• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Σεσίλ δε λάιον
Σεσίλ δε λάιον. Ένα «επώνυμο» λιοντάρι, θύμα ενός οδοντίατρου από τη Μινεσότα. Η αλήθεια, πίστευα ότι όλα αυτά - άνθρωποι με κάσκες στα κεφάλια που κυνηγάνε άγρια ζώα στην Αφρική - είχαν τελειώσει τον δέκατο ένατο αιώνα, ότι τα είχαμε αφήσει πίσω μαζί με άλλες παιδικές ασθένειες του δικτυωμένου, πια, ανθρώπου και των διαστροφών του απέναντι στα άλλα ζωικά είδη: τις ταριχευμένες αλεπούδες, τις περιφερόμενες με χαλκά στα ρουθούνια αρκούδες, τα τσίρκα με τους ελέφαντες που καβαλάνε ο ένας τον άλλο. Φαίνεται όμως ότι παρότι οι πιο φτηνές, λαϊκές εκδοχές κανιβαλισμού απέναντι στα ζώα πράγματι με τον καιρό καταργήθηκαν, κάτω από το βάρος των αβάσταχτων ενοχών μιας ολόκληρης κοινωνίας για τις συμπλεγματικές, διαστροφικές, εξουσιαστικές συμπεριφορές της απέναντι σε οποιοδήποτε άλλο ζωικό είδος πλην του ανθρώπου περπατούσε στον πλανήτη, οι πιο ακριβές εκδοχές του, όπως τα αφρικανικά σαφάρι, διατηρήθηκαν, στην προστατευτική φορμόλη του χρήματος, ανέπαφες από το πέρασμα των εποχών, από το αγέρωχο πέρασμα του δυτικού ανθρώπου από τη modernity στη λεγόμενη postomodernity. Έτσι ώστε ακόμα και σε μεταμοντέρνους καιρούς, στους οποίους θέλουμε να λέμε ότι έχουμε εξελιχθεί πολύ πέραν του αποικιοκράτη βικτωριανού ανθρώπου ή του πολεμοχαρούς, ψυχροπολεμικού, ολοκληρωτικού εκείνου τύπου του 20ου αιώνα σε έναν ανθρωπότυπο βγαλμένο από διαφήμιση σοκολάτας με ολόκληρα αμύγδαλα, ευαίσθητο, γλυκό, που θα ποστάρει καθημερινά μελό ποιήματα και ρητά στο facebook του, κάτω ή μάλλον μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα από την τόσο ευαίσθητη μύτη μας κάποιοι απολαμβάνουν τα πρωτόγονα «χόμπι» τους όπως ακριβώς το έκαναν κι οι προπαππούδες τους, σε λιγότερο τρυφερές εποχές. Ποστάροντας στο ίδιο ακριβώς facebook φωτογραφίες μιας νεκρής καμηλοπάρδαλης με τον λαιμό της τυλιγμένο στα πόδια τους, όπως μια κυρία που είδα κοινοποιημένη χθες. Συμπέρασμα; Όσο θα εξακολουθεί να υπάρχει τόσο πολύ χρήμα άνισα μοιρασμένο σ' αυτόν τον πλανήτη (και τόσοι πολλοί πιστοί του που στο βωμό του θα θυσιάζουν ολόκληρους λαούς, πηγαίνοντας στα ενδιάμεσα για σαφάρι), όσο θα επιμένουμε, παράλληλα, στην κατάργηση, την υποβάθμιση κάθε πραγματικά δημόσιου χώρου και της δημοκρατίας που γεννιέται μέσα απ' αυτόν (γιατί το facebook και τα άλλα «κοινωνικά δίκτυα» αποτελούν λιγότερο δημόσιους χώρους και περισσότερο ναρκισσιστικές προεκτάσεις της ιδιώτευσής μας, τόσο πραγματικά δημόσιες όσο και το σαλόνι ή η κρεβατοκάμαρα απ' τα οποία δακτυλογραφώ), όσο θα εμμένουμε στην ψευδαίσθηση ότι η διαρκώς εξελισσόμενη τεχνολογία θα μας κάνει και καλύτερους ανθρώπους (σαν να περιμένεις ότι ένα πανάκριβο ζευγάρι γυαλιά θα σου φτιάξει και ωραία μάτια), τόσο η ιστορία θα μας ρίχνει μια μεγαλοπρεπή κλωτσιά, επιστρέφοντάς μας εκεί που ανήκουμε πραγματικά. Που; Κάπου όχι πολύ μακριά από τον Σεσίλ και τα ξαδέρφια του, που αν μη τι άλλο εξακολουθούν να κυνηγάνε με τους παραδοσιακούς τρόπους και δεν ποστάρουν τα θηράματά τους στο facebook.