• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Βάλτε τα γάντια σας.
Φιλοθέη Βαρσαμή | 01.08.2014 | 15:18
Μερικές φορές, κάνοντας μερικά βήματα πίσω, βλέπουμε ολόκληρο το κάδρο και όχι τη μεγεθυμένη ανθυπολεπτομέρεια που επιμένουν να μας δείχνουν. Μόνον έτσι η εικόνα γίνεται ξεκάθαρη και σαφής. Με μερικά βήματα πίσω στην υπόθεση των καθαριστριών, βλέπουμε τα εξής:

Το Υπουργείο Οικονομικών απασχολεί, έχοντας δημιουργήσει αντίστοιχες οργανικές θέσεις, καμιά 600αριά καθαρίστριες. Όταν λέμε Υπουργείο Οικονομικών δεν εννοούμε το κτίριο στην Καραγιώργη της Σερβίας, αλλά και όλες τις υπαγόμενες σε αυτό διευθύνσεις, υπηρεσίες, γραμματείες, κατά τόπους ΔΟΥ κλπ. Εν όψει της μνημονιακής υποχρέωσης για μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, όλες μαζί και οι περίπου 600 τίθενται σε διαθεσιμότητα, λαμβάνουν για περίπου 8 μήνες κουτσουρεμένο το μισθό τους και στη συνέχεια, αν και υπάρχει η δυνατότητα μετακίνησής τους σε άλλες θέσεις ώστε να καλύψουν κενά της ειδικότητάς τους, δεν μετακινούνται ― ούτε αξιολογούνται, ούτε τίποτα. Αφού η οργανική τους θέση καταργήθηκε, στην ουσία απολύονται.

397 από τις περίπου 600 απολυμένες καθαρίστριες προσφεύγουν στο αρμόδιο μονομελές πρωτοδικείο το οποίο τις ακούει, ακούει και το Δημόσιο και αποφαίνεται:
  • όντως πρόκειται για ξεκάθαρη απόλυση
  • είναι μία απόλυση-πακέτο όχι επειδή ήταν ΟΛΕΣ άχρηστες, υπεράριθμες, ακριβοπληρωμένες κλπ ούτε επειδή ήταν ΟΛΕΣ αχρείαστες. Απλώς οριζοντίως αποξηλώθηκαν ΟΛΕΣ τους γιατί το κράτος έπρεπε κάποιους να διώξει, και αντί να δει ποιούς χρειάζεται και ποιούς όχι, βρήκε έναν εύκολο κλάδο και τον ξεπάτωσε, παρά το γεγονός ότι καλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες ―γι αυτό, άλλωστε, αντικαταστάθηκαν από ιδιωτικά συνεργεία καθαρισμού.
  • δεν ήταν και τόσο ακριβές! Οι μισθοί τους κυμαίνονταν από 375 ως 700 ευρώ. Επίσης πρόκειται για άτομα ηλικίας 45-60 ετών που αν στα καλά καθούμενα χάσουν τη δουλειά τους, θα ειναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να απασχοληθούν αλλού,
  • για αυτό, δέχεται την αγωγή τους και διατάσσει με απόφαση που πρέπει αμέσως να εκτελεστεί, την επαναπρόσληψή τους.
Εδώ αρχίζουν τα όργανα. Το Δημόσιο αμέσως ζητάει αναίρεση της απόφασης και ταυτόχρονα αιτείται να μην εφαρμοστεί (δλδ να μην υποχρεωθεί να τις επαναπροσλάβει) μέχρι να συζητηθεί η αναίρεσή του. Για το λόγο αυτό καταθέτει αίτηση αναστολής της εκτελεστότητας της πρωτόδικης απόφασης (sos ασφαλιστικό μέσο) και ζητάει και προσωρινή διαταγή (ultra sos ασφαλιστικό μέτρο) που θα μπλοκάρει την εκτελεστότητα της πρωτόδικης απόφασης μέχρι την συζήτηση της αναστολής.

