• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Με αφορμή ένα θάνατο…
Βλέπω διάφορους που λένε, για τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρο, ότι εντάξει, ήταν μια χαρακτηριστική προσωπικότητα του 20ου αι., άφησε το δικό του χνάρι, αλλά μην ξεχνάμε, ήταν (που όντως ήταν) ένας δικτάτορας. Και από την άλλη, βλέπω τις δικές μας τις δημοκρατίες. Απ' αυτές τις δημοκρατίες που σε βάζουν να σκοτώνεσαι (κυριολεκτικά να σκοτώνεσαι, δυο νεκροί τη «Μαύρη Παρασκευή» στις ΗΠΑ) για μια τηλεόραση, που σε διαμορφώνουν σε έναν άνθρωπο εξαρτημένο, που παίρνει τη δόση του, γεμίζει, νιώθει άνθρωπος μόνο καταναλώνοντας, αγοράζοντας (ο καπιταλισμός, έλεγε ο Zygmunt Bauman, βασίζεται για τη διαιώνισή του στη φροϋδική «αρχή της ηδονής», της άμεσης, απεριόριστης απόλαυσης, όχι στην «αρχή της πραγματικότητας»). Απ' αυτές τις δημοκρατίες που η οικονομική δύναμη (βλ. Τραμπ) μεταφράζεται, χωρίς πολλά πολλά και ελλείψει μιας πραγματικής, ζωντανής κοινωνίας των πολιτών με πολίτες ενεργούς και συνειδητοποιημένους, σε πολιτική εξουσία, που ασκείται ωμά, κυνικά σε ανθρώπους που πρωτίστως νιώθουν καταναλωτές, πελάτες, τηλεθεατές. Και που όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι μπορεί και να κληθούν σε δημοψηφίσματα αλλά όταν ψηφίσουν λάθος, απλά δεν εφαρμόζονται όσα ψήφισαν ή – όπως είπε ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Τ.Μπλερ για το δημοψήφισμα για το Μπρέξιτ – μπορούν κάλλιστα να ξαναψηφίσουν, μέχρι να βγει το σωστό. Αν μη τι άλλο (έλεγε ο Κ.Καστοριάδης), υπάρχει κάτι χειρότερο από την αποτυχία σε μια προσπάθεια – αν θεωρήσουμε ότι ο Κάστρο απέτυχε: υπάρχει αυτή η κατάσταση, στην οποία, δεν προσπαθείς καθόλου και για τίποτα – που, απλά, στήνεσαι έξω από τα Public, περιμένοντας να ανοίξουν οι πόρτες.