέστερου καταιγισμού παπάδων και μητροπολιτών από ηλεκτρονικά παιχνίδια, εξακολουθεί και παραμένει το δημοφιλέστερο ιστορικά, ακόμη και σήμερα εκατομμύρια τα free downloads.   
Λογικό. Μηχανική απλότης και ο πιο βλαμμένος μπορεί να χρήσει εαυτόν "παίχτη", σε κανένα άλλο δεν ανταμοίβεσαι στο τέλος με τόσο ηχηρά και παρατεταμένα "κλαπ κλαπ" για την ικανότητα να μοιράσεις επιτυχώς 52 μπάλες άχυρο σε 1 γαϊδούρι, ποικιλία μεγίστη σε μουτσούνες, σχέδια και λέλουδα πάνω στα χαρτιά και όλες θεωρητικώς κατά τα "Ηelp" τους βγαίνουν. 
Αλλά όχι μόνον. Είτε στην προεγκατεστημένη έκδοση είτε στις δωρεάν περνάει χρόνος πολύς ως να βεβαιωθείς πόσο στενά πεπερασμένος είναι ο συνολικός αριθμός σε μοναδικές παρτίδες, 30,50,100 και πάλι από την αρχή, τσουλάει πολύ νερό στο αυλάκι "παίζω και μαθαίνω" ως να εμπεδώσεις ότι χαζολογάς, παιδεύεσαι, κορδώνεσαι ή τρίβεις κατσαρόλια, για χάρη επαναλαμβανόμενων ίδιων γύρων, ανακατεμένα "Προσεχώς" βλέπεις. Εκτός αν πλερώσεις για την κανονική έκδοση, το πλήρες story κι όχι αποσπάσματα, απολειφάδια της ιστορίας.   
Τις ίδιες, ολόϊδιες, παρτίδες παίζεις που όμως αν δεν είσαι ο Τάραμας, άλλες σου φαίνονται επί μακρόν. Περίπου 5-6 χρόνια. Ως να πέσεις την ίδια μέρα ξανά σ΄εκείνη την αξέχαστη που δεύτερο φύλλο με τίποτα ποτέ δεν ταίριαζε και 20 φορές είχες κοντοσταθεί από πείσμα μπρος στο "restart this game?". Είτε "yes" είτε "no", περνάει χρόνος πολύς να το καταπιείς ότι τα ίδια χαρτιά ανακατεύεις. Όσο δεν υπάρχει καπίκι για την κανονική έκδοση και το μάτι της κουζίνας όλο και πιο αραιά ανάβει, ό,τι μπάζες έκανε έκανε. 
"Sans atout" θα το ΄λεγε ο Τάραμας. Κι εκείνος το Jon με ένα νι το γράφει. 
 
Ως και σήμερα και η κλασσική και οι πιο δημοφιλείς παραλλαγές, το ίδιο βαθύ πράσινο background έχουν.