• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ευρώπη των δεικτών
Δε θυμάμαι άλλη φορά να έχω νιώσει υπερήφανος για υπουργό και μάλιστα Έλληνα και Οικονομικών. Έτσι όμως συνέβη παρακολουθώντας χθες βράδυ τον Γ.Βαρουφάκη στον  «ενικό» του Ν.Χατζηνικολάου. Είδα έναν άνθρωπο καθαρό με βλέμμα ευθύ και διαυγή, ζωντανή σκέψη που κάθε άλλο παρά Έλληνα πολιτικό ή υπουργό θύμιζε.
 
Στον αντίποδά του, διαπίστωνες την ένδεια της εγχώριας (τηλε)δημοσιογραφίας, όταν η ναυαρχίδα της, κοτζάμ Νίκος Χατζηνικολάου, παρακολουθούσε εμφανώς αμήχανος, περιμένοντας να τελειώσει το μαρτύριο του ισορροπημένου, καλοζυγισμένου, οραματικού λόγου του καλεσμένου του, τον Βαρουφάκη να μιλά για ζητήματα πολύ πέραν της ελληνικής και της δικής του  πραγματικότητας, πράγματα όπως το ιδεώδες της ευρωπαϊκής ενοποίησης επί Ζακ Ντελόρ, πριν τη σαρωτική επέλαση του κοινού νομίσματος .
 
Παρήγορο, ότι παρά αυτή τη λαίλαπα επί 26 χρόνια ιδιωτικής τηλεόρασης, παρά τους Άνθιμους, τους Κούγιες, τους  Ψωμιάδηδες, τους Γεωργιάδηδες τους οποίους ο κύριος Χατζηνικολάου και οι συνάδελφοί του πάντα επέλεγαν ως συνομιλητές (ήταν σαφώς πιο στα μέτρα τους) εξακολουθούν να υπάρχουν πολίτες όπως ο νεαρός που ρώτησε χθες βράδυ τον Γ.Βαρουφάκη γιατί να αποφασίζουν για τις ζωές μας - τις ζωές σχεδόν μισού δισεκατομμυρίου ανθρώπων - συμβούλια υπουργών Οικονομικών, έχοντας εξορίσει τη δημοκρατία, την πολιτική, σε τόπους ήσυχους και χλοερούς, μακριά από τα κέντρα αποφάσεων. Για να του πει ο υπουργός ότι ούτε καν αυτά τα συμβούλια αποφασίζουν, ότι ούτε εκεί γίνεται κάποια έστω υποτυπώδης συζήτηση ή «διαπραγμάτευση» αλλά ότι οι αποφάσεις παίρνονται σε ακόμα σκοτεινότερα επίπεδα, καθαρά «τεχνοκρατικά», από «ειδικούς». Και να βαλθούν να ψάχνουν κι οι δυο, νεαρός και υπουργός, στην εκπομπή του ανυποψίαστου Χατζηνικολάου, δυο παρά τα ξημερώματα, τη χαμένη Ευρώπη. Μιαν Ευρώπη που κατέρρευσε, υποχώρησε κάτω από το κοινό της νόμισμα και ποδοπατείται από τους κάθε λογής εμπειρογνώμονες στα σημερινά ευρωπαϊκά ιδεώδη του κοινού ή όχι και τόσο κοινού χρήματος, της τραπεζικής ρευστότητας, των επιτοκίων, των διαφόρων δεικτών «ανάπτυξης» ή ύφεσης, κερδών και ζημιών. Μιαν Ευρώπη όχι των λαών αλλά των δεικτών, που βιάστηκε, ζαλισμένη από την πατροπαράδοτη παντοκρατορία της «οικονομίας» στο καπιταλιστικό φαντασιακό να εκδώσει ένα κοινό νόμισμα πριν αποκτήσει ενιαία πολιτική, πολιτιστική, κοινωνική οντότητα. Και που τώρα, πληρώνει - και θα πληρώνει, για καιρό ακόμα - τα σπασμένα.