• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Όσα μου έμαθε το «μαύρο»
Σήμερα που ξανανοίγει η ΕΡΤ πρέπει να πω ότι το «μαύρο» ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου συνέβησαν ποτέ:
  • Μου δόθηκε η ευκαιρία, μέσα απ' αυτό, να γνωρίσω ανθρώπους της, ανθρώπους αξιόλογους από τα ραδιόφωνα, τα μουσικά της σύνολα, την τηλεόραση και να τους διαβεβαιώσω ότι δεν θα αργούσε να διορθωθεί αυτό το πολιτικό και πολιτιστικό έγκλημα, να τους κάνω, τρόπον τινά, διαδικτυακή παρέα τα δυο αυτά δύσκολα, «μαύρα» χρόνια.
  • Μου δόθηκε, για πρώτη φορά, η ώθηση να σηκωθώ από τον καναπέ της θεωρητικής ενατένισης της κοινωνικής πραγματικότητας γύρω μου και να πάω έξω από την εδώ, την βορειοελλαδίτικη ΕΡΤ, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα, μ' αυτή μου την κίνηση πόσο αόρατος υπήρξα δυστυχώς ως πολίτης όλα τα προηγούμενα χρόνια.
  • Μέσα από αυτό το δωρεάν σεμινάριο αυταρχισμού μου δόθηκε η αφορμή να σκεφτώ, να ωριμάσουν κάποιες μου σκέψεις γύρω από το τι σημαίνει ελευθερία λόγου και έκφρασης, δημόσιο και ιδιωτικό, δικαίωμα στην ενημέρωση και τον πολιτισμό ανθρώπων εντός και εκτός Ελλάδος (όλοι αυτοί οι ήρωες της ζωής που λέμε ομογένεια) που κανένας περαστικός, εφήμερος κυβερνήτης δεν έχει δικαίωμα να αγγίξει.
  • Αγάπησα ακόμα περισσότερο, ύστερα από είκοσι και πλέον χρόνια σχέσης, τα ραδιόφωνα της ΕΡΤ, το 2ο και το 3ο Πρόγραμμα, που η απουσία τους, ιδίως εκείνες τις πρώτες μέρες, εβδομάδες, με έκανε να μπαίνω στο αυτοκίνητο ή στο σπίτι και να νιώθω να παίζω σε κάποια ταινία, την ταινία της ζωής μου, που κάποιος της έκλεισε απροειδοποίητα τον ήχο.
Για όλους αυτούς τους λόγους θα ήθελα να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τον Αντώνη τον Σαμαρά, τον Σίμο τον Κεδίκογλου και τ' άλλα παιδιά που μου έκαναν αυτό το σπάνιο δώρο. Και λυπάμαι βαθύτατα που κάποιοι από τους ανθρώπους της, δεν ζουν σήμερα να δουν την επιστροφή της ελληνικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Κάπου, κάποιοι, κάποτε, θα έπρεπε (νομίζω) να λογοδοτήσουν γι' αυτές τις ζωές που χάθηκαν.