• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ξεκούραστα
Έβλεπα, σε κάποια μαυρόασπρα «επίκαιρα», από τα πρώτα βήματα αυτού που σήμερα λέμε κινηματογράφο, ανθρώπους στην Αγγλία, στη Γαλλία, σε άλλες χώρες της Ευρώπης, στην Ελλάδα, να ξυλοκοπούνται, να κυνηγιούνται, να σπρώχνονται, να σκοτώνονται στους δρόμους. Ήταν από τις κινητοποιήσεις των εργατών, των εργαζομένων, τέλη δέκατου ένατου, αρχές εικοστού αιώνα με αιτήματα το οχτάωρο, τον βασικό μισθό, το δικαίωμα να μην εργάζονται τα σαββατοκύριακα, πράγματα που σήμερα, μια και δεν γνωρίζουμε, δεν γνωρίσαμε ποτέ το «πριν» τους, θεωρούμε δεδομένα – αλλά που χτίστηκαν λιθαράκι-λιθαράκι με σκληρούς αγώνες, συγκρούσεις, αιματοχυσίες. Παρακολουθώντας, έκατσα κι αναρωτήθηκα, πότε ήταν η τελευταία φορά που στη ζωή μου αγωνίστηκα μαζί με άλλους για το οτιδήποτε. Από το πιο μικρό, μέχρι το πιο μεγάλο. Από τα διάφορα κακώς κείμενα της γειτονιάς μου, με τα οποία ζούμε κάθε μέρα κάνοντας πως δεν βλέπουμε όσοι μοιραζόμαστε αυτά τα τετραγωνικά γης μέχρι τα πιο μεγάλα, πράγματα σαν το οχτάωρο, που τα αφήνεις σαν ένα πολύτιμο δώρο στις επόμενες γενιές.
 
Αναρωτήθηκα πώς και γιατί, σε μια χώρα που υφίσταται μια τερατώδη αποβιομηχάνιση, χρόνια τώρα, που την τελευταία πενταετία κάθε μέρα δίνονται, αλύπητα, οι χαριστικές βολές στην παραγωγική της βάση από τους πάσης φύσεως – αριστερούς, δεξιούς, κεντροαριστερούς, κεντροδεξιούς, πατριωτικούς δεξιούς – κυβερνώντες της, μια χώρα που υποφέρει από μια απάνθρωπη, εξωπραγματική για οιαδήποτε οργανωμένη κοινωνία ανεργία, δεν υπήρξε η παραμικρή κινητοποίηση (πέραν των κατ' επάγγελμα «διαμαρτυρόμενων», των συντεχνιών δημοσίων υπαλλήλων και άλλων κλάδων) για το οτιδήποτε απ' όλα αυτά. Αναρωτήθηκα μήπως οι άνθρωποι του σήμερα – αυτοί οι ίδιοι που μπαινοβγαίνουμε στο Facebook, τσακωνόμαστε στο δρόμο με τον πισινό που κορνάρει πριν ανάψει το πράσινο, βγάζουμε αμίλητοι βόλτα τα σκυλιά μας – έχουμε εθιστεί σε μια ζωή άκοπη, ξεκούραστη, ανέφελη, ακόμα κι όταν όλα τριγύρω καταρρέουν. Και τι άραγε θ' αφήσει, αυτή η ξεδοντιασμένη ζωή ως παρακαταθήκη στους επόμενους.