Χάνει την προσωρινή διαταγή. Η απόφαση του Μονομελούς λοιπόν ισχύει και λέει: επαναπρόσληψη αμέσως. Τι κάνει τότε το Δημόσιο; Παρανομεί. Δεν τις επαναπροσλαμβάνει και γράφει την απόφαση στα παλιά του τα παπούτσια επικαλούμενο εναν απαρχαιωμένο νόμο που έχει κριθεί αντισυνταγματικός δεκάδες φορές. Μετά, συζητείται η αναστολή. Αυτή τη φορά το Δημόσιο κερδίζει. Και τι κάνει τότε το Δημόσιο; Σηκώνει το δάχτυλο, το κουνάει στις καθαρίστριες και τους λέει: σκάστε και συμμορφωθείτε. Σεβαστείτε τη δικαστική απόφαση! ― Μα μέχρι χθες εσύ, το κράτος το ίδιο, έχανες και δε συμμορφωνόσουν. Ναι σου λέει, αλλά τώρα κέρδισα. Υπακοή, τσιμουδιά και διαλύσου ησύχως αλλιώς θα σε διαλύσουν τα ΜΑΤ.

Η ιστορία έχει συνέχεια. Η Βούλτεψη βγάζει ήχους: είναι λέει ύβρις και προσβολή να ασχολούμαστε με τις καθαρίστριες ενώ υπάρχει 1,5 εκ ανέργων. Βέβαια και αυτές άνεργες είναι. Αλλά ο μεγάλος λόγος που "θέλουν φώτα και φασαρία", που ασχολούμαστε μαζί τους, που συμβολοποιήθηκαν και έφτασαν στους New York Times δεν είναι τόσο η ανεργία: είναι η κρατική αυθαιρεσία. Είμαστε μαζί τους όχι γιατί θέλουμε να είναι όλοι οι υπάλληλοι δημόσιοι, αλλά επειδή θέλουμε το δημόσιο να σέβεται τον πολίτη (και ο δημόσιος υπάλληλος πολίτης είναι, όχι σατανάς), τις υφιστάμενες διαδικασίες και τη δικαιοσύνη. Μόνο για αυτό!

Ποιός θα ήταν αντίθετος αν το κράτος είχε πει έχω 600 καθαρίστριες στο Υπουργείο Οικονομικών και θέλω μόνο 300, οπότε απολύω τις μισές γιατί ορίστε η μελέτη που έκανα και λέει ότι τόσες μου φτάνουν; Κανείς. Ποιός θα ήταν αντίθετος αν το κράτος είχε πει κυρία μου θεωρώ ότι παίρνεις πολλά και για αυτό σου κόβω επιδόματα που δεν αξίζεις και μου κοστίζουν; Κανείς. Ποιός θα ήταν αντίθετος με την απαίτηση για σεβασμό της απόφασης περί αναστολής της εκτελεστότητας που επικαλείται το κράτος ως νικητής διάδικος, αν το κράτος είχε συμμορφωθεί στις υποχρεώσεις που προέκυψαν με την απόρριψη της προσωρινής διαταγής, οπότε και ήταν χαμένος διάδικος; Κανείς.

Δεν έδρασε όμως ετσι το κράτος. Έδρασε ηγεμονικά, παράτυπα, αντιδημοκρατικά και χωροφυλακίστικα. Αντιδρούμε όχι γιατί θελουμε κρατισμό, αλλά γιατί θέλουμε κράτος δικαίου.

Χθες η Αλεξίου έκανε συναυλία για τα κορίτσια. Σήμερα ακούει τα εξ αμάξης. Ότι είναι κομμουνίστρια / ότι είναι υποκρίτρια / ότι είναι αριστεράτζα / ότι είναι άφωνη. Όλοι εμείς που οραματιζόμαστε και ελπίζουμε κάτι καλύτερο από κράτος αυθαίρετο, βίαιο και αναποτελεσματικό, κάνουμε μερικά βήματα πίσω, βλέπουμε την εικόνα ολόκληρη και στο δίλημμα σπέκουλα της Βούλτεψη ή τραγουδάκι της Χαρούλας απαντάμε φορώντας τα λαστιχένια γάντια. Και δεν θα τα βγάλουμε, μέχρι να επιστρέψουν τα κορίτσια στις δουλειές τους και οι σπεκουλαδόροι στους νεροχύτες τους.
Δείτε επίσης:
cf0aabf0dbda4c7a981692cc1acd6bcf.jpg