• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Λευκές επιταγές
Moment in the Wind | 23.01.2015 | 11:05
Προ-εκ-λογική.
Ποδο-σφαιρο-ποίηση.
Α-διά-φοροι.
Κι αν φαληρίσουμε από νόημα, θα κόψουμε όσα δις σύνθετα απαιτούνται ως πανωτόκια της ουσίας.  
 
«100.000 χιλιάδες νέοι άνθρωποι έφυγαν από την χώρα…»
«300.000 χιλιάδες νέοι άνθρωποι έφυγαν από την χωρα…»
Από πλατεία σε πλατεία τα σημαιάκια αναπροσαρμόζουν στοιχεία, ζωές,  κατά το δημοσκοπικό δοκούν. Και σημαιάκια θα κόψουμε, και στοιχεία, και  ζωές. Ό,τι, όσα απαιτούν οι αφέντες συσχετισμοί. Τι να πουν και ποιον αληθινά να πανικοβάλλουν οι τρόϊκες εκεί που απ΄όταν εφευρέθηκε η ιστορία ταμείο κάνουν οι συμβολισμοί?
 
Οι  18αρηδες δεν θα ψηφίσουν τελικώς, ούτε το success story πρόκαμε ενημέρωση   καταλόγων με στοιχεία 31/12 ούτε και να απαλείψει αποδημήσαντες εδώ και 10ετίες, ασφαλώς.  Always story, μα ουδεμία κάκιστη πρόθεση αμιγώς κακής συνέπειας.  
14% ναζισμός στους 18-24, 22% στους νέους ψηφοφόρους της προηγούμενης φοράς.
Για αυτά, τα παγιωμένα και ...επουσιώδη, μούγγα σε όλες τις πλατείες. Θες να το γράψεις και με e, γράφτο. Έτσι κι αλλιώς γραμμένον σ΄έχεις, συνήθεια όλα κι «έλα μωρέ τώρα τον ενφια να γλυτώσουμε».
1-2 αυτοκτονίες την ημέρα, μεταλλάχθηκε το μακαρόνι-ντοματάκι σε γκουρμεδιά για το 1/3 του πληθυσμού, ρημάδια υγεία-παιδεία-πρόνοια και κύριο σημείο αντιπαράθεσης τα 2-3 κατοστάρικα ανά ακίνητο, που έτσι κι αλλιώς το 1/3 σε ντοματάκια πλήρωνε, σε ντοματάκια αλάδωτα θα πληρώνει. «Εμείς θα τον καταργήσουμε» «Εμείς θα τον μειώσουμε» Και όσα δις τρίχες χρειαστεί η θηλιά θα κόψουμε κι όλες τριχιές θα τις μπογιατίσουμε. Παλιές τέχνες, ολωνών κόσκινα. 
 
 «Εμείς θα διαπραγματούμε πιο καλά» «Εμείς θα διαπραγματευτούμε καλύτερα» «να κανει 700» «και γιατί να κάνει 700 να κάνει 800» ο δικομματισμός απέθανε, ζήτω ο δικομματισμός και βαστάτε όλοι γερά μη και πέσει το ταβάνι των 700 βασικός-σύνταξη και πλακώσει τους προνομιούχους  με τα 1.500, αλλά τέτοιοι που είναι αυτοί οι πλούσιοι αυτό τους αξίζει.
 
«Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να μην παραδώσουμε την χώρα στην αριστερά». Με λένε Βορίδη και ποτέ δεν ήμουν καλά χωρίς τα τσεκούρια μου.
Θέλει Α η αριστερά λες ε? Θα ΄θελε μα και κεφαλαία κι ολόκληρα κεφάλαια θα κόψουμε αν απαιτηθεί. Αι συνθήκαι βλέπεις. Έκτακτες. Άλλοι κεφάλια, άλλοι κεφαλαία, όλοι με κάτι να συμβάλλουμε. Για να σωθεί ο τόπος, η πατρίδα, καταλαβαίνεις. Κάπως πρέπει όλοι να στριμωχτούμε στα κουστούμια μας να βγει ο λογαριασμός σε νόμισμα σωστό «να σηκωθεί ο ήλιος της αισιοδοξίας πάνω από την πατρίδα» "να μη χάσουμε το ραντεβού με την ιστορία". «Με εμάς δεν θα σας παίρνουν τα σπίτια οι τράπεζες». Με λένε Χότζα και είμαι καλά.
 
«Σημασία έχει ο τρίτος». Ναι, πάντα. Δρόμος, Άνθρωπος. Κρίμας που ο έρωτας γεννήθηκε για δύο, ο τρίτος φέρνει πάντα εμετό. 
Κοέλιοι vs Ενφιάδες. Ελληναράδες και Hexalenέλληνες. Δώσε και μένα μπάρμπα για γαργάρα να απολυμανθεί η κοιλότητα, πιο δροσερό, στρογγυλεμένο και αρωματικό να βγαίνει το «αλλά» από όλα τα «ναι μεν» που –τι σου ναι η παγκοσμιοποίηση-  ευρωπαϊκώς γράφεται «yes master”.
 
Όσες κι αν είναι τελικώς εκείνες οι χιλιάδες ανθρωποι  -και ουχί όλοι εκ της πάστας κι εύκολης λείας «νέοι» = «ακόμη ονειροπόλοι»- κανένα απ΄όλα τα μεταπολιτευτικά, μεταρρυθμιστικά, εκσυγχρονιστικα και λοιπά, πάστας «τον κλαίγαμε και τον μοιριολογούσαμε» storia (κατεβασμένα), ενδιαφέρθηκε να ψηφίζουν εκεί που βρίσκονται και από δημοκρατικές διαδικασίες και υπέρτατα δικαιώματα δεν χαμπαριάζουν οι αεροπορικές.  3-4 ενφια θέλουν για να συμμετέχεις στην πλέρια δημοκρατία όπου το 35% βαριά το 40% μονίμως αποφασίζει για το όλον, γύρω γύρω όλοι και μακριά απ΄όλους μας η α-να-λογική, που ΄ναι που ΄ναι το δαχτυλίδι ψάξε ψάξε δεν θα την βρεις. Και ουσία δις θα κόψουμε, το bonus να βγαίνει. Και τρις.  Εξαμαρτείν κι όλοι σοφοί. 

Μαλακιζμένες αεροπορικές. Κρίμα. Θα ΄θελα να συμμετέχω στην κορυφαία παραμυθία του πολιτεύματος, αν και το δίλημμα ακόμη το ΄χω.
Να ΄γραφα στο Λευκό για το σύνδρομο της Στοκχόλμης ή αυτό που διάβασα πρόσφατα ότι τα χρυσόψαρα, λέει, έχουν τελικώς μνήμη. 2-3 μηνών. Μετά ζητάνε πάλι εκλογές.
 
Αλλά είναι και του ουρανού βουλαί κάτι τέτοια, εκεί ψηλά που πετάνε τα περιστέρια όταν τα αφήνεις. Αν η Κυριακή ήταν λιόλουστη και το μοσχάρι του κοκκινιστού γάλακτος, μπορεί κι απλώς να ΄γραφα «με πλήρη επίγνωση, ήδη μετανοιωμένο και με άπειρα αισθήματα κατανόησης σε όλα τα υπόλοιπα, αιώνια δικό σας, ένα από τα –εκατομμύρια- σκυλιά του Pavlof. Αλλά γαμιόληδες Σαμαροβενιζελαίοι ήρθε το τέλος σας".